บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ เลือดตัดเลือด ตอนที่ 16 (1/2) หน้า 17

“ไอ้ภูผา ???” อันดาตะลึงที่ได้ยิน ภูผาล้วงปืนขึ้นมายิงอันดาทันที  ปัง ! อันดาถูกกระสุน ปืนยิงทะลุหน้าอก นัดเดียวตัดขั้วหัวใจ  อันดาทรุดตัวลง 

ภูผาเดินเข้าไปยืนมอง “ไอ้อันดา”

“ไอ้ภูผา...ทำไมวะ ?” 

“ฉันไม่อยากทำหรอกนะอันดา ฉันไม่อยากฆ่าแก แต่มันจำเป็น” 

“นี่แกอยากเป็นประมุขมากขนาดฆ่าฉันได้เลยเหรอวะ” ภูผาอึ้ง ไปนิดนึง อันดาน้ำตารื้น “นี่ฉัน..อันดา..เพื่อนแกนะเว้ย!!” ภูผานิ่งไป อันดาที่เจ็บทั้งกายทั้งใจ เสียงเริ่มแผ่ว “แกกับฉันเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เกิด แกลืมแล้วเหรอ ภูผา” ภูผาเริ่มรู้สึกใจหายที่เห็นเพื่อนจะจากไปจริงๆ อันดาพูดประโยคเดิมๆ เสียงแผ่วลงอีก “... จนถึงวันนี้ แกไม่ใช่เพื่อน” 

ภูผาเริ่มพึมพำ พูดประโยคเดียวกันไปด้วยกันกับอันดา “แต่แกเป็นพี่น้อง เป็นครอบครัวเป็นเหมือนร่างกายของฉัน” อันดาใกล้หมดแรงเต็มที 

ภูผาเห็นสภาพเพื่อนก็เริ่มรู้สึกใจหายหนักขึ้น ปราดเข้าไปประคองเพื่อน “ฉันขอโทษอันดา ฉันขอโทษ”  ภูผาร้องไห้รู้สึกผิดต่อเพื่อน

อันดาแค่นหัวเราะทั้งน้ำตา “อย่างน้อย..ฉันก็ดีใจที่แกเป็นคนที่ฆ่าฉัน” 

ภูผายิ่งเจ็บปวด เริ่มสะอื้น “ไม่!! อันดา ไม่!!” 

“เพราะแกคงไม่มีวันลืมฉัน..ไม่ลืมว่า..เพื่อความโลภอยากเป็นใหญ่..แกถึงกับฆ่าเพื่อน ของแกได้” 

ภูผาปล่อยโฮ ที่โดนพูดแทงใจดำอย่างเจ็บปวด อันดาเริ่มหายใจ หอบ วาระสุดท้ายกำลังมาถึง ภูผารีบจับมือเพื่อน“ไอ้อันดา ไม่นะ..แกอย่าทิ้งฉันไปนะ” 

“ในเมื่อฉันต้องตาย แกต้องเป็นประมุขให้ได้นะภูผา เพื่อน...” อันดาหมดหายใจสุดท้ายก่อนจะพูดจบ มือของอันดาที่ภูผาจับไว้อยู่ร่วงลงพื้น

“อันดา... !!!” ภูผาตะโกนเรียกชื่อเพื่อนลั่น กอดศพอันดาร้องไห้เจ็บปวดสุดๆ

เช้าวันใหม่ ที่จตุรภาคี วีนัสยืนรอภูผากระวนกระวายใจอยู่ สักพักก็หันไปเห็นภูผาเดินซึมเข้ามาสีหน้าเจ็บปวดกับการตายของเพื่อน 

วีนัสเข้าไปหา“ทำไมเพิ่งมาใกล้ถึงเวลาที่นายหญิงจะประกาศตำแหน่งประมุขแล้ว” ภูผาหน้านิ่ง ไม่ตอบ วีนัสมองหาอันดา “แล้วพี่อันดาล่ะ ?” 

“ไม่รู้...” ภูผายังคงรู้สึกเจ็บปวด

สมุนของกลุ่มอันดาวิ่งเข้ามา “คุณหนูวีนัสครับ คุณหนู”

“มีอะไร” วีนัสเอ่ยถามอย่างหงุดหงิด

“เอ่อ...” สมุนอึกอัก ลังเล

“รีบพูดมา” วีนัสเร่ง