บทละครโทรทัศน์ เลือดตัดเลือด ตอนที่ 15 (2/2) หน้า 10
“อะไรนะ ?! หมายความว่าไอ้อนันต์ก็อาจจะรู้แล้วงั้นสิ”
“ถึงจะไม่แน่ใจ แต่ที่ไม่เจอศพผมอนันต์ก็คงต้องสงสัยแน่”
“เข้าใจล่ะ แล้วลูกจะทำยังไงต่อ”
“เรื่องนี้ผมต้องขอความร่วมมือจากแม่ครับ”
ที่บ้านของวายุ ดุจดาวนั่งมองรูปนัทอยู่ วายุเดินมาเห็นก็แอบรู้สึกผิดแล้วหันหลังจะเดินไป แต่ดุจดาวเห็นก่อน “จะไปไหนคะคุณวายุ”
“ผมคิดว่าคุณอาจจะอยากอยู่คนเดียว” วายุมองที่รูปนัท
ดุจดาวมองที่รูปนัทแล้วยิ้ม “เวลาที่ฉันมีปัญหากับพี่วินก็จะไปปรึกษาพี่นัททุกครั้ง”
“เค้าสองคนสนิทกันมากเหรอ”
“ค่ะ พี่นัทรู้ใจพี่วินมากกว่าฉันที่เป็นน้องสาวซะอีก ฉันก็เลยมาถามพี่นัทน่ะค่ะว่าเกิด อะไรขึ้น ทำไมพี่ชายฉันถึงเปลี่ยนไป แต่ก็ไม่ได้คำตอบ...”
วายุมองดุจดาวสงสาร “คุณคงรักเค้ามาก ?”
“เค้ารักฉันมากกว่าค่ะ เค้าทำเพื่อฉันทุกอย่างขนาดสั่งเสียว่าถ้าเค้าตายขอให้ฉันลืมเค้าซะ แต่ใครจะลืมกันได้ง่ายๆ ล่ะคะ” ดุจดาวยิ้มเศร้า
วายุไม่กล้ามองหน้าดุจดาวยิ่งรู้สึกผิด จับใจ
ดุจดาวแอบมองหน้าวายุแล้วนึกถึงตอนที่วายุบอกกับอนาวิล “ไม่ว่าแกจะเป็นใคร ก็ไม่มีสิทธิ์มาทำร้ายคนที่ฉันรัก” ดุจดาวแอบหน้าแดง เขินๆ “คุณวายุ” วายุมองสงสัย “เมื่อตอนกลางวันที่คุณบอกพี่วินว่า... ว่าคุณ..คุณ...รักฉัน คุณพูดจริงเหรอคะ ?!”
วายุอึ้ง “ผม..เอ่อ... คุณลืมมันไปดีกว่าดุจดาว ผมพูดไปเพราะลืมตัว”
ดุจดาวแอบผิดหวัง “ค่ะ ถ้างั้นคุณก็ไม่ควรจะลืมตัวบ่อย”
วายุมองตามแล้ว พูดออกมาเสียงจริงจัง “แต่ผมพูดจริง” ดุจดาวชะงัก “ผมรักคุณจริงๆ ดุจดาว”
ดุจดาวอึ้ง ย้อนถาม “ลืมตัวอีกแล้วเหรอคะ”
“ใช่ ! ผมลืมตัวรักคุณ...ทั้งๆ ที่ไม่ควรรัก”
“หมายความว่าไง”
วายุมองไปที่รูปนัทในมือดุจดาว จึงตัดสินใจ จะสารภาพความจริงกับดุจดาว “มีบางอย่างที่ผมอยากบอกคุณ มันอาจจะทำให้คุณโกรธผมเกลียดผม” ดุจดาวมอง อย่างแปลกใจ “แต่มันถึงเวลาแล้วที่ผมต้องพูด เพื่อที่ผมจะได้ไม่ลืมตัวอีก”
“ฉันไม่เข้าใจ”
“มันเป็นเหตุผมที่ผมไม่สมควรรักคุณ ดุจดาวฟังผมให้ดีนะ ผม...” วายุกำลังจะสารภาพ เรื่องที่ตนเป็นคนยิงนัท แต่แล้วสมุนคนนึงก็วิ่งเข้ามา