บทละครโทรทัศน์ เล่ห์นางฟ้า ตอนที่ 19 (ตอนจบ) หน้า 16
ทุกคนที่รู้เรื่องแปลงร่างต่างยินดี หัวเราะทั้งน้ำตา
คนที่ไม่รู้เรื่อง ยินดี แต่ก็งงๆว่ามันอะไรกัน
ธนางง หันไปพูดกับภาวินี “คนบ้านนั้นชักจะแปลกเหมือนบิวตี้ขึ้นทุกวัน”
“เขารักของเขาน่ะค่ะ ดูลูกของเราสิ”
ธีภพจับมือบิวตี้ คลอเคลีย แสดงความรักบิวตี้อย่างไม่ปิดบัง
เจตน์ชาญกับอรวิภารู้สึกเป็นส่วนเกิน สองคนจึงพากันเดินออกไป
บนสวรรค์ ลลิตาดีใจ ร่าเริง “ลูกพ้นคำสาปแล้ว ลูกของแม่ทำได้ในที่สุด”
มาตรวัดความสัมฤทธิ์เปล่งประกาย ทองทั้งแท่ง
“ลัลน์ลลิตรอดจากวาระสุดท้ายอันน่าเวทนามาได้ด้วยกรรมดี ขออนุโมทนาในกุศลของนาง”
“หากไม่ได้บทเรียนที่เทวีมอบให้ วาระสุดท้ายของลัลน์ลลิตคงมีแต่ความเศร้าสลด”
ถ้าเป็นเช่นนั้นจิตของเราคงหม่นหมอง แม้จะสอนให้ท่านตั้งอยู่ในความสงบ แต่หลายครั้งที่จิตของเราเองกลับหวั่นไหว เมื่อเห็นทุกสิ่งไม่เป็นไปดังตั้งใจ”
“เทวีหวั่นไหวด้วยหรือคะ”
“หวั่นสิ เราเกรงเสมอว่าสิ่งที่เรากระทำไปแทนที่จะช่วยนาง กลับจะยิ่งซ้ำเติมให้กรรมร้ายรุนแรงยิ่งกว่าเดิม แต่ในที่สุด กรรมดีของนางก็นำพาทุกสิ่งให้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี”
“ขอคารวะท่านด้วยจิตกตัญญู อย่างสูงสุด”
อรวิภานั่งซึม ยังเจ็บปวดกับภาพที่เห็น
ธีภพจูบบิวตี้ ด้วยความรักหมดหัวใจ
อรวิภาเผลอสะอื้น
เจตน์ชาญส่งผ้าเช็ดหน้าให้ “ไหวมั้ย”
อรวิภาเช็ดน้ำตา พยักหน้า “ไหว อรรู้ตั้งนานแล้วว่าพี่ธีไม่ใช่คนคนนั้นสำหรับอร”
“ทำไมล่ะ”
“คนรักกัน เวลาอยู่ด้วยกันก็ต้องมีความสุข แต่เวลาอรอยู่ใกล้พี่ธี มันมีแต่ความกลุ้ม กลัวพี่ธีไม่ชอบ กลัวอรไม่ดีพอ ไม่รู้จะทำตัวยังไงแล้วเวลาคุณเจตน์อยู่กับพี่บิวตี้ล่ะ”
“ผมแทบจะไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ”
“แล้วเวลาอยู่กับอรล่ะ”
“สนุก ขำ เป็นตัวของตัวเอง” เจตน์ชาญมองหน้าอรวิภาอย่างอ่อนโยน “มีความสุข”
อรวิภาเขินขึ้นมาดื้อๆ เลยแก้เขินด้วยการตีแขนเจตน์ชาญ “บ้า อย่ามาล้ออรนะ”
“ไม่ได้ล้อ” เจตน์ชาญจับมืออร ”สำหรับผม คุณคือคนที่ใช่”