บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 11 หน้า 17
เหล้าอยู่ที่ม้านั่งหินอ่อน บนโต๊ะมีอาหารเครื่องดื่ม
จงอางชะงัก “โอ้โหอิ่มหนำสำราญ นี่โรงพักหรือร้านลาบวะเนี่ย”
ตะเภารี่ไปที่โต๊ะ “ผู้หมวด ฉันมาแจ้งข่าว”
“เรื่องอะไรจ๊ะคนสวย”
“ฉันรู้เบาะแสของนายเซ่ง นักโทษแหกคุก หมวดต้องรีบพาคนไปจับมันเดี๋ยวนี้”
หมวดนิตย์ทำเป็นตื่นเต้น “จริงเหรอ” หมวดนิตย์คิด “เอ แต่เผอิญฉันไม่มีหมายจับซะด้วยสิ แถมตอนนี้ก็ออกเวรแล้ว ไว้วันหลังค่อยมาแจ้งใหม่นะ”
“หมวด เมื่อตอนบ่าย คนร้ายมันเดินกร่างอยู่ทั่วเมืองพล หมวดไม่รู้หรือไงครับ โจรนะครับหมวด ไม่ใช่หมา”
หมวดนิตย์จิบเหล้าขรึมๆ “แต่นายเซ่งเป็นคนสนิทของแสน ราชสีห์ เจ้าพ่อเมืองพล มีอำนาจล้นฟ้า ถ้าจะจับตัวมัน ก็ต้องใช้กำลังคน และก็หลักฐานที่แน่นหนา เป็นพิเศษ เรื่องนี้คงต้องวางแผน...” หมวดนิตย์เน้น “นานมาก”
จงอางจะเถียงอีก แต่ตะเภารั้งแขนไว้เพราะเริ่มรู้แกว
“ก็รีบจัดการซะเดี๋ยวนี้เลยซิ อย่ามัวแต่เสียเวลากินเหล้าเมายาแบบนี้”
หมวดนิตย์ตบโต๊ะ “เฮ้ย จะมากไปแล้วนะ เดี๋ยวพ่อจับขังทั้งพี่ทั้งน้องเลยนี่”
หมวดนิตย์เอาเรื่องหยิบกุญแจออกมา พร้อมจับข้อมือจงอาง ตำรวจในวงแตกฮือห้าม
“ใจเย็นๆ ครับหมวด อย่ามีเรื่องเลยครับ”
“เฮอะ นึกว่าเป็นเพื่อนไอ้กัลป์ แล้วฉันจะกลัวงั้นเหรอ กะไอ้แค่นักเลงคมแฝก” หมวดนิตย์บุ้ยหน้า “โน่น อีกหน่อยก็คงเหมือนกับไอ้เพลิง ทำเป็นเก่งอวดดีแล้วไง สุดท้ายก็ต้องก้มหัวให้แสน ราชสีห์ ถุย”
ตะเภาตะลึงไม่คิดว่าหมวดนิตย์จะกล้าประกาศแบบนี้ ตำรวจคนอื่นมองหน้ากันอย่างรู้สึกกระดากอาย
ห้องตะเภา ผ่านหน้าต่างเห็นตะเภานั่งกอดเข่าร้องไห้อย่างรู้สึกผิดหวังต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้น ตะเภามองนิ้วก้อยนึกถึงวันที่เกี่ยวนิ้วก้อยกัน แต่ตอนนี้ทุกอย่างกระจ่างชัด ตะเภาถอนหายใจยาวด้วยความกลัดกลุ้ม
“นายเป็นพวกคนชั่ว...เป็นลูกน้องไอ้แสน แล้วที่ผ่านมามันคืออะไร” เสียงตะเภาสั่นเครือ “บอกฉันได้มั้ย...นายเพลิง”
ตรงข้ามร้านพ่อปาน ที่มุมมืดมุมหนึ่ง เพลิงแอบมายืนมองตะเภาด้วยความเจ็บปวดหัวใจ เพลิงเศร้าไม่แพ้กัน ได้แต่ยืนมองตะเภาอยู่ในเงามืดหลบแสงจันทร์
หน้าบ้านแสน เซ่งนั่งรอเพลิงอยู่ เซ่งเห็นเพลิงเดินมาไกลๆ มองเพลิงอย่างสงสัย พอเพลิงเดินมาใกล้ๆ