บทละครโทรทัศน์ คลื่นชีวิต ตอนที่ 11 หน้า 20

อีกด้านหนึ่ง จีราวัจน์นอนหลับตาแต่หลับไม่สนิท  เพราะฝันร้ายถึงภาพที่แม่โดนสิทธาทำร้ายตลอดเวลา

จีราวัจน์สะดุ้งตื่นขึ้นมา

“แม่!!!”  จีราวัจน์เหนื่อยหอบ ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ ร้อนใจ รู้สึกผิดกับแม่จนไม่สามารถข่มตาลงนอนได้

จีราวัจน์นอนไม่หลับจึงได้มานั่งอยู่ที่โซฟาภายในห้องรับแขก หญิงสาวปาเครื่องบินกระดาษที่พับไว้ พยายามจะปาไปให้โดนผนังฝั่งหนึ่งให้ได้ แต่จนแล้วจนเล่าเครื่องบินก็ตกอยู่ไม่ไกล จีราวัจน์ปาเครื่องบินออกไป พร้อมกับคิดถึงคำพูดที่ เจตรเคยบอกเอาไว้

“ตอนเด็กๆ เวลาผมไม่สบายใจ ผมจะเขียนคำอธิษฐาน แล้วปาเครื่องบินพวกนี้ออกไป ถ้าเครื่องบินลำไหน ไปได้ถึงจุดหมายที่ผมตั้งไว้ คำอธิษฐานที่ผมเขียนเอาไว้ที่เครื่องบินลำนั้นก็จะเป็นจริงในที่สุด”

เวลาต่อมา เครื่องบินกระดาษลำหนึ่งไปชนผนังได้อย่างที่ตั้งใจไว้ จีราวัจน์ตื่นเต้นที่ในที่สุดคำอธิษฐานก็มี สิทธิ์เป็นจริงได้ ดารากาออกจากห้องมาเห็นเครื่องบินลำนั้นตกถึงพื้น ดารกาที่ยังงัวเงียอยู่ หยิบเครื่องบินกระดาษ ลำนั้นขึ้นมาเห็นตัวหนังสือที่จีราวัจน์เขียนเอาไว้ทีปีกของเครื่องบิน ก็อ่านออกมา

“ขอให้แม่ไม่เป็นอะไร” จีราวัจน์ที่นั่งอยู่ที่โซฟาดีใจที่ได้ยินคำอธิษฐานที่เขียนไว้ก็ยิ่งชื่นใจ

“ทำไมยังไม่นอนอีก? เดี๋ยวจะเช้าแล้วนะ” ดารกามองจีราวัจน์สงสัย

“จีนอนแล้ว  แต่นอนไม่หลับ  จีไม่ได้กวนดาวใช่ไหม?” จีราวัจน์เอ่ยตอบ

“แล้วนี่อะไร” ดารากามองไปเห็นเครื่องบินกระดาษหลายลำที่พื้น

“มีคนเคยบอกจีไว้ให้เขียนคำอธิษฐานแล้วปาเครื่องบินออกไป เครื่องบินลำไหนปาไปโดนเป้าหมายที่ตั้งใจ   คำอธิษฐานที่เขียนเอาไว้ก็จะเป็นจริง” จีราวัจน์เอ่ยตอบ

“ถ้างั้นก็แปลว่าจีคิดถึงแม่อยู่น่ะสิ ไปเจอแม่มาวันนี้ มีอะไรไม่สบายใจอีกใช่ไหม?” ดารากาลงมานั่งที่ เท้าแขนของโซฟาแล้วจ้องมองจีอย่างห่วงใย

“จีทำเขาเสียใจ  จีไม่อยากให้เขาเป็นอะไรเพราะจี” จีราวัจน์   เอ่ยอย่างไม่สบายใจ

“แทนที่จะใช้เครื่องบินพวกนี้ ทำไมเราไม่พูดออกไปตรงๆ กับคนที่เราอยากให้เขาได้ยิน มันไม่มีประโยชน์ หรอก ถ้าเขาไม่ได้มารับรู้คำพูดพวกนี้จากจี” ดารากาเอ่ยแนะนำ จีราวัจน์ซึมลง รู้สึกผิด  ดารากาโอบจีเข้ามากอด จีราวัจน์ซบลงบนบ่าของดารากา  ดารกาลูบบ่าจีราวัจน์เพื่อปลอบใจ