บทละครโทรทัศน์ ลิขิตรัก The Crown Princess ตอนที่ 20 หน้า 16
“แล้วเคธต้องทำยังไง ? เคธไม่อยากเสียพี่วิลไปนะคะ” เจ้าหญิงเคธเศร้า อ้อน เจ้าชายวิลเอามือประคองหน้าเจ้าหญิงเคธ เหมือนควบคุมอยู่ในที “วิธีที่ดีที่สุดคือ...อยู่อย่างเงียบๆ ไม่ต้องพูด ไม่ต้องแสดงอะไรทั้งนั้น เก็บเรื่องระหว่างเราไว้เป็นความลับ อย่าให้หลุดออกมาเด็ดขาด” เจ้าหญิงเคธตั้งใจฟัง ในใจสุดจะแค้น แต่ต้องทำเป็นเชื่อ
ภายในวังอลิซ เภตราเดินออกมาจากมุมที่เดินเข้าไปสำรวจ กำลังเดินผ่านมุมที่เจ้าชายวิลกับเจ้าหญิงเคธยืนคุยกัน แต่ปรายหางตาไปสะดุดเข้ากับเงาของอะไรบางอย่าง เภตราเดินย้อนกลับมาเพ่งมองอีกครั้ง เภตราเห็นเจ้าชายวิลกับเจ้าหญิงเคธแอบคุยกันในมุมลับตา เภตราชะงักกึก รีบหลบวูบ แอบดูแต่ไม่ได้ยินเสียง เจ้าชายวิลยังประคองหน้าเจ้าหญิงเคธแล้วพูดต่อ
“เมื่อถึงเวลาที่ทุกอย่างพร้อม พี่จะเป็นคนบอกเรื่องระหว่างเราต่อหน้าทุกคน แต่มันยังไม่ใช่ตอนนี้สถานการณ์มันอ่อนไหวเกินไป” เจ้าหญิงเคธมองเจ้าชายวิล ทำเป็นเชื่อทุกอย่าง
“ไม่ว่าอะไรเกิดขึ้น..ขอให้มั่นใจและจำไว้ให้ดี เคธคือผู้หญิงที่พี่รักมากที่สุด ไม่มีใครมาแทนที่ได้ทั้งนั้น”
เจ้าชายวิลพูดจบประกบริมฝีปากจูบเจ้าหญิงเคธเหมือนต้องการให้ความมั่นใจ เจ้าหญิงเคธจูบรับอย่างเต็มใจ เภตรายืนช็อก !!! อึ้งกับภาพที่เห็น เภตราค่อยๆ ก้าวถอยหลังกลับไปในมุมที่ปลอดภัย เภตรายืนหลบอยู่ด้วยความงุนงง อึ้ง ช็อก !!
“นี่มันอะไรกัน”
เวลาประมาณเที่ยงคืน ภายในบ้านเสาวณี บรรยากาศอึมครึม ดวินเดินอ่อนแรงเข้ามาในห้องรับแขก หน้าตาทรุดโทรม ถือถุงทะเลเดินมา ดวินทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาแบบหมดทั้งแรงกายแรงใจ หลับสนิททันที เหนื่อยมาก
เสาวณีเดินลงมาจากข้างบน เดินไปหาดวิน “อ้าว...ทำไมมานอนตรงนี้ล่ะวิน” ดวินหลับไม่รู้เรื่อง กรนสนั่น
เสาวณีขยับเข้ามามองลูกใกล้ๆ ลูบหน้าดวิน ด้วยความรักและเป็นห่วง และพยายามปลุก แต่ดวินก็ไม่รู้สึกตัว
เสาวณี พยายาม จะพยุงดวินให้ลุก ดวินค่อยๆลืมตาขึ้น เห็นเป็นภาพของเจ้าหญิงอลิซในชุดที่กำลังเดินทางกลับ ดวินเปิดตากว้างมองให้ชัด เจ้าหญิงอลิซส่งยิ้มให้
“เราไม่อยากกวนนายอีก และเราเข้าใจในสิ่งที่นายบอกเรา แค่เรามาบอกลาว่าการกลับฮรีสอซของเราครั้งนี้ เราคงไม่ได้เจอกันอีก ลาก่อน” เจ้าหญิงอลิซส่งยิ้มสุดท้าย และ หันเดินออกไป
ดวินเรียก “เจ้าหญิง...”
เสาวณี ชะงักกึก มองดวินที่ขยับตัวลุกและทรุดลง เสาวณีรีบเข้าไปพยุง ทั้งๆที่ ดวินยังไม่รู้สึกตัว
ดวินละเมอ “กระหม่อมขอโทษ....กระหม่อม....ขอโทษ”