บทละครโทรทัศน์ คลื่นชีวิต ตอนที่ 16 หน้า 13

“เหนื่อยไหมลูก” พัฒนะ​เอ่ยถาม

“​เหนื่อย  ..เปี๊ยกเหนื่อยมาก” ปียากุลพูดไม่ออก ความเหนื่อยที่อัดอั้นในใจ ทะลักออกมาจนโผเข้าไป กอดพัฒนะแล้วร้องไห้

“ถ้าเหนื่อยก็หยุดตาม หยุดหนีความจริง แล้วรอเขากลับมา” พัฒนะเอ่ยอย่างสงสารลูก

“​แต่เปี๊ยก…”

“พ่อเชื่อว่าชยันต์ไม่ได้หนีเปี๊ยกไปไหน เขาแค่ต้องการเวลา คนรักกันยังไงก็ต้องกลับมาหากัน ลูกต้อง อดทนและเข้าใจ” พัฒนะเอ่ยเตือน

“แต่…”

“การวิ่งไล่จับเขากลับมา มันไม่ใช่เรื่องยาก การรอเขากลับมาสิยากกว่า ทำให้ชยันต์เห็นว่าเปี๊ยกทำได้ ทุกอย่างเพื่อเขา แม้แต่สิ่งที่เปี๊ยกไม่เคยทำเพื่อใครอย่างการรอ” พัฒนะ​เอ่ยเสียงจริงจัง

​​            “คุณพ่อ”

“เชื่อพ่อ..แล้ววันที่ชยันต์กลับมา..ทั้งเปี๊ยกและชยันต์จะได้รู้ว่าวันที่ได้เจอคนที่รอ..มันมีความสุขและคุ้มค่ากว่าวิ่งไล่ตามขนาดไหน ?

ที่สำนักงานทนายความของสาธิต สาธิตนั่งร่วมประชุมกับทีมถึงความคืบหน้าว่าใครมาค้นสำนักงาน

“ผมติดต่อขอดูภาพจากกล้องวงจรปิดที่อยู่ใกล้ๆสำนักงานเราแล้ว ..แต่กล้องทุกตัว กลับพังพร้อม กันหมด” สรวิทย์เอ่ยรายงาน

“มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ  เราจะทำยังไงต่อดีคะพี่สาธิต” เจนจิราถามความเห็น

“ล่อมัน...” สาธิตเอ่ยขึ้น

“หมายความว่ายังไงคะ ?” เจนจิราทำหน้างงๆ

“ในเมื่อมันก็รู้ว่าเราเป็นใคร!..และมันอยากได้อะไร  แต่เราจับมันไม่ได้เพราะไม่มีหลักฐาน งั้นเราก็ใช้ สิ่งที่มันอยากได้ล่อมันมา ใช้ตัวมันเองนั่นแหละ..เป็นพยานหลักฐานจับตัวมัน !” สาธิตเอ่ยบอกในที่ประชุม

ที่ห้องทำงานของสิทธา เลขากำลังรายงานความเคลื่อนไหวของสาธิตให้สิทธาฟัง

“คนของเรารายงานว่าทีมทนายของสาธิตเอาคอมพิวเตอร์ของเวทิตไปร้านซ่อมเพื่อกู้ข้อมูลครับท่าน  แปลว่าพวกมันยังไม่ได้ข้อมูลอะไรจากเวทิต”

“แล้วแกคิดว่าควรทำยังไงต่อ” สิทธาถามความเห็น

“ส่งคนไปเอาคอมพิวเตอร์ของไอ้เวทิตจากร้านครับ”