บทละครโทรทัศน์ คลื่นชีวิต ตอนที่ 22 หน้า 20

“พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า !!!” ปียากุลพูดแทรกขึ้น

“อะไรนะ ?..” ชยันต์มองปียากุลอย่างชะงัก

“พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า เจอกันที่เขต หย่ากันให้จบๆ ในเมื่อไม่มีใครรักกันแล้วก็ปล่อยกันไปสักที คุณจะได้ไป มีชีวิตของคุณ ส่วนเปี๊ยกจะได้เลิกเป็นควายให้คุณหลอกสักที” ปียากุลพูดอย่างเด็ดเดี่ยว

“คุณไม่เคยฟังผมเลยจริงๆสินะ ได้..พรุ่งนี้เจอกัน” ชยันต์มองปียากุลด้วยสายตาเจ็บปวด ที่แม้แต่วินาทีนี้ ปียากุลก็ไม่คิดจะฟังความจริงจากเขา ชยันต์ตอบตกลงแล้วเดินออกไปจากห้อง

ปียากุลได้ยินเสียงชยันต์ปิดประตูเสียงดัง ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างไว้ก็แตกสลายทันที  ปียากุลโผ เข้าไปกอดตัวสาธิตแล้วซบหน้ากับอกสาธิต พร้อมร้องไห้โฮ

“พี่ธิต...ตื่นขึ้นสักที !..ตื่นขึ้นมากอดเปี๊ยกหน่อย..เปี๊ยกเจ็บ”

มือของสาธิตค่อยๆ ขยับขึ้นมาแตะแขนปียากุล ปียากุลชะงักกึก รีบเงยหน้าขึ้นมองที่มือของสาธิต แล้ว หันไปมองหน้าสาธิต เห็นสาธิตลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ  มองมาที่ตน

“พี่ธิต !!” ปียากุลร้องเรียกสาธิตอย่างดีใจมาก เจนจิราเปิดประตูห้องเข้ามาเยี่ยมสาธิต  ปียากุลมองเห็น เจนจิรา แล้วรีบบอกเจนจิราอย่างดีใจ

“คุณเจน !!!  พี่ธิตฟื้นแล้ว !!”

“พี่ธิต !!” เจนจิรารีบวิ่งเข้ามาหาสาธิตอย่างดีใจ สาธิตพยายามลืมตามองปียากุลกับเจนจิรา

อีกด้านหนึ่ง พัฒนะที่ขับรถอยู่คุยมือถือกับปียากุลด้วยสีหน้าดีใจ

“จริงเหรอเปี๊ยก?!!..แล้วตอนนี้สาธิตเป็นยังไงบ้าง?..เขารู้เรื่องขารึยัง ?” พัฒนะคิดเรื่องขาของ สาธิต

แล้วหน้าเครียดลง

เวลาต่อมา สาธิตนอนอยู่บนเตียงคนไข้  ปียากุลและเจนจิราเข้ามาดูแลสาธิต สาธิตพยายามจะขยับขา ของตัวเองแต่ขยับไม่ได้

“ขาพี่...ทำไมเป็นแบบนี้” สาธิตเอ่ยถาม เจนจิรากับปียากุลมองหน้ากัน สงสารสาธิต

“ไม่ต้องห่วงนะคะ..คุณหมอบอกว่าขาพี่ธิตรักษาได้..แต่ต้องใช้เวลาหน่อยเท่านั้น พี่ธิตอย่าเพิ่งท้อนะ” ปียากุลเอ่ยให้กำลังใจ

“เขาตั้งใจเอาชีวิตพี่ แค่ที่พี่ธิตรอดมาได้ต้องเรียกว่าปาฏิหาริย์” เจนจิราเอ่ยอย่างทึ่งๆ

“แล้วคดีนี้ไปถึงไหน?” สาธิตเอ่ยถามขึ้น

“นายสิทธาตายแล้วค่ะ” เจนจิราเอ่ยตอบ

“ห๊ะ” สาธิตตกใจ

“เขาถูกยิงในบ้าน คุณหญิงจริยาเป็นคนทำ” เจนจิราเล่าเรื่องราวให้ฟัง

“ทำไม?” สาธิตอึ้ง ยังงๆ