บทละครโทรทัศน์ พิษสวาท ตอนที่ 5 หน้า 14
ณรงค์เดินเข้ามาที่ไมโครโฟน พูดกับนักข่าว เสกสรรค์ยืนรออยู่ข้างๆด้วยความโกรธ “ทุกท่านครับ...คุณเสกสรรค์ เพิ่มพูนมีความจริงที่จะบอกกับทุกท่านครับ”
ณรงค์ถอยออก เสกสรรค์เดินเข้าไปพูด “โครงการนิคมอุตสาหรรมห้วยดงไม่ได้ทำเพื่อประโยชน์ของประชาชนอย่างที่เขาบอกครับ ผลประโยชน์ทุกอย่างตกอยู่ที่คนของพรรคเทอดธรรม และท่านดนัย ผู้ริเริ่มโครงการนี้ครับ”
“มีหลักฐานอะไรมายืนยันมั้ยครับ?”
เสกสรรค์หยิบเอกสารรายชื่อ และใบสำรวจชั้นดินที่ห้วยดงออกมา “นี่ครับ... ผมยืนยันได้ว่าการจัดซื้อที่ดินที่ห้วยดงเป็นไปอย่างไม่โปร่งใส ชาวบ้านถูกบังคับ กดราคา เท่านั้นยังไม่พอ... โครงการนิคมอุตสาหกรรมนี้จริงๆแล้วเป็นแค่โครงการบังหน้าเพื่อจะขุดสินแร่ที่มีอยู่ใต้พื้นดินที่ห้วงดงครับ!!”
นักข่าวฮือฮา ณรงค์ยิ้มมั่นใจ
สโรชินียืนมองหน้าอัคนีที่ท่าทางอึ้งๆอยู่กับการปรากฏตัวของสโรชินี
ศักดาเห็นอัคนีมองสโรชินีอึ้งๆอยู่นาน “เพื่อนอาจารย์เหรอครับ?”
อัคนีรู้สึกตัว หันมาแนะนำ “ครับ คุณศักดา นี่คุณสโรชินีครับ”
สโรชินีพยักหน้ายิ้มให้ศักดาหันมาถามอัคนี “แล้วเมื่อกี้เห็นท่าทางคุณรีบร้อน มีอะไรเหรอคะ?”
“ผมได้ยินเสียง... เอ่อ เสียง...” เขาไม่อยากบอกว่าโซ่ตรวน “แปลกๆน่ะครับ”
“เสียงแปลกอะไรครับอาจารย์ ผมไม่เห็นได้ยินเลย”
“คงหูฝาดไปมั้งคะคุณอัคนี...”
“แล้วคุณมาที่นี่ได้ยังไงครับ?”
“ดิฉันเป็นคนที่นี่ค่ะ ได้ยินชาวบ้านบอกกันว่ามีทีมขุดค้นโบราณคดีมาก็เลยแวะมาดู แล้วก็ได้พบคุณจริงๆ”
ศักดาตื่นเต้น “งั้นดีเลยครับ คนพื้นที่พอจะทราบประวัติอะไรของวัดนี้บ้างมั้ยครับ?”
“วัดนี้ถูกสร้างขึ้นช่วงต้นราชวงศ์บ้านพลูหลวง สมัยพระเพทราชาค่ะ มีอายุต่อเนื่องมาจนถึงสมัยพระเจ้าเอกทัศน์ แต่ถ้าอยากรู้รายละเอียดมากกว่านี้ ถามคุณอัคนีดีกว่าค่ะ เขาน่าจะรู้ดีกว่าดิฉัน” อัคนีอึ้งไปที่สโรชินีรู้ว่าตนรู้
ศักดาไม่แน่ใจว่าจะถามใครดี “คือ เรากำลังหาหลักฐานเกี่ยวกับโบสถ์น่ะครับ”
สโรชินีมองอัคนี เหมือนท้าทายให้อัคนีตอบ
“วัดนี้ถูกเผาทำลายในคราวเสียกรุง ของในวัดที่เคยมีอยู่เดิมจึงถูกเคลื่อนย้ายครับ บางชิ้นก็อยู่ที่ประเทศเพื่อนบ้าน แต่บางชิ้นก็แตกหักเสียหายกระจายอยู่รอบๆ...”
สโรชินียิ้มพอใจที่อัคนีจำทุกอย่างได้ อัคนีเริ่มรู้สึกแปลกมากขึ้นที่ตนเองรู้ทุกอย่างจริงๆ
อัคนีถือแปลนวัดที่ศักดาทำไว้ เดินวนดูรอบๆ โดยมีสโรชินี ศักดา หัวหน้าคนงานเดินตาม ทันใดนั้นอัคนีชะงัก เดินออกไปนอกกำแพงแก้ว มองบริเวณตรงนั้น คิดอะไรบางอย่าง
“อาจารย์ครับ...นี่เราเดินออกมานอกรั้วกำแพงวัดแล้วนะครับ ใบเสมาเป็นเครื่องหมายกำหนดเขตวัด มันก็น่าจะอยู่ในรั้ววัดนะครับอาจารย์”
“ผมรู้สึกว่า ใบเสมาที่เราตามหาอยู่น่าจะอยู่ตรงนี้” อัคนีชี้ตรงจุดที่ตัวเองเห็นภาพ “...และมันอาจจะไม่สมบูรณ์”
“ห๊า? ทำไมอาจารย์รู้ขนาดนี้ล่ะครับ?”
“ลองขุดดูนะครับ ผมมั่นใจว่าคราวนี้จะไม่เสียเที่ยว”
ศักดางงๆ “ได้ครับ” เดินไปตามลูกน้อง “เฮ้ย! เอาของมาขุดดูทางนี้เร็ว!!”