โปรเจกต์ทลายกองดอง: Ep5. อยากตายแต่ก็อยากกินต็อกบกกี . . ไดอารีของผู้ป่วยซึมเศร้าครั้งแรกที่เราเห็นหน้าปกหนังสือของ อยากตายแต่ก็อยากกินต็อกบกกี ก็คาดเดาว่านี่น่าจะเป็นวรรณกรรมเกาหลีเสียดสีสังคม หรือไม่ก็ฮาสุดโต่งไปเลยประมานนั้น แต่พอพลิกด้านหลังปกมาอ่านแล้วก็รู้ตัวว่านี่ฉันเข้าใจผิดและถูกปกสีส้มสดใสนี้หลอกเข้าแล้ว เพราะมันคือไดอารีของผู้ป่วยชาวเกาหลีที่ป่วยด้วยโรคซึมเศร้า และวิตกกังวลเป็นเวลากว่า 10 ปี ส่วนต็อกบกกีคือเมนูที่เธอชื่นชอบและทานบ่อย ๆ ในยามที่เขียนหนังสือและอ่านหนังสือหนังสือเล่มนี้จัดขึ้นหิ้ง The Best Seller ในเกาหลีใต้ไปเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะถูกนำมาแปลเป็นภาษาไทยโดย บีทูเอส แปลโดย คุณญาณิศา จงตั้งสัจธรรม และเขียนโดย แบ็กเซฮี สาวชาวเกาหลีที่ป่วยด้วยโรคซึมเศร้าเป็นเวลากว่า 10 ปีจนเธอได้พบหนทางรักษาที่ทำด้วยการพูดคุยพร้อมกับการทานยาไปพร้อม ๆ กัน ไดอารีเล่มนี้เป็นการเล่าชีวิตของการรักษา ทุกครั้งที่เธอไปพบกับคุณหมอเธอก็จะบันทึกบทสนทนาทั้งหมดไว้ เวลาที่เธอเริ่มรู้สึกว่าอาการไม่ดีขึ้น นอนไม่หลับ หรือรู้ตัวว่ามีอะไรผิดปกติไป เธอจะนำเรื่องเหล่านี้ไปปรึกษาคุณหมอทุกครั้งการรักษาโรคซึมเศร้านั้นอย่างแรกคือมันเปราะบางมากกว่าที่เราคาดคิด ในขณะที่ตัวเราเองก็ไม่เคยประสบกับโรคนี้ แต่เคยได้ยินคนรอบข้างเป็นบ้าง หรือเผชิญกับมันบ้างและรู้ว่ามันหนักหนาเกินกว่าคนธรรมดาจะจินตนาการได้ เมื่อสารในสมองสั่งการให้พวกเขาต้องวิตกกังวล หรือไม่มีความสุขกบการใช้ชีวิต ไหนจะหน้าที่การงานที่ต้องรับผิดชอบ และความสัมพันธ์ของคนรอบตัว อาจจะทำให้พวกเขาสูญเสียหลาย ๆ สิ่งได้อย่างง่ายดายโดยควบคุมไม่ได้ . . แบ็กเซฮี มักมีอาการที่เรียกว่า สุดโต่ง หรือว่าซ้ายสุด ขวาสุด หากเธอพบว่าเพื่อนที่สนิทนั้นเริ่มจะไม่ชอบเธอ หรือมีความเห็นที่ไม่ตรงกับเธอ ภาพในหัวของเธออาจจะเป็นการที่เลิกคบกันไปเลยแบบไม่ไว้หน้า ซึ่งตามหลักแล้วแม้ว่าเราจะไม่เหมือนใครคนหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เราก็ยังสามารถเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ หรือแม้แต่ความไม่มั่นใจที่ทำให้กลายเป็นปมใหญ่ในใจเธอเรื่องรูปร่างหน้าตา เวลาที่มีคนชมว่าเธอสวย เธอจะรู้สึกต่อต้าน และรู้สึกว่าพวกเขากำลังมองเธอเป็นตัวตลก ทั้ง ๆ ที่ที่จริงแล้วมันอาจจะเป็นความรู้สึกจริง ๆ ของคนพูดก็ได้ ซึ่งทุกอย่างที่กล่าวมานี้ คุณหมอก็จะมีวิธีการในการจัดการกับอารมณ์ และรับมือกับสิ่งที่เกิดขึ้น พร้อมบอกวิธีการคิดให้กับเธอต่อเนื่องสุดท้ายแล้ว แบ็กเซฮี ก็ยังไม่ได้หายดี เพราะเธอให้เราอ่านต่อในเล่ม 2 ซึ่งอาจจะต้องรอวางแผงในเร็ว ๆ นี้ แต่สำหรับเราหนังสือเล่มนี้ไม่ได้เหมาะสำหรับคนที่ป่วยเท่านั้น แต่ยังเหมาะกับคนทุกคนอีกด้วย เพราะเราจะได้เข้าใจคนป่วยมากขึ้น และพยายามช่วยเหลือพวกเขาในวิธีที่เหมาะสมที่สุด บางคำพูดอาจจะต้องระมัดระวัง และไม่สร้างบาดแผลในใจพวกเขาไปมากกว่านี้ โรคซึมเศร้านั้นเกิดขึ้นได้กับทุกคน ทุกเพศ ทุกวัยบนโลกใบนี้ เพราะจิตใจมนุษย์นั้นเปราะบาง หากกระทบกระเทือนหนักเข้า นานเข้า ก็อาจจะทำให้เสียศูนย์ได้ ดังนั้นหันมาใส่ใส่กัน และลดการใช้คำพูดรุนแรง การบูลลี่ หรือคอมเมนท์ใด ๆ ที่อาจทำให้คนอ่านนั้นเสียใจได้ เราว่าจุดเริ่มต้นนี้จะช่วยให้ผู้ป่วยโรคซึมเศร้ามีลดน้อยลง และสังคมเราก็จะน่าอยู่ขึ้นอีกมากเลยจากหนังสือ อยากตายแต่ก็อยากกินต็อกบกกีเขียนโดย แบ็กเซฮีราคา 199 บาทภาพประกอบทั้งหมดจากเจ้าของบทความ