บทละครโทรทัศน์ คลื่นชีวิต ตอนที่ 22 หน้า 9

“ถ้าคนรู้ว่าจีอยู่ในเหตุการณ์ ข่าวมันจะยิ่งลุกฮือไปกันใหญ่” สุกี้เอ่ยเตือนอีก

“แต่จีต้องอยู่เป็นพยานให้แม่   แม่เป็นคนมาช่วยจีไว้” จีราวัจน์เอ่ยบอกความตั้งใจ

“คืนนี้ทำได้อย่างมากก็ประกันตัวออกมาก่อน ผมตามทนายความมาให้ คุณจีไม่ต้องห่วง  ทางนี้ผมกับ คุณดาวจะรอจัดการให้” เจตรช่วยชี้แจงอีกแรง

“ไปนะจี ไปหาทางรับมือ  แล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน” สุกี้เอ่ยอ้อนวอน จีราวัจน์ยังมองไปในห้องอย่างเป็นห่วง   ยังไม่กล้าทิ้งจริยาไปไหน แต่สุกี้พยุงจีราวัจน์ลุกขึ้น

“คุณสาธิตเป็นยังไงบ้าง?  เขาปลอดภัยใช่ไหม?”  จีราวัจน์หันไปถามดารากา ดารากาหน้าเครียด  เมื่อนึกถึงอาการของสาธิต

เวลาต่อมา ที่โรงพยาบาล จีราวัจน์เดินเข้ามาในห้องฉุกเฉิน จีราวัจน์เห็นสาธิตนอนอยู่บนเตียงมีเครื่องมือ สายต่างๆ ระโยงระยาง จีราวัจน์มองสาธิตอย่างรู้สึกผิดและเจ็บปวด เอื้อมมือค่อยๆ แตะไปที่แขนและลูบหน้าของ สาธิตอย่างแผ่วเบา

“คุณอย่าเป็นอะไรนะ...ขอแค่คุณยังอยู่ ให้ฉันได้รู้ว่าคุณสบายดี แล้วคุณจะต่อว่า จะโกรธ จะเกลียดฉัน ก็ได้ทั้งนั้น...แต่อย่าทิ้งฉันไปแบบนี้ คุณอย่าทิ้งฉันไปนะ...ฉันขอร้อง...” จีราวัจน์ซบหน้าลงร้องไห้ข้างๆ ตัวสาธิต  ขณะนั้นเอง เปลือกตาของสาธิตค่อยๆ ขยับ แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองจีราวัจน์

“คุณสาธิต !!” จีราวัจน์ดีใจที่เห็นสาธิตฟื้น

“ผมไม่ทิ้งคุณไปไหนหรอก ผมจะอยู่แก้แค้นคุณ ตอแยคุณ ลงโทษคุณ  ผมจะไม่ไปจากคุณ...” สาธิต พยายามแกะหน้ากากออกซิเจนออกเพื่อคุยกับจีราวัจน์พยายามหายใจ เสียงแผ่วเบา แล้วจับมือจีราวัจน์ไว้

จีราวัจน์ยิ้มให้สาธิตทั้งน้ำตา  สาธิตยิ้มให้จีราวัจน์   จีราวัจน์

“ฉันไปตามหมอก่อนนะ” จีราวัจน์นึกขึ้นได้ว่าควรเรียกหมอมาดู

“ทำไม...ทำไมขาผมถึงไม่มีความรู้สึก !” สาธิตมองจีราวัจน์ด้วยสายตาสับสน อึ้ง-งง

“คือ ..” จีราวัจน์เจ็บปวดจนพูดไม่ออก

“..ทำไมผมขยับขาไม่ได้ !!” สาธิตมองจีราวัจน์ด้วยสายตาเจ็บปวด

“คุณสาธิต ...” จีราวัจน์เจ็บปวดและสงสารสาธิตจนน้ำตาไหลออกมา สาธิตพยายามจะขยับขา แต่ทำ ไม่ได้

“ทำไมถึงขยับไม่ได้ ผมกำลังจะพิการใช่ไหม ทำไม! ทำไมต้องเป็นอย่างนี้ ทำไม!!” สาธิตโวยวายด้วย ความเครียดและเจ็บปวด

เช้าวันใหม่ จีราวัจน์นอนอยู่บนเตียง โดยมีดารากานอนอยู่ข้างๆ เป็นเพื่อน จีราวัจน์สะดุ้งตื่นเฮือกพร้อม กับตะโกนเรียกชื่อสาธิตอย่างเจ็บปวดและรู้สึกผิด

“คุณสาธิต !”