บทละครโทรทัศน์ แอบรักออนไลน์ ตอนที่ 22 หน้า 6

อวัศยาพรั่งพรู เดินไปพูดไป วางกระเป๋า ถอดรองเท้า เม้าท์ไปไม่หยุดปาก “ฉันค้นพบแล้วว่า..ฉันกับปราณนต์คืออะไรที่เข้ากันได้ดีมากๆ เมื่อกี๊ที่เราเจอกัน มันแทบจะไม่ต้องพูดอะไรมาก แค่มองตาเราก็รู้แล้วว่าเราคิดอะไรกัน .. แค่เค้าพูดคำแรกฉันก็ต่อคำต่อไปได้เลย .. มันใช่ มันใช่ มันใช่มากๆ !!!” 

“เอ่อ..ศยา..แกฟังฉันก่อน”  

“ไม่ๆ แกต้องฟังฉัน...เข้าสู่ตอนสำคัญที่สุดแล้ว ให้ฉันเล่าให้จบก่อน ... ตอนนี้ฉันกับปราณนต์เราตกลงเป็นแฟนกันแล้ว” อวัศยาพรั่งพรู เดินไปพูดไป โดยไม่รู้เลยว่า ... ลิปดายืนฟังอยู่ข้างหลัง 

รันหน้าเสีย อวัศยาเริ่มรู้สึกแปลกๆ “แกจะพูดอะไร?” 

“ฉันจะบอกว่า....บอสมารอแกตั้งนานแล้ว...บอส..อยู่“ รันชี้ๆไปข้างหลัง “ข้างหลังแก” 

อวัศยาอึ้ง หันขวับไป เห็นลิปดายืนอยู่ .. ลิปดาทำหน้าไม่ถูก .. ในมือยังถือช่อดอกไม้เตรียมขอโทษ 

“บอส ... “ อวัศยาอึ้ง

แต่ลิปดาอึ้งกว่า “ผม .. ได้ยินหมดแล้ว ... ก็ ... ยินดีด้วย ..”  ลิปดาพยายามฝืนยิ้ม แต่ในใจโคตรจะเจ็บ

ลิปดาเดินเข้ามาและจับมือศยามารับช่อดอกไม้ “ถือว่าผมเอาดอกไม้มาแสดงความยินดีก็แล้วกัน ...” เขามองศยาแววตารักมาก แต่พูดไม่ได้ พูดได้แค่ว่า.. “วันนี้คุณสวยมาก .. ที่เค้าพูดว่า ผู้หญิงเวลามีความรักจะสวยขึ้น .. มันคงจะจริง .. ขอให้มีความสุขนะศยา” ลิปดาหันหน้าหนี แล้วก็เดินออกไปเลย .. 

อวัศยาอึ้งช็อค.. ความรู้สึกที่สับสนอยู่แล้ว ยิ่งสับสนหนักขึ้นไปอีก 

ลิปดาเดินออกจากห้องไป รันรีบเรียกไว้ “บอส..บอส...เดี๋ยวก่อนครับบอส” รันหันมาบอกกับศยา “เดี๋ยวฉันมานะ”

รันรีบวิ่งตามลิปดาไป 

อวัศยายืนอยู่กลางห้องด้วยความงุนงง...มองดูดอกไม้ แล้วก็ยิ่งสับสน .. หญิงสาวทรุดลงนั่งพื้นย้ำกับตัวเองในใจ 

.. “ฉันกำลังทำสิ่งที่ถูกต้อง...ฉันกำลังทำสิ่งที่ถูกต้อง” .... 

ลิปดาเดินออกมาจากห้องรันหน้าเศร้าๆ

รันรีบวิ่งตามออกมา “บอส! เดี๋ยวก่อนบอส!” ลิปดาหยุดเดิน รันตามมาทัน “บอสไม่คุยอะไรกับศยาหน่อยเหรอครับ? อธิบายเรื่องที่มันเกิดขึ้น ตกลงแล้วมันยังไงกันแน่ ? ศยาเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า? บอสเข้าไปเคลียร์ก่อนดีมั้ยครับ?”

ลิปดาคิด และตัดสินใจโกหก “ผมไม่มีอะไรจะเคลียร์ สิ่งที่ศยาคิด มันก็..ถูกต้องแล้ว ทั้งเรื่องลูก เรื่องแจน..ผมไม่มีคำอธิบาย” 

รันงง “อ้าววววว!!” 

ลิปดาฝืนยิ้ม “ขอบคุณมากที่พยายามช่วย แต่ผมให้เกียรติ์การตัดสินใจของศยาในเมื่อเค้าตัดสินใจเลือกที่จะคบกับปราณนต์ ผมคงต้องถอย” ลิปดาพูดเศร้าๆ แม้จะพยายามทำเป็นเข้าใจ แต่ก็เศร้าอยู่ดี .. 

ลิปดาเดินออกไป รันได้แต่มองตามด้วยความเห็นใจ