บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ เลือดตัดเลือด ตอนที่ 16 (1/2) หน้า 16
"แกหมายความว่าไงวะไอ้โชว ปกป้องลูกชายตัวเอง? ก็แก..." วายุงง
"ฉันไม่ใช่ลูกของแม่ ฉันไม่ใช่ลูกของจางฉง!!"
"อะไรนะ !!" วายุตกใจ
โชวหน้านิ่ง เจ็บปวดกับความจริง
ริมถนนที่ค่อนข้างเปลี่ยว มีรถคันหนึ่งจอดอยู่ มีชายฉกรรจ์จำนวนหนึ่งยืนรออยู่ สักพักรถอันดาแล่นเข้ามาจอด สมุนเปิดประตูรถ อันดาเดินลงมา
พวกชายฉกรรจ์พูดทันที “อาวุธของพวกแกมีปัญหา ไม่ได้คุณภาพ”
“พวกฉันตรวจเช็คของอย่างดี ไม่เคยขายของไม่มีคุณภาพ ใครๆ ก็รู้” สมุนของอันดาเอ่ยสวน
“แต่ของล็อตนี้มันห่วย” ชายฉกรรจ์ในกลุ่มอีกคนเอ่ยไม่พอใจ
อันดาตัดบท “งั้นพวกแกจะเอายังไงก็ว่ามา อย่ามาลีลา”
พวกชายฉกรรจ์มองหน้ากันยิ้มๆ ส่งสัญญาณแล้วตอบ “ได้!! จะเอาชีวิตแกไง” พูดจบพวกชายฉกรรจ์ ทุกคนก็ล้วงปืนออกมายิงถล่มพวกอันดาทันที
“เฮ้ย !!!” อันดาตกใจกระชากตัวสมุนมาบังกระสุนให้ สมุนจึงถูกยิงตาย อันดาล้วงปืนมาสู้กับพวกคนร้าย
ทั้งหมดสู้กันดุเดือด แต่คนร้ายมีกำลังมาเสริม ฝ่ายอันดามีคนน้อยกว่า สมุนเริ่มถูกยิง ทำทาจะแพ้ คนร้ายจะยิงใส่อันดาทีเผลอ สมุนคนสนิทเห็นเข้าก่อนเลยกระโดดรับลูกกระสุนให้ “นายระวัง” สมุนคนสนิทถูกยิงล้มลง
อันดาหันมาเห็น “ไม่ !!!” อันดายิงใส่คนร้ายรัวๆ ด้วยความโกรธ แล้ววิ่งไปหาสมุนคนสนิทที่ถูกยิง ลากสมุนออกมาหลบในที่ปลอดภัย “แกจะตายไม่ได้นะ ฟื้นสิ ฟื้น !!”
“นายหนีไป...” สมุนคนสนิทเอ่ยขึ้น พยายามลุกขึ้นยิงปกป้องให้เจ้านายหนีไป “หนีไป”
อันดากัดฟันวิ่งหนีไปทั้งน้ำตา พวกสมุนของอันดาถูกฆ่าตายทั้งหมด
อันดาวิ่งหนีมาอีกทาง คนร้ายวิ่งตามมา อันดายิงต่อสู้กับคนร้ายจนกระสุนหมด วิ่งมาถึงจุดหนึ่งก็เห็นคนร้ายวิ่งมาดักหน้า อันดาชะงักจนมุม พวกคนร้ายเดินมา เตะอันดาล้มลง
อันดามองแค้นที่โดนหยามเกียรติถึงเพียงนี้ “จะฆ่าก็ฆ่า ฉันไม่กลัวตายหรอก”
พวกคนร้ายยิ้ม คนหนึ่งยกปืนจะยิงอันดา ทันใดนั้น เสียงปืนจากที่ไกลๆก็ดังขึ้น ทุกคนหันขวับไปมอง ภูผาเดินเข้ามาพร้อมสมุนจำนวนหนึ่ง “อย่าแตะต้องเพื่อนฉัน !!”
อันดาเห็นภูผาก็ดีใจนึกว่าเพื่อนมาช่วย “ไอ้ภูผา!”
ภูผาเดินเข้ามา คนร้ายเก็บปืนแล้ว ก้มคำนับภูผา “เจ้านาย”
“นี่มันอะไรกันวะภูผา” อันดางง
“ไม่มีใครมีสิทธิ์ฆ่าแกทั้งนั้นอันดา แกเป็นเพื่อนฉัน คนที่คู่ควรฆ่าแกคือฉันเท่านั้น !”