บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ ไฟล้างไฟ ตอนที่ 24 หน้า 31
วันต่อมา ที่เมรุเผาศพ ทุกคนเดินเข้าไปที่เมรุแล้ววางดอกไม้จันท์
“พ่อมีชีวิตอยู่กับไฟแค้นมาตลอด สิ่งที่ลีเห็นคือไฟในใจของพ่อเผาพ่อให้ทุกข์ทรมานเพราะความแค้น ลีเคยคิดว่าไฟจะต้องล้างด้วยไฟ ลีจุดไฟแค้นขึ้นมาหวังจะให้ไฟล้างไฟไปเอง แต่วินาทีที่ลีจุดมันขึ้นมา ลีกับพ่อคือคนแรกที่ถูกเผา สุดท้ายไฟที่คิดจะเผาคนอื่นมันกลับเผาใจเราให้ทุกข์ทรมาน”
“ทำร้ายกันแทบเป็นแทบตาย สุดท้ายก็ต้องกลายเป็นเถ้ากันทุกคน” ดลปลงอนิจจัง
ศิริเดินเข้ามาพร้อมดอกไม้จันท์ “พี่ชลัมน์ ฉันขออโหสิกรรมให้พี่ทุกอย่าง ขอให้พี่ไปสู่ภพที่ดี”
“หลับให้สบายนะพี่” ดลเอ่ยขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย ศิริกับดลวางดอกไม้จันท์ในเตาเผา
นรุตม์กับลีลาเดิน เข้ามาวางดอกไม้จันท์
“พ่อขา...ลีไม่เคยลืมช่วงเวลาที่พ่อเลี้ยงดูลีมา จนถึงตอนนี้ พ่อก็ยังเป็นพ่อของลีเสมอ ถ้ามีโอกาสอีกครั้ง ลีจะขอเป็นลูกพ่อ ลีจะดูแลพ่ออย่างดี ลีรักพ่อนะคะ...” ลีลากับนรุตม์วางดอกไม้จันท์เป็นครั้งสุดท้าย ลีลาร้องไห้มีนรุตม์โอบกอดอย่างปลอบโยน
ควันจากปล่องไฟบนเมรุเผาศพปรากฏขึ้น สุดท้ายร่าง ก็เหลือเพียงควันและเถ้าถ่าน
วันต่อมา ลีลากับนรุตม์ถวายสังฆทาน กัลยากับศิรินธาร ป้าเพ็ญในชุดขาวถวายด้วยเช่นกัน ทั้งหมดต่างกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลให้คนที่จากไป
ลีลาเอาน้ำที่กรวดมาเทที่โคนต้นไม้ “ข้าพเจ้าขออุทิศบุญนี้ให้กับนายชลัมน์ กรประดิษฐ์ และเจ้ากรรมนายเวรทั้งหลาย ขอพระแม่ธรณีโปรด เป็นพยานบุญในครั้งนี้ด้วยเถิด” ลีลาเอ่ยจบหันกลับมา
นรุตม์ยืนอยู่กับกัลยา ศิรินธาร และป้าเพ็ญ
“ลูกหยีดูสดใสขึ้นนะ” ลีลาเอ่ยขึ้น
“ค่ะ ได้มาปฏิบัติได้ตามลมหายใจตนเอง จิตใจสงบ ไม่ร้อนก็ไม่ทุกข์ มันเบาสบาย รู้สึกดีจริงๆ”
“ขอบคุณคุณกัลยานะคะที่เป็นธุระจัดการเรื่องศพของคุณพ่อ”
“อโหสิกรรมกันไปจะได้ไม่ติดค้างกัน”
“ลีหวังว่าพ่อจะละจากไฟแค้น อยู่ในที่สงบสุขสักที ความอาฆาตแค้นไม่เคยทำให้พ่อมีความสุขเลย สักวันจนวาระสุดท้าย”
“หมั่นทำบุญให้คุณชลัมน์บ่อยๆ ความเย็นของบุญจะช่วยท่านได้นะคะ” ป้าเพ็ญเอ่ยแนะนำ
“ค่ะคุณป้า”
“ลูกหยีก็หวังเหมือนกันค่ะ หวังว่ากล้าจะไม่ทุกข์ทรมาน ตอนนี้ลูกหยีทำบุญเพื่อเตรียมพร้อมกับความตายที่ต้องเจอ”
“เขาว่าจิตก่อนตายนั้นสำคัญ ถ้านึกถึงบุญก็ขึ้นสวรรค์ นึกถึงบาปก็ลงนรก” กัลยาเอ่ยขึ้น