บทละครโทรทัศน์ คุ้มนางครวญ ตอนจบ หน้า 5

บทละครโทรทัศน์ คุ้มนางครวญ ตอนจบ หน้า 5
6 มี.ค. 57
1.2M
คุ้มนางครวญ ตอนจบ
26 หน้า
ทางเดินยาวในโรงพยาบาลว่างเปล่า มีรถเข็รนจอดอยู่  มีเชลฟ์เสียบโบรชัวร์ต่างๆ จู่ๆ มีกระแสประหลาดพุ่งมา  เป็นพลังแสงพร่าเลือนมาตามทางเดิน  มันชนรถเข็นขยับไหว  โบรชัวร์ปลิวกระจายจากที่เสียบ  แล้วพุ่งไปผ่านเคาน์เตอร์  เอกสารที่พยาบาลกำลังจัดซ้อนกันปลิวกระจาย  นางพยาบาลร้องอุทาน
มหาจรวยอาการกำเริบ นอนเอนบนเตียง  สีหน้าสงบปลงตก  เกิดแสงพร่าที่ปลายเท้า  เถรกระอำปรากฎกายขึ้น  มหาจรวยถอนใจ
“เจ้าดูไม่แปลกใจที่เห็นข้า”
“เพราะข้ารู้ว่าความชั่วร้ายนั้นยากนักที่จะขุดรากถอนโคน”
เถรกระอำยิ้มราวได้รับคำชม “อาการเจ้าดูหนักหนา”
“แต่ท่านเองก็ไม่ดีนัก”
“ไม่แน่หรอก สิ่งที่เจ้าเห็นอาจจะลวงตาเจ้า”
เถรกระอำก้าวมาอีกก้าว  ใบหน้าแผลไหม้ขยับไหวกลายเป็นใบหน้างดงามตามเดิม
“ท่านแสร้งเป็นบาดเจ็บ อย่างงั้นหรือ  ทำไม”
“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้”
ขาดคำเถรกระอำกลายร่างเป็นอสูรกายพุ่งเป็นเงาดำวูบเข้าหามหาจรวย  มหาจรวยผวา  เงาดำชำแรกหายไปในกาย  มหาจรวยลืมตาดวงตานั้นดำสนิท  ดวงหน้าดูเป็นปีศาจ  กระโดดพุ่งตัวทะลุหน้าต่างกระจกแตกกระจาย
นางพยาบาล 2 คนเดินมา  ร่างมหาจรวยตกโครมลงบนหลังคารถคันหนึ่งตรงหน้า  หลังคายุบยวบ กระจกแตกกระจาย 2 นางพยาบาลร้องกรี๊ดสุดเสียง
 
ที่ลานหน้าคุ้มหลวง  แก้วใส่ชุดสีขาวก้าวมาเหนือบันไดคุ้มมองไป  ตาทอง สายใจ  เฟื่องฟ้า  ระริน แต่งชุดดำยืนรออยู่เบื้องล่าง รถตู้ของคุ้มแล่นมาจอดลงหน้าลานจอดลง ตรีภพ  ตฤณ  พิมพ์ดาว  พิมพ์เดือน  จันทราลงมาจากรถ  ทุกคนสวมชุดดำหรือดำขาว  ไว้ทุกข์ให้มหาจรวย
แก้วมองดูมีแววเหินห่าง  รู้สึกผิด  ยอกแสยงใจปนกันไปหมด ตรีภพมองดูแก้ว  แล้วเดินยิ้มร่าไปหา
“ไงวะ  สบายดี”
“มีงานศพแบบนี้  ไม่มีใครสบายดีหรอก”
“ไปว่ะ  ไปรู้จักกับ แม่คุณพิมพ์ก่อน  แม่พิมพ์มาด้วย”

26 หน้า