บทละครโทรทัศน์ ตะวันตัดบูรพา ตอนที่ 14 หน้า 9
บูรพามองเคี้ยงอย่างผิดหวัง “ไม่มีทาง อย่าลืมสิว่าผมยังมีหลักฐานสำคัญอยู่ในมือ อย่างมากพรุ่งนี้ก็พังด้วยกันทั้งคู่”
ชัชชัยอึ้ง บูรพาเดินหนีไป ขณะที่จ๊อดมองเคี้ยงอย่างไม่พอใจ
ที่ห้องนอนบูรพา เสียงเคาะประตูดังขึ้น บูรพาเดินมามองช่องเลนส์แล้วเปิดประตูให้จ๊อดเดินเข้ามา
จ๊อดหุนหัน “ทำไมมันกลายเป็นแบบนี้ไปได้วะ ตะกี้ตอนที่ประชุมข้างี้โกรธจนเลือดแทบขึ้นหน้า นี่ถ้าไม่คิดว่าเป็นลุงเคี้ยง ข้าโดดเตะหัวกลิ้งไปแล้ว ไม่อยากพูดหยาบ แต่มันทุเรศว่ะ แทนที่จะเข้าข้างคนสถาบันเดียวกัน หนอยดันไปเข้าข้างไอ้ชัชชัย ข้า…”
จ๊อดชะงักเมื่อเห็นบูรพาชี้ให้ดูข้างหลัง เคี้ยงกำลังนั่งยิ้มอยู่อย่างใจเย็น “ถึงขนาดจะกระโดดเตะกันเลยหรือวะจ๊อด”
“เหวออออ ลุงเคี้ยง เป็นไปได้ยังไงไอ้บูรพานี่เอ็งกับลุงเคี้ยงเล่นอะไรกันอยู่วะ”
“เราสองคนสงสัยชัชชัย คืนนั้นคนของเราที่อารักขาบริเวณบ้าน ไม่มีใครเห็นว่าชัชชัยออกไปข้างนอกตอนไหน รถคันเดียวที่แล่นเข้า และออกในช่วงเวลานั้นก็มีแค่รถของป๋าเท่านั้น”
“แปลว่าชัชชัยออกไปกับป๋าคืนนั้นงั้นสิ”
“หรือไม่ก็ศพของป๋า”
“แล้วไอ้ชัชมันจะฆ่าป๋าทำไม”
“เรื่องนั้นเราไม่รู้…แต่ที่เราทำได้ก็คือหลอกให้ชัชชัยเผยไต๋ออกมา” เคี้ยงบอก
“แหม ก็ไม่เห็นต้องสร้างสถานการณ์ซะขนาดนี้ก็ได้”
“เอ็งนึกว่าจู่ๆข้ากับไอ้บูรพาเดินกอดคอกันไปบอกมันว่ามีหลักฐานเอาผิดมันได้ แล้วมันจะเชื่อเหรอวะไอ้จ๊อด จะลักไก่มันต้องมีลีลาหลอกล่อโว๊ย” เคี้ยงย้ำ
จ๊อดคิดแล้วทึ่ง “แหม แต่หลอกคนกันเองนี่ก็เหลือเกินนะ”
เคี้ยงกับบูรพายิ้มขำ เคี้ยงหัวเราะเบาๆและไอนิดหน่อย “ที่เหลือก็รอแผนขั้นต่อไป คนอย่างไอ้ชัชมันทนสงสัยอะไรได้ไม่นานหรอก”
เจิมฉัตรครึ่งนั่งครึ่งนอนอยู่บนเตียง ในขณะที่ชัชชัยเดินไปเดินมาอย่างใช้ความคิด “หรือว่ารูปถ่ายในซองนั่นจะเป็นฝีมือของมัน ตอนแรกนึกว่าโดนไอ้ทัศน์ดัดหลังแล้วซะอีก เอ๊ะ หรือว่าไอ้บูรพามันจะรวมหัวกันกับไอ้ทัศน์ เป็นไปไม่ได้ ก็ไอ้ทัศน์มันตามเล่นงานไอ้บูรพาอยู่นี่หว่า”
“ชัชชัยฉันว่าเธอสงบสติลงสักครู่ดีมั้ย ขืนเดินพล่านทั้งคืนแบบนี้ ฉันต้องรากแตกแน่ๆ”
“เธอไม่ได้ยินที่มันพูดหรือไง มันบอกว่ามันมีหลักฐานจะเล่นงานเรา”
“แล้วไง หลักฐานอะไรล่ะ เกิดมันบอกว่าความจริงมันเป็นญาติกับเธอ เธอก็เชื่องั้นเหรอ”