บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ รักเร่ ตอนที่ 15 (1/2) หน้า 6
วายูนตื่นขึ้น หน้าซีดอ่อนเพลียอย่างเห็นได้ชัด “เมื่อคืนลีล่าไม่สบาย ร้องโยเยทั้งคืนเลยค่ะ ทำยังไงก็ไม่หยุดร้อง วาเลยต้องอุ้มลีล่าไว้อย่างงี้..กว่าจะหลับลงได้น่ะค่ะอา”
“วาก็เลยไม่ได้นอนทั้งคืนละสิ”
“ก็เพิ่งได้งีบไปเมื่อกี้นี้น่ะค่ะ”
“แล้วถ้าลีล่าไปเป็นยังงี้ตอนที่วาไปทำงานที่โน่น วาจะทำยังไงกันล่ะเนี่ย”
“วาก็ยังไม่ทราบเหมือนกันล่ะค่ะอา ก่อนหน้านี้..ตอนที่วายังเรียนหนังสืออยู่ ก็เลี้ยงเองเสียส่วนใหญ่ ถ้าต้องไปสอบ ถึงจะฝากเพื่อนที่เป็นรูมเมทให้ช่วยดูให้ชั่วคราว ก็เลยพอรอดมาได้ แต่ถ้าต้องไปทำงาน วายังไม่รู้เลยค่ะว่าจะเอาลีล่าไปฝากไว้ที่ไหนดี..” ยังไม่ทันจะพูดอะไรต่อ ลีล่าก็ร้องไห้จ้าขึ้นมาอีก วายูนรีบปลอบลูกทันที “โอ๋ๆๆๆ อย่าร้องน๊า..ลูกน๊า..โอ๋ๆน๊า..” แต่ลีล่าก็ไม่ยอมหยุดร้องสักที วายูนอุ้มลีล่าเดินเขย่าไปมา อาพร้อมจิตมองตามอย่างเป็นห่วงและกังวล
รามิลกำลังโทรศัพท์คุยกับปรัชญาอยู่ “แกรู้เรื่องของฉันกับคุณหญิงจุลแล้วใช่ไม๊ปรัชญา”
“ฉันรู้แล้ว มันเกิดอะไรขึ้นวะ”
“จะเกิดอะไรขึ้นก็ช่างเถอะ แต่เอาเป็นว่า..เรื่องของฉันกับคุณหญิงจุลมันจบแล้ว เพราะฉะนั้นต่อไปแกจะสานความสัมพันธ์กับคุณหญิงจุลยังไงต่อก็ตามสะดวกเลย”
“ขอบใจนะ..ที่แกเข้าใจฉัน”
“ก็เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ”
“แต่ถึงจะไม่มีแกแล้ว แต่การที่ฉันจะเอาชนะใจท่านหญิงจงกลนี ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยว่ะ”
“คนเจ้ายศเจ้าอย่างอย่างท่านหญิงน่ะ ท่านชอบให้คนเอาใจ ชอบให้คนเคารพนบนอบ ฉันบอกแกแค่นี้ละที่เหลือ..นักธุรกิจเก่งๆอย่างแก ก็คงคิดได้เอง”
ปรัชญาสีหน้าครุ่นคิดตามที่รามิลพูด
ในวันต่อมามีกระเช้าดอกไม้เยี่ยมไข้มาส่งให้ จงกลนีมองกระเช้าสีหน้าสงสัย “ใครส่งกระเช้ามาน่ะหญิง”
“คุณปรัชญาส่งมาค่ะ”
“เอาออกไป !”
ม.ร.ว.จุลมณีกับน้อยหน้าเสีย
ในวันต่อมากระเช้าผลไม้มาส่งให้จงกลนีอีก จงกลนีก็โบกมือไล่ให้เอาออกไปอีก น้อยจำต้องเอาออกไป ม.ร.ว.จุลมณีหน้าเสีย