บทละครโทรทัศน์ หัวใจปฐพี ตอนที่ 16 หน้า 5
พสุนอนหลับไม่สนิทนักอยู่บนเตียงในห้องฉุกเฉิน
“คุณต้องไม่เป็นอะไรนะ” พสุค่อยๆ เผยอตาลืมขึ้นมา สายตาพสุเห็นภาพลางๆ ตรงหน้าเป็นภาพแบบเบลอๆ เรนยืนอยู่ข้างเตียง เลื่อนมือมาบีบแขนพสุเบาๆ หญิงสาวน้ำตาคลอ “ฉันขอโทษที่ทำให้คุณเป็นแบบนี้ หายเร็วๆ นะคะ”
มีเสียงก๊อกแก็กดังที่หัวเตียง...พสุเหลือบตามองไปที่หัวเตียง พยายามลืมตามอง พยาบาลกำลังเปลี่ยนสายน้ำเกลือและตรวจค่าต่างๆ ตามรอบ
พสุมองไปรอบๆ อย่างแปลกใจว่าเมื่อกี้ฝันไปหรือว่าเป็นความจริงกันแน่ ชายหนุ่มนอนหลับต่อไปอย่างอ่อนแรง
หน้าห้องฉุกเฉินทิชากับภาคินยังคงหลับไม่รู้เรื่อง เรนเดินมาตามทางในชุดหมอ หญิงสาวปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มด้วยความสงสารพสุแล้วค่อยๆ ถอดเสื้อคลุมของหมอออก ทิ้งลงถังขยะตรงทางเดิน แล้วเดินต่อไป
เรนกำลังจะเปิดประตูรถ แต่ภูริชเข้ามาขวาง สีหน้าไม่พอใจมาก “ยังมีหน้ามาเยี่ยมพี่ดินอีกเหรอ” ชายหนุ่มประชด “หรือจะมาดูให้แน่ใจว่าพี่ผมตายรึยัง”
เรนหน้านิ่ง ซ่อนความรู้สึกผิดเอาไว้ “คุณไม่รู้อะไรอย่าพูดดีกว่าถ้าอยากให้พี่คุณปลอดภัย ปล่อยข่าวว่าคุณพสุอาการหนักเป็นตายเท่ากัน ฉันบอกคุณได้แค่นี้ล่ะ”
ภูริชตั้งท่าจะถามต่อแต่เรนไม่สนใจขึ้นรถปิดประตูดังโครมแล้วก็ออกรถไปอย่างเร็ว ภูริชมองตามอย่างสับสนว่าตกลงเรนเป็นตัวต้นเหตุจริงหรือไม่
อาร์มกลับมาจากภูสรวงกำลังจะเดินขึ้นบันได ได้ยินเสียงประตูบ้านเปิดก็เลยหันไปดู เรนเดินเข้าบ้านมาด้วยสีหน้าเครียดแบบตั้งใจจะหาเรื่องอาร์ม
“ไปเยี่ยมมันมาล่ะสิ ตกลงเผาวัดไหน พี่จะได้ฉลอง”
เรนเสียงเข้ม “อาการสาหัส ยังอยู่ในห้องไอซียู พี่อาร์มพอใจรึยัง”
อาร์มแกล้งทำเป็นถอนหายใจ “เสียดายจัง นึกว่าจะได้เป็นเจ้าภาพเลี้ยงข้าวต้มซะแล้ว” เรนมองหน้าอาร์มด้วยความโมโห จนอาร์มเริ่มเคืองเรนก่อนที่จะพูดด้วยความไม่พอใจ “ทำหน้าแบบนี้ แกมีปัญหาอะไร”
“ทำไมไม่ทำตามที่ Dad ตกลงกับเรนไว้”
อาร์มคิ้วขมวด เริ่มโกรธที่เรนขึ้นเสียงกับตน เดินมาเผชิญหน้ากับเรน “ปล่อยมันไปให้โง่” เขายกนิ้วขึ้นจิ้มหัวของเรน “จำใส่กะโหลกแกไว้เลยนะว่ามันเป็นศัตรู”
เรนปัดมืออาร์มทิ้งอย่างโมโหพูดเสียงดังด้วยความไม่พอใจ “พี่อาร์ม”
“เลิกทะเลาะกันได้แล้ว” เสียงเดวิดตวาดขึ้น เขาเดินมาจากทางห้องรับแขกตรงมาหาเรนกับอาร์ม เรนหันไปมองเดวิดอย่างเคืองๆ เดวิดหันไปดุเรน “แกจะเอาเรื่องฉันเหรอไง”