ช่วงนี้ฉันกำลังอินกับพวกเกมแนว Minimalist หรือเกมที่ "น้อยแต่มาก" อยู่ แล้วก็ไปเจอเกม onet เข้าให้ ซึ่งสารภาพตามตรงว่าตอนแรกที่กดเข้าไปเพราะชื่อสั้นดี และเห็นว่าสร้างด้วย Unity แถมเล่นบน Browser ได้เลย (HTML5) ไม่ต้องโหลดลงเครื่องให้หนัก แต่พอได้ลองเล่นจริงๆ แค่ไม่กี่นาที ความคิดดันฟุ้งซ่านไปไกลกว่าตัวเกมซะอีก บรรยากาศที่เหมือน "ห้องว่างในหัวใจ" พอกด Start ปุ๊บ สิ่งแรกที่เจอคือความขาวสะอาดของงานภาพสไตล์ Pixel Art ที่เรียบง่ายแบบสุดๆ ตัวละครเราตัวจิ๋วเดียวเดินอยู่บนพื้นที่ที่ดูเหมือนจะไม่มีสิ้นสุด การที่ผู้พัฒนาเขาเลือกใช้ Asset อย่าง Pixelated hit animations จากเว็บ OpenGameArt มาประกอบเนี่ย ทำให้เรารู้สึกว่า "นี่มันงานทำมือนะ" แต่มีเสน่ห์ตรงที่ความไม่สมบูรณ์แบบนี่แหละที่ทำให้เกมดูจริงใจ สิ่งที่ฉันชอบมากคือ "ความเงียบ" ในเกมนี้ไม่ได้เงียบแบบน่ากลัวนะ แต่เงียบแบบที่ทำให้เราได้ยินเสียงความคิดตัวเองชัดขึ้น เคยเป็นป่ะ? เวลาอยู่คนเดียวในห้องที่เงียบมากๆ แล้วจู่ๆ เรื่องที่กังวลอยู่ก็ผุดขึ้นมา เกมนี้จำลองสภาวะนั้นออกมาได้ดีเลยผ่านปุ่ม W A S D ที่เราใช้บังคับตัวละครให้เดินไปอย่างไร้จุดหมาย ปรัชญาเบื้องหลัง "ศัตรูที่ไม่มีตัวตน" หัวใจสำคัญของเกมนี้ที่ทำให้ฉันต้องเอามาเล่าให้ฟังคือคำโปรยที่ว่า "Sometimes you are your only enemy" (บางครั้งคุณนั่นแหละคือศัตรูเพียงคนเดียวของตัวเอง) ในเกมทั่วไป เราจะชินกับการเดินไปข้างหน้าเพื่อฟันมอนสเตอร์ เก็บเหรียญ หรือสู้กับบอสใช่ป่ะ? แต่ใน ONET ศัตรูพวกนั้นไม่มีอยู่จริงเลย ไม่มีใครมาขวางทางเรา ไม่มีกำแพงกั้น แต่นั่นแหละคือ "กับดัก" เพราะพอไม่มีเป้าหมายข้างนอกให้จัดการ เราเลยเริ่มหันกลับมาจัดการกับความคาดหวังในใจตัวเองแทน เราเดินไปเพื่ออะไร? ทำไมเราถึงหยุดเดินไม่ได้? เรากำลังหนีอะไรอยู่หรือเปล่า? การที่เกมสั้น (Average session แค่ไม่กี่นาที) เหมือนเป็นการยิงคำถามใส่หน้าเราว่า "ในโลกที่ทุกคนรีบไปไหนกันไม่รู้ เราทนอยู่กับความนิ่งเฉยได้นานแค่ไหน?" นี่คือสิ่งที่ฉันว่าผู้พัฒนาเขาทำสำเร็จนะ คือเขาไม่ได้ให้ "ความสนุก" แบบสะใจ แต่เขาให้ "พื้นที่ว่าง" ให้เราได้สำรวจจิตใจตัวเอง ทำไมถึงควรลอง? ถ้ามองในมุมคนทำเกม เกมนี้อาจจะดูเหมือนโปรเจกต์ส่งงานหรือเกมทดลองระบบพื้นฐาน แต่ถ้ามองในมุม "ประสบการณ์ร่วม" ฉันว่าสะท้อนชีวิตคนยุคนี้ได้ดีมากนะ ชีวิตที่เราต้องตื่นมาสู้กับ Deadline สู้กับเพื่อนร่วมงาน หรือสู้กับรถติด จนบางทีเราลืมไปว่าศัตรูที่ทำให้เราเหนื่อยที่สุดจริงๆ อาจจะเป็น "ตัวเราเอง" ที่ไม่ยอมปล่อยวางหรือกดดันตัวเองมากเกินไป สุดท้ายนี้ ฉันอยากบอกว่า ONET ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อให้แก "ชนะ" แต่มถูกสร้างมาเพื่อให้ "รับรู้" ว่าการอยู่กับตัวเองน่ะมันยากแค่ไหน ถ้ามีเวลาว่างระหว่างรอข้าวหรือรอรถเมล์ ลองกดเข้าไปเล่นดูนะ บางทีอาจจะไม่ได้แค่เล่นเกม แต่อาจจะได้คุยกับตัวเองผ่านตัวละคร Pixel ตัวเล็กๆ นั่นก็ได้ Q&A สรุปประเด็นสำคัญจากเกม ONET 1. ถาม: เกม ONET คือเกมแนวไหน และเป้าหมายของเกมคืออะไร? ตอบ: คือเกมอินดี้แนว Minimalist / Experimental สั้นๆ ครับ เป้าหมายไม่ได้อยู่ที่การเก็บเลเวลหรือสู้บอส แต่เป็นการใช้กลไกการเดิน (W A S D) เพื่อให้ผู้เล่นได้สัมผัสกับ "สภาวะการอยู่กับตัวเอง" เกมนี้เน้นการสื่อสารเชิงสัญลักษณ์มากกว่าเน้นความมันส์แบบเกมแอ็กชันทั่วไป 2. ถาม: ทำไมคำโปรยที่ว่า "เราคือศัตรูคนเดียวของตัวเอง" ถึงสำคัญกับเกมนี้? ตอบ: เพราะในเกมจะไม่เจอศัตรูเลยแม้แต่ตัวเดียว! ความท้าทายที่แท้จริงไม่ใช่การหลบกระสุน แต่คือการจัดการกับ "ความรู้สึกว่างเปล่า" ในขณะที่เดินไปเรื่อยๆ เกมกำลังสะท้อนให้เห็นว่า บางครั้งอุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดในชีวิต หรือความว้าวุ่นใจที่เราเจอ ไม่ได้มาจากคนอื่น แต่มาจากความคิดและการคาดหวังของตัวเราเองที่หยุดนิ่งไม่ได้ 3. ถาม: เกมนี้เหมาะกับใคร และใช้เวลาเล่นนานแค่ไหน? ตอบ: เหมาะมากสำหรับคนที่อยากหาอะไร "ฮีลใจแบบเหงาๆ" หรืออยากลองเล่นงานศิลปะที่ขยับได้เพื่อพักสมองครับ ส่วนเวลาที่ใช้นั้นสั้นมาก แค่ประมาณ 2-5 นาที ก็ซึมซับเจตนารมณ์ของผู้พัฒนาได้แล้ว แถมเล่นบนเว็บได้เลยทันที ไม่ต้องติดตั้งให้วุ่นวาย ภาพประกอบทั้งหมดโดยผู้เขียน เปิดประสบการณ์ความบันเทิงที่หลากหลายสุดปัง บน App TrueID โหลดเลย ฟรี !