บทละครโทรทัศน์ คลื่นชีวิต ตอนที่ 17 หน้า 7
เวลาเดียวกัน ปียากุลกำลังคุยมือถือกับนักสืบอยู่ที่บ้าน
“ฉันไม่ต้องการให้คุณตามดูชยันต์แล้ว..” ปียากุลเอ่ยสั่งกับนักสืบ โดยที่ชยันต์เดินเข้ามา ยืนข้างหลัง ปียากุล จึงได้ยินที่บทสนทนาของปียากุล
“ฉันโอนเงินค่าจ้างให้แล้ว..ขอบคุณมากที่ช่วยฉัน!” ปียากุลกดวาง แล้วหันหลังมาเห็นชยันต์ยืนจ้องหน้า ตัวเองอยู่ก็ชะงัก แล้วเปลี่ยนเป็นดีใจที่เห็นชยันต์กลับมา
“ชยันต์..”
“คุยกับใคร?” ชยันต์พูดเสียงเข้มแทรกขึ้น
“คุยเรื่องงานน่ะ คุณกลับมาเหนื่อยๆ หิวไหม..เปี๊ยกซื้อ...” ปียากุลชะงัก เพราะไม่อยากบอกว่าคุยกับ นักสืบ เพราะกลัวชยันต์จะไม่พอใจอีก จึงรีบเปลี่ยนเรื่องพูดเอาใจ
“ผมถามว่าคุณคุยกับใครเปี๊ยก?!!!” ชยันต์พูดแทรกด้วยเสียดังขึ้นอีก ปียากุลอึกอัก ชยันต์ทนไม่ไหว จึงดึงมือถือจากมือปียากุลมากดดูเบอร์ ปียากุลไม่อยากให้ชยันต์รู้ว่าคุยกับนักสืบจึงกระชากมือถือคืนแล้วรีบ
ลบเบอร์ทิ้ง
“เปี๊ยกบอกแล้วไงว่าคุยเรื่องงาน !” ปียากุลเอ่ยยืนยัน
“ถ้าแค่คุยงาน ทำไมต้องลบเบอร์ !!” ชยันต์ตวาดเสียงดัง
“หยุดนะชยันต์!! อย่ามาตวาดเปี๊ยกนะ !!” ปียากุลเริ่มโมโห
“ผมบอกแล้วไงว่าผมจะทำยิ่งกว่านี้ถ้าคุณยุ่งกับจี !” ชยันต์เอ่ยอย่างอดกลั้นไม่อยู่ ปียากุลมองชยันต์ ที่อยู่ๆ ก็มาตวาดตัวเอง ทั้งๆ ที่ตัวเองไม่ได้ทำอะไร เพียงเพราะปกป้องจีราวัจน์ ก็เอ่ยขึ้นอย่างแทบจะทนไม่ไหว
“คำก็จีราวัจน์ !! สองคำก็จีราวัจน์ !! ทำไมนังนั่นมันไม่ตายๆ ไปสักที !!”
“ผมรู้ว่าคุณเกลียดจี ทั้งๆ ที่ผมยืนยันมาตลอดว่าผมกับจีไม่เคยเป็นอะไรกัน นอกจากเพื่อนพี่น้อง
แต่ผมไม่เคยคิดว่าคุณจะเกลียดจนจ้างคนไปยิงจีได้!” ชยันต์มองปียากุลอย่างไม่อยากเชื่อ
“คุณพูดว่าอะไรนะ...” ปียากุลอึ้ง ไม่อยากเชื่อว่าชยันต์จะคิดอย่างนี้ได้
“คุณจ้างคนไปยิงจีใช่ไหม?” ชยันต์ย้อนถาม
"แล้วคุณคิดว่าคนอย่างเปี๊ยกทำอย่างนั้นได้ไหมล่ะ?” ปียากุลมองชยันต์อย่างเจ็บปวด แต่กลั้นน้ำตาไว้ ความเจ็บและโกรธ ทำให้ปียากุลอยากประชด
“คุณตอบผมมาสิ”
“จะตอบทำไม ในเมื่อคุณมีคำตอบอยู่แล้ว!” ปียากุลยิ้มทั้งๆ ที่น้ำตาคลอ
“เปี๊ยก...” ชยันต์มองปียากุลอย่างผิดหวัง
“ในเมื่อคุณคิดว่าเปี๊ยกเลวขนาดนั้น ทำไมไม่พาตำรวจมาลากคอเปี๊ยกเข้าคุกเลยล่ะ..หรือว่ากลัวคน ประนามว่าเป็นผัวใจร้ายจับเมียเข้าคุก! คิดจะทำการณ์ใหญ่ ต้องไม่รู้จักคำว่ากลัว! ดูเปี๊ยกสิ เปี๊ยกยังจ้างมือปืน ยิงนังจีได้เลย” ปียากุลเอ่ยประชดอย่างเจ็บปวด..เพื่อเอาผัวคืน
"เปี๊ยก...”