บทละครโทรทัศน์ คลื่นชีวิต ตอนที่ 22 หน้า 24

“ถึงเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน เราก็ไม่จำเป็นต้องเกลียดกัน” ชยันต์เอ่ยตอบ

“เผอิญเปี๊ยกไม่ได้เป็นคนใจกว้างอย่างนั้น” ปียากุลตอบท่าทางห่างเหิน

“ซักวันเราจะกลับมายิ้มให้กันได้ใหม่” ชยันต์เอ่ยอย่างมีความหวัง

“แต่คงไม่ใช่ในชาตินี้” ปียากุลหันมามองชยันต์แบบเจ็บปวด แล้วเดินขึ้นรถไป ชยันต์ยืนส่งปียากุลอยู่ตรง ที่เดิม  สายตาของชยันต์ที่มองตามไปทำให้รู้ว่าเขาเจ็บปวดที่ทุกอย่างจบลงแบบนี้

ปียากุลขึ้นรถมาแล้วก็กอดพัฒนะแล้วร้องไห้โฮอย่างสุดกลั้น

“มันจบแล้วค่ะคุณพ่อ ...ต่อไปนี้ ..ชีวิตเปี๊ยกไม่มีชยันต์อีกแล้ว” พัฒนะกอดปียากุลไว้อย่างสงสารลูก สุดหัวใจ

          ขณะที่ชยันต์เดินออกจากห้องฝ่ายทะเบียนอย่างหมดแรง เหมือนคนหมดหัวใจที่จะเดินต่อจนต้องพิง กำแพงไว้ พร้อมกับก้มมองใบหย่าในมือตัวเอง ยืนยันว่าต่อไปนี้ชีวิตเขาไม่มีปียากุลอีกแล้ว  ชยันต์กำใบหย่าแน่น อย่างเจ็บปวด

ที่ห้องพักคนไข้ สาธิตดูทีวีอยู่ในห้องพัก เห็นโฆษณาของจีราวัจน์ในโทรทัศน์  ทำให้สาธิตคิดถึงอีกฝ่ายขึ้น มาอีก  สาธิตคิดถึงคำที่นวดีบอก

“ขนาดหนูจีป่วยมารักษาตัวอยู่ที่นี่ เขายังแอบแวะมาดูอาการธิตเลยรู้ไหม น้าเจอเขาเมื่อกี๊ เขาแอบมาดู อาการของธิตที่หน้าห้อง”

สาธิตได้ยินอย่างนั้นก็อยากจะเจอหน้าจีราวัจน์  เขาพยายามขยับขาของตนเองแต่มันก็ขยับไม่ได้ สาธิต ใช้มือยกขาตัวเองขยับไปทีละข้างเพื่อจะพาตัวเองออกไปหาอีกฝ่ายให้ได้  สาธิตพยายามอย่างค่อนข้างทุลักทุเล

เจนจิราแวะมาเยี่ยมสาธิต พอเดินเข้ามาในห้อง เห็นสาธิตพยายามกระเสือกกระสนลงจากเตียงก็ตกใจ

“นั่นทำอะไรคะ” สาธิตตกใจที่เจนจิราเข้ามาเห็น  จึงชะงักไป จัดระเบียบร่างกายยังไม่ได้

“จะรีบลุกมาทำไม?  พี่ธิตจะไปไหน” เจนจิรารีบไปประคองสาธิตไว้บนเตียง

“พี่อยากจะไป...ไป...” สาธิตไม่กล้าบอก เจนจิรามองสาธิต รอฟังคำตอบ

“ไปสูดอากาศข้างนอก” สาธิตเซ็งตัวเองที่พูดความจริงไม่ได้

เวลาต่อมา เจนจิราเข็นรถเข็นพาสาธิตออกมาเดินเล่นตามที่สาธิตขอร้อง

“เจนจะช่วยทำให้พี่ธิตกลับมาเดินได้ใหม่ แต่พี่ธิตอย่าเพิ่งใจร้อนนะคะ พี่ต้องหัดทำกายภาพบำบัดก่อน  มันต้องค่อยเป็นค่อยไป” เจนจิราเข็นสาธิตมาหยุดอยู่กลางสวน สาธิตมองไปเห็นจีราวัจน์ในชุดคนไข้กำลังยืนอยู่