บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 4 หน้า 16
“เจ้าวิญญาณบาปเอ๋ย.... เมื่อครั้งเป็นมนุษย์ เจ้าชอบหลอกลวงโป้ปดผู้อื่น ทำให้เจ้าต้องกลายเป็นอชครเปรตทนทุกขเวทนาแสนสาหัส กรรมเก่าเจ้ายังชดใช้ไม่หมด เหตุใดจึงต้องสร้างกรรมใหม่เพิ่มขึ้นอีกเล่า จงไปตามทางของเจ้าซะ”
“กูไม่ไป ! มึงนั่นแหละ อย่าแส่ อีนังเจ้าแม่นาคี!!!”
“ชะ ! เจ้าวิญญาณบาป โอหังเกินไปแล้ว” เจ้าแม่นาคีพิโรธ ปล่อยพลังแสงพุ่งไปยังร่างนางเปรตงู กลายเป็นไฟกรดลุกพรึ่บแผดเผาทันที
“กรี๊ดดดดดดดด !!!” เปรตงูสลายร่างกลายเป็นลูกไฟสีเขียวเรืองๆ ลอยหายไป
รัตนาวดีค่อยๆ ลืมตาขึ้น แอบดู เห็นร่างเจ้าแม่นาคีที่หน้าเหมือนคำแก้วเปี๊ยบก็ตกใจ “คำแก้ว.... เจ้าแม่นาคี... !!”
เจ้าแม่นาคีหันมายิ้มน้อยๆ ก่อนจางหายไป กลายเป็นคำแก้วร่างปกติ รัตนาวดีเป็นลมหมดสติไป ต่อหน้าต่อตาคำแก้ว
คำแก้วประคองร่างรัตนาวดีออกมาจากถ้ำน้ำตก
พิมพ์พรกับเจิดนภาเห็นเข้าพอดี เจิดนภาดีใจ “ยัยรัตน์ !”
พิมพ์พรปราดเข้าไปหาเรื่องคำแก้ว “นังคำแก้ว! แกทำอะไรเพื่อนฉัน !”
“ไว้รอถามเพื่อนคุณเองดีกว่า”
“อย่ามาไขสือ แกเอาเพื่อนฉันมาขังไว้ในถ้ำนั่นใช่มั้ย” พิมพ์พรคาดคั้น
“ถ้าคุณจะคิดอย่างงั้น ก็ตามใจ”
พิมพ์พรกำมือแน่น อยากจะตบสั่งสอนผู้หญิงปากดีอย่างคำแก้วสักฉาด สองฉาด
เจิดนภาเห็นท้องฟ้ามืดครึ้ม ฝนตั้งเค้ากำลังจะตก จึงรีบบอก “ฝนตั้งเค้าแล้ว รีบพายัยรัตน์กลับก่อนดีกว่า”
เจิดนภากับพิมพ์พรประคองรัตนาวดีไป
เทวาลัยเจ้าแม่นาคี ท้องฟ้าเบื้องบนครึ้ม ฝนตั้งเค้าเขียว ทศพลกับพวกตามหารัตนาวดีจนกระทั่งมาถึงเทวาลัยเจ้าแม่นาคี
ประกิตเห็นเทวาลัยร้างตั้งตระหง่านก็เหงื่อตก กลืนน้ำลายเอื๊อก “ยัยรัตนาวดีคงไม่ได้ไปซ่อนอยู่ในนั้นหรอกมั้ง”
“ไหนๆ ก็มาแล้ว ลองเข้าไปหาดูข้างในสักหน่อย จะได้ไม่เสียเที่ยว ถ้าไม่เจอแล้วค่อยกลับ” ทศพลเอ่ยบอก
วันชนะแย้ง “ฉันว่าเรากลับก่อนดีกว่า ฝนทำท่าจะเทห่าใหญ่ เดี๋ยวจะกลับกันลำบาก”
ประกิตเห็นด้วยกับวันชนะ “ดีๆ... กลับกันก่อน ใกล้ค่ำแล้วด้วย พรุ่งนี้ค่อยมากันใหม่” ทันใดนั้น สายฝนก็โปรยปรายลงมาอย่างหนัก ฟ้าร้องเปรี้ยงปร้าง ประกิตเสียงอ่อย “ไม่ทันแล้ว....”
ทศพลชวน “หาที่หลบฝนข้างในก่อนเร็ว”
ทศพลกับวันชนะวิ่งเข้าไปหลบฝนข้างใน ประกิตไม่มีทางเลือก จำต้องวิ่งตามไป