บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 8 หน้า 3
คำปองขายของอยู่ ได้ยินกระถุ่งโพนทะนาข่าวให้กับชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาคุยกัน
มิ่งซัก “ไอ้เลื่องลูกกำนันแย้มนะเหรอ ตายแล้ว จริงเหรอวะ นังกระถุ่ง !”
“โอ๊ยยยย ไปอยู่ไหนมาจ๊ะ ลุงมิ่งป้าเม้า เค้ารู้กันทั้งดอนไม้ป่า แพร่สะพัดไปยังหนองไทร นาคหนี ยันโขงเจียมแล้ว ว่าไอ้เลื่องมันถูกงูกัดตาย เขาฟัดมันซะเละไปทั้งตัวเลย ศพงี้จมกองเลือดน่าสยดสยอง”
“งูหรือว่าเสือกันแน่วะ” เม้าถามบ้าง
“งู !!! งูอะไรก็ไม่รู้ ตัวมันทั้งใหญ่ทั้งยาวเท่า 7 ลำตาล”
มิ่งตกใจตาโต “เอ็งเห็นมากะตาเลยเหรอวะ”
“เปล่า ! ฉันฟังนังลำเจียกมันเล่ามาอีกที”
มิ่ง/เม้าอุทานพร้อมกัน “อ้าวววว !!! / พูดซะยังกะตาเห็น”
“ถ้าฉันเห็นคงไม่รอดชีวิตกลับมาเล่าให้ลุงกับป้าฟังหรอก”
“แล้วไอ้งูยักษ์นี่มันมาจากไหนวะ” เม้าสงสัย
กระถุ่งป้องปาก “นังลำเจียกมันว่าลูกสาวนังคำปองเป็นงูเจ้าแม่นาคี!”
มิ่ง/เม้าตกใจ“จริงเหรอวะ”
“ก็จริงนะสิ”
คำปองแอบได้ยินเข้า ไม่สบายใจ รีบกลับบ้านไปทันที
ลำเจียกและชาวบ้านแห่กันมาที่บ้านคำปอง แต่ละคนท่าทางโมโหไม่พอใจ
มิ่งร้องเรียก “ออกมานี่เดี๋ยวนี้นะ นังคำแก้ว”
เม้าขู่ “อย่าให้พวกฉันต้องบุกขึ้นไปนะเว้ย”
“ใช่ ออกมาเดี๋ยวนี้เลย เจ้าข้าเอ๊ย มาดูนังงูผีงูปีศาจกันเร้วววว” กระถุ่งตะโกนเสียงดัง
ชาวบ้านเริ่มจะตะโกนเรียกคำแก้วให้ออกมา ลำเจียกไม่พูดอะไรแต่ยืนปะปนกับชาวบ้าน มองสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างพอใจ
คำแก้วเดินออกมาอย่างงงๆ เห็นชาวบ้านมาออกันเต็มหน้าบ้านไปหมดก็สงสัย “นี่มันอะไรกัน ลุงมิ่ง ป้าเม้า น้ากระถุ่ง”
กระถุ่งจี้“ออกมาแล้วเหรอนังงูผี แกเป็นคนทำใช่มั้ย ที่ดอนไม้ป่าเกิดอาเพศ ฉิบหายอยู่ทุกวันนี้เพราะแกใช่มั้ย”
เม้ากล่าวหา “แกฆ่าคนตาย แกฆ่าไอ้เลื่อง!”
คำแก้วชะงัก ยืนนิ่งหน้าซีด ก่อนจะก้มลงมองมือตัวเองที่ล้างสะอาดหมดจดแล้วกำมือแน่น ลำเจียกยืนสังเกตปฏิกิริยาของคำแก้ว
ทศพลเพิ่งมาถึง เห็นเหตุการณ์ก็รีบเข้าไปขวางหน้า “เกิดอะไรขึ้น”
เม้าออกปากไล่ “คนเมืองอย่างมายุ่ง นี่เป็นเรื่องของคนดอนไม้ป่า”
“แต่ตอนนี้ผมพักอาศัยอยู่ที่นี่ เห็นคนบริสุทธิ์ถูกใส่ร้ายปรักปรำต่อหน้าต่อตาแบบนี้ผมทนอยู่เฉยไม่ได้”