บทละครโทรทัศน์ กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 7 หน้า 33
17 กุมภาพันธ์ 2557 ( 17:24 )
625.8K
คนงานสอนพีระไถนา พีระไถอย่างเก้ๆ กังๆ ล้มก้นจ้ำเบ้า พีระพยายามลองอีกก็ทำไม่ได้หกล้มลุกคลุกคลาน น้ำค้างกอดอกยืนมองยิ้มอย่างสะใจ พีระเริ่มใช้เชือกบังคับควายและเริ่มไถดินได้แล้ว พีระเหนื่อยสุดๆ เหนื่อยแทบขาดใจ หยุดปาดเหงื่อ น้ำค้างเดินเข้ามาหาที่คันนา
“อย่าอู้!!!! รู้ใช่มั้ยว่าถ้าทำไม่เสร็จจะต้องเจอกับอะไร”
“ถามจริงนะ ใช้แรงงานคนไปเพื่ออะไร รถไถก็มีเงินซื้อ จะเหนียวไปทำไม เสียเวลา ล้าหลัง ไม่พัฒนา แทนที่จะเอาสมองไปคิดหาวิธีทุ่นแรงงานคนให้น้อยที่สุด”
น้ำค้างส่ายหน้า
“นั่นวิธีคิดของคนเมือง ใช้แต่สมองไม่ใช้แรง แล้วจะมีเรี่ยวแรงได้ไง ไม่แปลกใจเลยที่คนกรุงพอแก่ตัวมาก็เจ็บป่วย ต้องเอาเงินที่หามาได้มารักษาชีวิตตัวเอง”
“ที่เธอทำแบบนี้เพราะอยากช่วยฉัน หวังดีกับฉัน งั้นเหรอ???”
น้ำค้างหน้าเหี้ยม
“ใครบอก ฉันจะทรมานนายต่างหาก!!! ทำงานต่อเดี๋ยวนี้ ถ้าอู้ล่ะก้อ ฉันสั่งคนลากนายออกจากไร่ตะวันแน่”
“ทำไมโหดแบบนี้วะ! ฮึ่ย!”
พีระไถดินต่อล้มลุกคลุกคลานเหมือนเดิม น้ำค้างมองอย่างสะใจมาก!
พีระนอนคว่ำอยู่ที่แคร่หน้าบ้านพัก ร้องโอดโอยทรมานสุดๆ สภาพมอมแมมเปรอะโคลนไปหมด
อุษาวดีบีบนวดทายาหม่องให้ โรสรินส่ายหน้ามองอย่างสงสารปนสมเพช
“โอ๊ยยย กระดุกกระดิกตัวไม่ได้แล้ว รวดร้าวไปทั้งตัวและหัวใจ”
“เห็นน้ำค้างดูใสๆ แบบนั้น น่ากลัวเหมือนกันนะ ดูสิ ใช้งานพี่พีซะหมดสภาพเลย”
“ปวดตรงไหนบ้างพี”
“ทุกตรงเลย ไม่มีส่วนไหนที่ไม่ปวด โอ๊ยยยยยยย”
ตะวันเดินควงน้ำค้างเข้ามาดูอาการ หน้าตาไม่บอกว่าสงสารเลยสักนิด พีระหันไปเห็นก็เหวี่ยงน้ำค้างทันที
“มาทำไม ไม่ต้องมาห่วงฉันหรอ”ก
น้ำค้างยิ้ม “ไม่ได้ห่วง แต่มาดูว่าตายรึยัง”
“ถ้าจะแค่มาเยาะเย้ยกันก็ไปเลยไป ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอก”
“อย่าสำคัญตัวผิดนักเลย ฉันมีธุระกับพี่โรสต่างหาก”
โรสรินหันมองอย่างสงสัย
“เมื่อกี๊น้ำค้างออนไลน์อยู่ พี่ยุนอาฝากบอกมาว่า ให้พี่โรสเตรียมตัวให้พร้อมนะคะ พี่พีชดีไซเนอร์เค้าเร่งตัดชุดไว้เกือบเสร็จแล้ว”