บทละครโทรทัศน์ ไฟล้างไฟ ตอนที่ 5 หน้า 17
“หยี นี่ผมพูดกับคุณดีๆ พูดคำเดียวคุณไม่เข้าใจหรือไง หยุด..ก่อนที่ผมจะหมดความอดทน!” ศิรินธารชะงักไม่กล้า หาญกล้าเดินออกไป
“ทำไมเรื่องอื่นมันต้องสำคัญกว่าหยีเสมอคะแม่" ศิรนธารเดินเข้ามากอดกัลยา
"ตากล้าอาจจะมีงานสำคัญจริงๆ นะหยี หยีไม่ควรจะเอาแต่ใจใส่อารมณ์แบบนี้นะลูก มันดูเป็นคน ไม่มีเหตุผล"
"เหตุผลอะไรหยีไม่อยากเข้าใจ หยีเป็นเมีย หยีต้องสำคัญที่สุด!” ศิรินธารเอ่ยอย่างเอาแต่ใจ
เอ๋กระซิบกับป้าเพ็ญ "หนูชักสงสัยว่าใครกันแน่ที่ดักดาน ร้อนหู ใครจะอยากอยู่ล่ะค้า" ป้าเพ็ญหยิกเอ๋ “โอ๊ย"
"พูดจาส่อเสียด.." ป้าเพ็ญดุ
"ผิดศีลข้อ 1...ทราบแล้วค่ะ แต่ตอนนี้ป้ากำลังจะทำปาณานะค้า เจ็บค่ะป้า"
ป้าเพ็ญยอมปล่อยมือ พลางมองกัลยาที่เข้าปลอบลูกด้วยความสงสาร ป้าเพ็ญมองสภาพศิรินธารอย่างเหนื่อยหน่ายกับความเจ้าอารมณ์ของอีกฝ่าย
ที่ห้องทำงานของหาญกล้า หาญกล้ายื่นกาแฟให้กับลีลา "หยีเขาทำกับคุณขนาดนั้นเลยเหรอครับ ผมขอโทษด้วยนะครับ" หาญกล้าเอ่ยขอโทษแทน
"ฉันไม่ถือหรอกค่ะ เขาคงรักคุณมาก"
"หวงมากกว่า เพราะผมได้ชื่อเป็นสามี เป็นของๆ เขา ถ้าเขารักผมจริง ๆ เขาคงจะให้เกียรติผมมากกว่านี้"
"อย่าคิดมากเลยค่ะ เท่าที่ร่วมงานกับคุณ ฉันเห็นนะคะว่าคุณเป็นคนเก่ง"
"แต่ก็คงเทียบกับพี่ณรัลไม่ได้ เขามีเงิน มีโอกาสมากกว่าผม"
"ค่าของคนอยู่ที่ผลของงานค่ะ ฉันยกย่องคนที่สมองค่ะ ไม่ใช่เงิน และคุณก็เป็นคนเก่งที่ฉันชื่นชมนะคะ"
“ผมต้องรับผิดชอบทั้งงานตัวเอง รวมทั้งงานในส่วนของหยี นี่ก็คิดจะทำธุรกิจน้ำหอมอีก"
"จะทำธุรกิจน้ำหอมเหรอคะ"
"ผมก็แปลกใจอยู่...ปกติหยีไม่ใช่คนที่ชอบทำงานที่ต้องรับผิดชอบ"
"ไม่ดีเหรอคะ ที่คุณศิรินธารอยากทำงาน"
"ก็ดี แต่ผมกลัวว่าสุดท้ายพอเขาเบื่อก็จะมาโยนลงที่ผมต้องรับผิดชอบอีก ทำๆ เลิกๆ แล้วแต่อารมณ์ แต่หยีน่ะเขาเป็นแก้วตาดวงใจ ถ้าหยีจะทำพ่อแม่เขาไม่เคยขัดใจอยู่แล้ว"
"แล้วเขาสนใจนำเข้าน้ำหอมตัวไหนเหรอคะ " ลีลาฟังอย่างพอใจในใจยิ้มร้ายหมายมาด
ลีลาเดินออกมาจากห้องทำงานของหาญกล้า แล้วชะงักที่เห็นลำไพรเดินถือแฟ้มเข้ามา ลีลาจะเดินออกไป แต่ลำไพรจงใจจะเปิดฉากหาเรื่อง
"ไม่ทราบว่าคุณลีลาเป็นหุ้นส่วนโรงแรมนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอคะ?” ลีลาชะงักหันกลับมามองลำไพร เห็นสายตาลำไพรที่มองอย่างแข็งกร้าว ดูตั้งใจเป็นปฏิปักษ์กับตนมาก “ดิฉันเห็นคุณลีเดินเข้าออกห้องผู้จัดการ ผู้บริหารได้ทุกห้องก็เลยสงสัยน่ะค่ะ" ลำไพรยิ้มหน้าซื่อ