บทละครโทรทัศน์ คลื่นชีวิต ตอนที่ 24 (จบบริบูรณ์) หน้า 32

สาธิตกับจีราวัจน์มาที่หน้าห้องเด็ก เห็นสามีกำลังยืนมองลูกที่เพิ่งคลอดอยู่ภายในห้อง สาธิตกับ จีราวัจน์ยืนมอง จากภายนอกโล่งใจที่ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี

“ความเป็นกับความตายใกล้กันนิดเดียว ถ้าเราช่วยไม่ทันเรื่องดีๆ อาจจะเป็นเรื่องเศร้าเลยก็ได้” จีราวัจน์ เห็นรอยยิ้มของเจ้าของบ้านที่ยืนมองลูกแล้วน้ำตาซึมเพราะไม่เคยเห็นนาทีชีวิตอย่างใกล้ชิดขนาดนี้

“กลัวเหรอ?” สาธิตหันมาเห็นจีราวัจน์ร้องไห้ก็แปลกใจ

“ถ้าต้องอยู่คนเดียว ฉันจะทำยังไง” จีราวัจน์เอ่ยอย่างกลัวๆ

“ถ้าถึงเวลา ผมจะเฝ้าจีไว้ไม่ให้คลาดสายตา  อย่าห่วงนะ ไม่ต้องกลัวว่าจะมีเรื่องอย่างวันนี้  ผมจะอยู่ ข้างๆ จีทุกนาที ผมสัญญา” สาธิตรีบให้กำลังใจดึงตัวจีราวัจน์มากอดไว้ ยิ่งสาธิตปลอบ จีราวัจน์ยิ่งอบอุ่นใจ และกลัวว่าตัวเองจะอยู่คนเดียวไม่ได้อีกต่อไป

จีราวัจน์เดินมาริมชายหาดแล้วเห็นเศษตุ๊กตาแตกฝังในทราย จีราวัจน์ก้มลงมองเศษตุ๊กตาพวกนั้นแล้ว ยังหวาดๆ ในใจ รู้สึกถึงความไม่แน่นอนของชีวิต สาธิตเดินกลับมาเห็น รู้ว่าจีราวัจน์ยังคงคิดมากอยู่ สาธิตเข้า มาช่วยจีราวัจน์เก็บเศษตุ๊กตาพวกนั้น แล้วเอ่ยเตือนอีกฝ่าย

“ตุ๊กตาพวกนี้ต้องบ่ม ต้องปั้น ต้องรอเวลา ต้องเผาไฟให้แกร่งขึ้นมา ก็เหมือนความรักของเราต้องผ่าน ร้อน ผ่านหนาวมาก่อนถึงจะมีวันนี้ แต่มันก็ไม่ได้แปลว่ามันจะคงอยู่ตลอดไป เพราะฉะนั้นต้องทะนุถนอมความ รักของเราเอาไว้ ยิ่งได้มันมายาก เรายิ่งต้องอดทนประคับประคอง ใส่ใจกับมันในวันที่โอกาสยังมี อย่าไปกลัว ล่วงหน้า แค่ทำวันนี้ให้ดีก็พอนะจี”

“ชีวิตนี้ฉันไม่เคยได้อะไรมาโดยที่ไม่ต้องเสียอะไร ทุกอย่างในชีวิตต้องแลกมาทั้งนั้น แม้แต่คุณก็เหมือน กัน...คุณเป็นสิ่งดีๆ สิ่งสุดท้ายในชีวิตที่ฉันมี มันดีจนฉันกลัวว่ามันจะดีเกินไป ฉันไม่กล้าแต่งงาน เพราะกลัวว่า เขาจะเอาคุณคืนไป ทั้งแม่ ทั้งยายจันทร์ ไม่ว่าฉันรักใคร ฉันจะอยู่กับเขาไม่ได้ ฉันกลัว กลัวว่าเขาจะเอาคุณ คืนไป” จีราวัจน์เอ่ยแล้วน้ำตาซึม บอกทั้งน้ำตาเข้าใจใช่ไหม

“ผมก็สูญเสียคนที่ผมรัก...ทั้งพ่อแม่ผม และติว” สาธิตจับมือจีราวัจน์ไว้อย่างให้กำลังใจ จีราวัจน์มอง สาธิตอึ้งๆ

“ทั้งๆ ที่ผมกำลังคุยกับติว..เพียงแค่เสี้ยววินาที..เขาก็จากผมไป” สาธิตเอ่ยขึ้นมาอีก

“คุณสาธิต..” จีราวัจน์รู้สึกผิดและเจ็บปวด

“ที่ผมพูด..ผมไม่ได้รื้อฟื้นขึ้นมาโทษคุณ..แต่ผมอยากบอกคุณว่าเวลาของเรา..มันไม่ได้มียืนยาวพอที่จะให้เราใช้ไปกับความเกลียด..โกรธ ..และหนีหัวใจตัวเอง..ตอนนี้คุณอาจเห็นผม..อีกห้านาทีคุณอาจไม่เห็นผม อีกก็ได้” สาธิตเอ่ยให้ได้คิด