บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ ปดิวรัดา ตอนที่ 24 หน้า 8
ศรัณย์บังคับม้ากลับมาเผชิญหน้าเสือขาว เพราะไม่มีทางไป เสือขาวขี่ม้าตามมาถึงประจันหน้ากัน
“วันนี้วันตาย มึงไม่ตายกูตาย กูตายมึงไม่ตาย” เสือขาวหยิบระเบิดน้อยหน่าออกมา ดึงสลักออกโยนไป
ศรัณย์และรินมองเห็นแล้วว่าระเบิดมาตกข้างม้าของตน ทั้งสองกระโดดจากหลังม้า ระเบิดเปรี้ยงออก ม้าร้องฮี้กระโดดแล้ววิ่งหนีไป ทั้งสองในสายหมอกกระเด็นไปตกที่พื้นคนละมุม ไม่ห่างกัน สลบไปทั้งคู่ ไม่มีใครรู้ว่าคนไหนจะรอด คนไหนจะตาย ทั้งคู่มีบาดแผลแรงระเบิดที่หน้าที่ตัวคนละนิดละหน่อย
เสียงคำพูดของแก้วดังก้อง “คู่ที่ใกล้ชิดและรักกันมากๆ จะมีความกลัวชนิดหนึ่งอยู่ในใจ ....กลัวว่าใครจะตายก่อน ! และส่วนใหญ่ ขอเป็นคนตายก่อนทั้งนั้น”
“จริงหรือครับ”
“ตายก่อนก็ไม่ต้องทรมานถือว่าโชคดี คนที่เหลืออยู่นี่สิ ชีวิตเหมือนถูกสาปให้จมกับความเหงาสุดหัวใจ….”
เสือขาวหัวเราะร่าลงจากม้ามาสบายๆ “คาถาอาคมของกูไม่มีใครเทียบแล้ว กูไม่มีวันตาย แต่มึงน่ะต้องตายวันนี้”
ศรัณย์แกล้งนอนตาย ท่องบ่นในใจของศรัณย์ ศรัณย์ก็มีมนต์คาถาของตัวเองเหมือนกัน “พระพุทธคุณจงมาปกเกศอยู่เหนือเกล้า บิดา มารดา ผู้เป็นที่รัก จงมาอยู่เบื้องหลัง”
หมอกกำลังจางลง เพราะการตั้งจิตอธิษฐานของศรัณย์
โชติตะโกนบอก “คาถาอาคมมันจางลงแล้ว”
ตำรวจฮึกเหิมขึ้นเพราะมองเห็นชัดขึ้น เริ่มยิงใส่โจรตายลง เริ่มชนะ เสือขาวยังไม่รู้เรื่องไม่สังเกต เดินมาถึงศรัณย์ จ่อปืนลงไปที่หัวศรัณย์ ศรัณย์ยังคงตั้งจิตในใจต่อเนื่อง “ศรัทธา วิริยะ สติ สมาธิ ปัญญา จงมาอยู่เบื้องข้าง”
ตำรวจเริ่มยิงโจรตายหลายรายมากขึ้นๆ โชติยิ้มตะโกนบอกทุกคน “อาคมของมันไม่มีจริง ศรัทธาของเราต้องชนะมัน อย่าไปกลัวมัน”
โชติยิงเสือชินตาย กลางอกหลายนัด เสือขาวปลดล็อคปืนเตรียมเหนี่ยวไก ปากพร่ำบ่นคาถาของตน ขณะจะยิงตรงหัวศรัณย์ เสียงอธิษฐานของศรัณย์ยังต่อเนื่อง “ดวงวิญญาณผู้เสียชีวิต ดวงจิตผู้ทนทุกข์ จงมาอยู่เบื้องหน้า”
ดวงตาศรัณย์ ลืมตาขึ้น ศรัณย์ลุกและกระโดดตัวลอย เตะปืนทิ้งไปอย่างสวยงาม แล้วใช้ปืนของตัวเองยิงที่ช่วงอกของเสือขาวเปรี้ยงๆๆ หลายนัด เสือขาวสะดุ้งสะเทือนตามแรงยิง ถอยไปหลายก้าว
เสือขาวอึ้งมองร่างตัวเองที่ไม่มีอะไรผิดปรกติ ยิ้มร่าออกมา “ฮะฮะฮ่า คาถาคงกระพัน ยิงไม่เข้าโว้ย ฮะฮะฮ่า”
ศรัณย์ท่องมนต์สุดท้ายของตนออกมาเสียงดังฟังชัด “สิ่งดีงามทั้งปวง จงพร้อมหน้ามาต่อสู้ ขอให้อาคมอันเสื่อมทราม จงวิบัติฉิบหาย”
หมอกจางควันหายวับเกลี้ยงแบบฉับพลัน ช่วงอกเสือขาวที่ถูกยิงเมื่อครู่ เลือดค่อยๆซึมออกมา จากนั้นเลือดค่อยๆออกมาเรื่อยๆ ออกจากปาก จนเสือขาวสำลัก ศรัณย์กระโดดตัวลอยถีบเสือขาวล้มลง สิ้นใจจมกองเลือด!
ที่ค่ายโจร ตำรวจ ยิงโจรคนสุดท้ายตาย เสียงปืนสงบลง โชติมองไปรอบๆ
พู่มองไปรอบๆเช่นกัน ตะโกนออกมาทั้งน้ำตา “พวกมันตายหมดแล้ว เราได้กลับบ้านแล้ว เราชนะแล้ว”
โชติและตำรวจทั้งหลายลุกขึ้นมองไปรอบๆค่ายที่มีไฟไหม้บางจุด ทุกอย่างกลับสู่ความเงียบ