บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ รักเร่ ตอนที่ 15 (1/2) หน้า 7
วันต่อมา จงกลนีกำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนเตียง แล้วชะงักไปเห็นภาพในหนังสือพิมพ์ ปรัชญากำลังรับรางวัล “นักธุรกิจรุ่นใหม่ดีเด่นแห่งปี” จงกลนีสีหน้าแปลกใจ แต่ยังไว้ท่า
สักครู่น้อยก็หิ้วกระเช้าผลไม้เข้ามาอีก “คุณปรัชญาส่งกระเช้ามาเยี่ยมไข้ท่านหญิงอีกแล้ว จะให้น้อยเอาออกไปไหมเพคะ”
“ไม่ต้อง เอาวางไว้ตรงนั้นแหละ แล้วผลไม้ในกระเช้าใครจะกินก็กินไป แต่ไม่ต้องเอามาให้ฉันกิน”
ม.ร.ว.จุลมณีกับน้อยมองหน้ากันอย่างแปลกใจ
จงกลนีกำลังกดรีโมททีวีเปลี่ยนดูช่องโน้นช่องนี้ ไม่รู้สึกอยากดูช่องไหนเลย แต่แล้วก็ชะงักเมื่อกดมาเจอข่าวธุรกิจที่ช่องหนึ่ง เห็นเป็นข่าวเสวนา “ธุรกิจไทยเติบใหญ่ใน AEC” แล้วเห็นปรัชญาเป็นคนกล่าวนำเสวนา
จงกลนีสนใจ สักพักม.ร.ว.จุลมณีเดินเข้ามา จงกลนีรีเธอบเปลี่ยนช่องหนี ไม่ให้รู้ว่าดูข่าวอะไรอยู่ แล้วก็ถามลูกสาวเสียงเรียบ สีหน้าเฉย “วันนี้..ไม่มี “ใคร” ส่งอะไรมาเยี่ยมแม่เลยเหรอ”
ทันใดนั้นน้อยก็เดินหิ้วกระเช้าดอกไม้เข้ามา“คุณปรัชญาส่งกระเช้าดอกไม้มาเยี่ยมอีกแล้วเพคะ”
จงกลนีเผลอยิ้ม แล้วพอรู้ตัวก็รีบทำหน้าขรึมใหม่ ม.ร.ว.จุลมณีกับน้อยมองอย่างแปลกใจแล้วแอบยิ้มให้แก่กัน รู้ว่าจงกลนีเริ่มใจอ่อนกับปรัชญาแล้ว
จงกลนีใส่ชุดปกติ เตรียมจะออกจากโรงพยาบาลแล้ว น้อยเก็บของอยู่ “หญิงจุลล่ะ ? “
น้อยยังไม่ทันตอบ ม.ร.ว.จุลมณีก็เดินเข้ามากับปรัชญา ปรัชญาเข็นรถเข็นสำหรับคนไข้มาด้วย ปรัชญายกมือไหว้จงกลนีอย่างนอบน้อม
“คุณปรัชญามารับท่านแม่กลับบ้านค่ะ”
จงกลนีสะบัดหน้าใส่ปรัชญา ม.ร.ว.จุลมณีกับปรัชญาหน้าเสีย แต่แล้วจงกลนีก็เดินไปนั่งที่รถเข็นที่ปรัชญาเอามาด้วย แล้วยอมให้ปรัชญาเข็นออกจากห้องไป ปรัชญากับ ม.ร.ว.จุลมณีหันมามองหน้ากันแล้วยิ้มดีใจ
ที่บ้านของอาพร้อมจิต อาพร้อมจิตเดินเปิดประตูห้องวายูนเข้ามา เห็นวายูนนอนกอดลูกหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย “โธ่เอ๊ย..เพลียหลับไปทั้งแม่ทั้งลูกเลยล่ะสิเนี่ย”.
อาพร้อมจิตกำลังนั่งมองรูปอาภักดิ์อยู่ เหมือนพยายามจะส่งกระแสจิตสื่อสารถึงกัน “คุณเคยบอกว่า..ชีวิตคนเราต้องเดินไปข้างหน้าเสมอใช่ไหมคะ” อาพร้อมจิตสีหน้าเหมือนตัดสินใจอะไรได้
“อาจะไปอยู่เวียนนากับวา ?! จริงหรือคะ”
“ว่าแต่วายังอยากให้อาไปอยู่ด้วยรึเปล่าล่ะ”
วายูนกอดเอวอาพร้อมจิตอย่างรักใคร่ “ทำไมวาจะไม่อยากให้คุณอาไปอยู่ด้วยล่ะคะ”