รีเซต

บทละครโทรทัศน์ กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 15 หน้า 4

บทละครโทรทัศน์ กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 15 หน้า 4
27 กุมภาพันธ์ 2557 ( 13:39 )
625.8K
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 15
31 หน้า
โรสรินมองหน้าตะวันอย่างอยากบอกความรู้สึกลึกๆ ข้างใน
“ตะวันสอนให้ฉันมีหัวใจ เค้าทำให้คนที่ไม่เคยรักใครเลยอย่างฉัน หัดที่จะรักและมองเห็นคุณค่าของคนอื่น  เค้าเปลี่ยนแปลงชีวิตฉัน ตะวันมีความหมายกับฉันมาก”
โรสรินน้ำตาไหลออกมาอย่างเก็บไว้ไม่อยู่
“ชีวิตนี้ฉันรักใครไม่ได้อีกแล้ว”
เดชาแค่นยิ้ม “ซาบซึ้งมาก ผมจะถือว่านั่นคือคำบอกลาสุดท้าย”
เดชาเดินไปเล็งปืนไปที่ตะวัน ใกล้ๆ  เดชาหน้าเหี้ยมมาก 
“ผมจะฆ่ามันต่อหน้าคุณ”
“ถ้านายทำ ฉันจะฆ่าตัวตายทันทีที่มีโอกาส” โรสรินจ้องตาเดชา
“นายรู้ว่าฉันพูดจริง” โรสรินน้ำตาไหล
“แต่ถ้านายปล่อยเค้าไป ฉันจะยอมไปกับนาย แล้วทั้งชีวิตของฉันที่เหลืออยู่ เป็นสิทธิ์ของนาย”
ตะวันน้ำตาไหล “อย่า อย่าทำแบบนั้น คุณโรส อย่า”
เดชายังเล็งปืนไปที่ตะวัน มือกำลังจะเหนี่ยวไก ทุกคนลุ้นกันสุดๆ ในที่สุดเดชาตัดสินใจเปลี่ยนที่ปลายกระบอกปืนแล้วยิง กระสุนพุ่งเข้าหาเก้าอี้และเฉียดไหล่ตะวันไปนิดเดียว ตะวันล้มคว่ำไปกับพื้นทั้งเก้าอี้ เดชาเดินหนีออกไป อย่างเจ็บปวดมาก โรสรินโผเข้าไปกอดตะวันร้องไห้ซบลงที่อกอย่างโล่งที่ตะวันยังหายใจอยู่…
 
 
บริเวณหน้าบ้านไร่ตะวัน น้ำค้างและพีระเดินคู่กันมา ทั้งสองสีหน้าเป็นกังวล
“ นายกับคุณอุษากลับไปได้แล้วล่ะ” 
“อ้าว ไม่คิดถึงกันเลยเหรอ”
“มันไม่เกี่ยวกับความคิดถึง”
“เกี่ยวสิ ฉันยังนอนคิดถึงเธอมาหลายคืนแล้วนะ สงสารกันบ้างมั้ย”
“แต่ที่นี่ไม่ปลอดภัย นายจะเสี่ยงอันตรายไปด้วยเปล่าๆ”
“ถ้าที่นี่ไม่ปลอดภัย ก็หมายความว่าเธอก็ไม่ปลอดภัยไปด้วย แล้วจะให้ฉันกลับได้ยังไง”
พีระจับมือมองตาน้ำค้างอย่างเป็นห่วง น้ำค้างหัวใจหวั่นไหว
“ฉันจะไม่ไปไหน จนกว่าตะวันกับโรซี่จะปลอดภัย แล้วที่สำคัญ ฉันเป็นห่วงเธอ…เธอไม่อยากให้ฉันอยู่ด้วยใกล้ๆ ไม่คิดถึงกันเลยรึไง”
น้ำค้างหลบตา อาย “ไม่…”
“โธ่…”
น้ำค้างยังเล่นตัวอยู่นิดๆ ตามประสาหญิงไทยใจงาม “ไม่รู้ว่าคิดถึงวันละกี่ครั้งต่างหาก”
พีระ และน้ำค้างค่อยยิ้มออกมาอย่างสุขใจ ทุกคนมายืนจ้องทั้งคู่อยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
           “คิดถึง !?”
            “รักกัน !?”
            “เฮ้ย ที่ไหน เมื่อไหร่ ตอนไหน ยังไง เราสองคนเกลียดกันไม่ใช่เหรอ”
“เกลียดแรกพบ แต่จบลงด้วยรักครับ” พีระไหว้ปู่  “ฝากตัวด้วยครับ”
            “มันยังไงกันวะน้ำค้าง”
  น้ำค้างอึกอัก เขิลล์ หันไปดุพีระ
“ตอนนี้เรื่องของพี่โรสกับพี่ตะวันสำคัญที่สุด เรื่องอื่นไว้พูดกันทีหลัง จริงมั้ย”
            “จริง !!”
ทุกคนกลับมาอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียดอีกครั้ง

31 หน้า