บทละครโทรทัศน์ ซีรี่ส์เลือดมังกร กระทิง ตอนที่ 1 หน้า 14
ฮก ฮั้วสลบคอพับอิงกัน สะดุ้งร้องเสียงหลงเมื่อถูกจิวเอาน้ำเกลือสาดใส่แผลแตกตามตัว
ธามขยับเข้าไปหาทั้งคู่พร้อมควงมีดพับในมือ สักครู่จึงขยับหมุนเปิดใบมีดคมกริบขึ้นมา “คมแบบนี้ ปาดลูกกระเดือกคนคงไม่ยาก” ฮก ฮั้วกลืนน้ำลายเอื๊อก ธามขู่ “จะยอมตายเพื่อเสี่ยเล้งวันนี้เดี๋ยวนี้ หรืออยากมีชีวิตรอดกลับไป”
“ไว้ชีวิตอั้วด้วยเถอะ อั๊วะมีลูกเมียต้องเลี้ยงดู อั๊วะไม่อยากตาย” ฮกขอร้อง
“อั๊วะกับเฮียไม่ได้ตั้งใจ อั๊วะเป็นลูกน้อง ถ้าอั๊วะไม่ทำ เสี่ยเล้งฆ่าเราสองคนแน่” ฮั้วเสริม
ธามยิ้มเหยียด “เสี่ยเล้ง”
ฮั้วตกใจที่เผลอพูดชื่อเสี่ยเล้งออกไป ธามขยับมีดมาจ่อที่คอหอยของฮั้ว ฮก ฮั้วลืมหายใจ กลัวตายจนปากคอสั่น ธามขยับใบมีดผ่านคอฮั้วแล้วเลื่อนลงไปที่เชือกซึ่งมัดทั้งคู่ ออกแรงตัดเชือกจนขาด ฮก ฮั้วถอนใจโล่งอกกับความตายซึ่งผ่านพ้นไป และอิสระซึ่งได้มาในชั่วพริบตาจากเชือกที่ขาดออกจากกัน
จิวไม่เข้าใจ “เฮีย..ปล่อยมันทำไม!!!”
ฮก ฮั้ว รีบคุกเข่าก้มลงคำนับธามนับครั้งไม่ถ้วน “ขอบคุณที่ไว้ชีวิตเราสองคนพี่น้อง ขอบคุณ”
เฉียงเตือน “เฮีย”
ฮก ฮั้วกลัวธามเปลี่ยนใจ รีบประคองกันลุกขึ้นแล้วพากันเดินเซออกมา
“เดี๋ยว!!!” ฮก ฮั้วชะงักกึก ขนหัวลุก ธามคงเปลี่ยนใจ กูตายแน่แล้ว “รอดจากแก๊งกระทิง แต่ไม่มีทองไปให้มัน มันฆ่าปิดปากลื้อแน่” ฮก ฮั้วหันมามองธามหน้าซีด ธามสั่ง “อาจิว..เอาทองที่มันปล้นให้มันไปส่วนหนึ่ง”
จิวไม่อยากเชื่อหูตัวเอง “เฮีย!!!”
ธามเน้นกับฮก ฮั้ว “เอาไปต่อลมหายใจ แล้วอย่าลืมว่าลมหายใจนี้เป็นของแก๊งกระทิง”
ภัตตาคารฉั่วเทียนเหลาซึ่งปิดร้านแล้ว เห็นยามนั่งเฝ้าอยู่ ย่าหยาเดินเข้ามา กวาดตามองไปรอบๆภัตตาคาร เมื่อเห็นยามมองมาอย่างแปลกใจ ย่าหยาจึงเดินเลี่ยงออกมา
ย่าหยาเดินเอามือล้วงกระเป๋าซึมซับบรรยากาศรอบข้าง “7 ปี เปลี่ยนไปเยอะเลย”
แล้วย่าหยาก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงผู้หญิงร้องให้ช่วย “ช่วยด้วย!!!!!ช่วยด้วย!!!!!!ช่วยด้วย!!!!!”
ย่าหยาวิ่งตามหาที่มาของเสียง ย่าหยาวิ่งหาจนมาเจอต้นตอ หยกมณีกำลังถีบโจรคนหนึ่งล้มแล้วยื้อกระเป๋าสะพายของตัวเองจากโจรอีกคน โจรที่โดนถีบลุกจากพื้นอย่างโมโห ตรงเข้าไปกระชากผมหยกมณี
โจรอีกคนกระชากกระเป๋ามาได้ ง้างหมัดทำท่าจะชกหยกมณีเข้าที่ท้อง ย่าหยากระโดดถีบตัวลอยเป็นกังฟูเข้าที่โจรกระชากกระเป๋า โจรล้มกระเด็นไปไกล โจรอีกคนปล่อยผมหยกมณี ตรงเข้ามาเอาสันมือฟาดย่าหยา
ย่าหยาหลบแล้วคว้ากระเป๋าหยกมณีซึ่งหล่นอยู่ที่พื้นโยนคืนให้ “หนีไป!!!!” โจรเข้ามาชกย่าหยา ย่าหยาเบี่ยงตัวหลบ แล้วตะโกนบอกหยกมณีอีกครั้ง “หนี!!!!!!!เร็ววววว!!!!!”