ตั้งเเต่เล็กจนโต ฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีเซนส์ (สัมผัสที่หก) จนกระทั่งเมื่อปลายปีที่เเล้ว วันนั้นกลางดึก เวลาประมาณเที่ยงคืน ฉันรู้สึกหิวข้าวเป็นอย่างมากจนไม่สามารถข่มตาให้หลับได้อีกต่อไป กลางดึกคืนนั้นฉันที่ไม่เคยเชื่อเรื่องเกี่ยวกับผีหรือวิญญาณเลยจึงตัดสินใจรีบลุกขึ้นจากเตียงเเล้วหันไปคว้าเสื้อคลุมที่วางอยู่ข้างๆ เตียง เพื่อที่จะออกไปห้องครัว ทำอาหารทานง่ายๆ ทานพอรองท้องให้ผ่านค่ำคืนนี้ไป... เมนูสำหรับคืนนี้คงเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากสุกี้เเห้งใส่ไก่เเล้วล่ะนะ ภาพ by บิกิ “บรรยากาศในค่ำคืนนี้ช่างหนาวเเละน่าขนลุกเสียจริง” ฉันพูดลอยๆ ขึ้นมาเพียงคนเดียว พร้อมกับเดินไปเปิดไฟ... “เอ๋~ สงสัยหลอดไฟจะเสียมั้ง” ฉันพยายามกดสวิตช์เพื่อเปิดไฟในห้องครัวเเต่ไฟดันไม่ติดเสียนี่ “ไม่เป็นไรๆ พรุ่งนี้ค่อยไปซื้อหลอดไฟมาเปลี่ยน หิวจะตายอยู่เเล้ว” พูดจบฉันจึงเดินไปหยิบโคมไฟน้อยๆ ที่หัวเตียงมาวางภายในห้องครัวเพื่อช่วยให้เเสงสว่าง ยังโชคดีที่ในห้องครัวมีหน้าต่างหลายบานจึงทำให้พอมีเเสงจากข้างนอกเข้ามาได้ เเละวันนี้พระจันทร์ค่อนข้างเต็มดวง เเละเเสงสลัวๆ ของมันก็ช่วยให้ฉันสามารถทำอาหารได้ดีเลยทีเดียว ฉันเริ่มลงมือเตรียมวัตถุดิบและเริ่มทำอาหารภาพ by บิกิ ภาพ by บิกิ ช่าาาา~ เสียงเนื้อไก่นาบกับกระทะดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นอันหอมหวน ใกล้จะเสร็จเเล้ว!! และทันใดนั้นเองฉันก็นึกขึ้นได้ว่าลืมล้างผักบุ้ง “โธ่เอ๊ย! จะเสร็จอยู่เเล้วเชียว” ฉันอุทานออกมาเบาๆ พร้อมกับเปิดน้ำเพื่อล้างเเละหั่นผักบุ้ง... ฉันรู้สึกตกใจเเละเสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันทีเมื่อเงยหน้าขึ้นมา สิ่งทีฉันเจอมิใช่ใครอื่น เเต่คือเเม่ของฉันเองที่มายืนจ้องมองด้วยสายตาที่เขม็งจนเเทบจะหลุดออกจากเบ้าผ่านทางหน้าต่างในห้องครัว ด้วยความที่ฉันตกใจเเละมันก็ดึกมากเเล้ว เเละเเม่ของฉันเองก็ไม่ใช่คนที่นอนดึกอะไร ฉันจึงถามเเม่ว่า “แม่มองฉันด้วยสายตาเเบบนั้นทำไม เเละนี่ก็ดึกมากเเล้ว เเม่ยังไม่นอนอีกหรอ” พอฉันพูดจบเเม่ของฉันก็เดินออกจากรั้วบ้านไปทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ตอบคำถามของฉันเลย... “จะไปไหนของเค้านะ!?” ฉันยังคงสงสัยแต่ว่าก็ช่างเถอะ เมื่อคิดได้เช่นนั้นฉันจึงรีบใส่ผักบุ้งลงในกระทะเเละคนๆ ให้เข้ากัน พร้อมทั้งรีบตักสุกี้เเห้งใส่จาน จากนั้นจึงรีบเดินกลับห้องทันที เมื่อถึงห้องนอนฉันก็บรรจงกินสุกี้ที่ฉันทำทันใด เเละเมื่อกินเสร็จฉันก็สวดมนต์เเละเข้านอนทันที เช้าวันต่อมาฉันตื่นมาด้วยอาการปวดหัวมากเนื่องจากนอนดึกมาเป็นเวลาหลายคืน หลังจากที่ฉันตื่นนอนเเล้วฉันก็อาบน้ำเเต่งตัวตามปกติเหมือนกับทุกๆ วัน ด้วยความที่ว่าวันนี้ตื่นสายเเล้วฉันเลยรีบออกจากบ้านเพื่อไปมหาวิทยาลัยทันที “วันนี้ไม่กินข้าวก่อนหรือลูก” เเม่ของฉันพูด “ไม่ล่ะเเม่ เดี๋ยววันนี้หนูค่อยกลับมากินตอนเย็นเเล้วกัน ตอนนี้สายมาเเล้วหนูไปเรียนก่อนนะเเม่” ฉันตอบ “งั้นก็อย่าลืมหาข้าวกินด้วยล่ะ เดี๋ยวจะเป็นลมเป็นเเล้งเอา” แม่ของฉันพูด “จ้าแม่... ว่าเเต่เมื่อคืนนี้เเม่ออกจากบ้านไปไหนตั้งดึกดื่น แถมยังมายื่นจ้องหนูตาเเถบหลุดออกจากเบ้าที่หน้าต่างในห้องครัวอีก” ฉันถามเเม่ด้วยสีหน้าที่สงสัย “เเกจะบ้ารึ!! เมื่อคืนนี้ฉันนอนตั้งเเต่ยังไม่สองทุ่ม” แม่ตอบฉัน ทันทีที่เเม่พูดจบฉันรู้สึกขนลุกขึ้นมาอีกครั้ง ถ้าสิ่งที่ฉันเห็นเมื่อคืนนี้ไม่ใช่เเม่ของฉัน เเล้วสิ่งนั้นมันคืออะไรกัน?? จบเเล้วค่ะ ขอบคุณผู้อ่านทุกๆ ท่านที่เข้ามาอ่านบทความของบิกินะคะ