บทละครโทรทัศน์ รากบุญ 2 (รอยรักแรงมาร) ตอนที่ 3 หน้า 2

บทละครโทรทัศน์ รากบุญ 2 (รอยรักแรงมาร) ตอนที่ 3 หน้า 2
2 ก.ค. 57
1.5M
รากบุญ 2 (รอยรักแรงมาร) ตอนที่ 3
16 หน้า

นวัช เจติยา และนิษฐา นั่งคุยปลอบใจกันอยู่ที่โถงบ้านนวัช   

นิษฐาร้องไห้สะอึกสะอื้นตลอดเวลา “ฉันคิดว่าตัวเองเป็นลูกป๊ากับม๊ามาตลอด แต่จริงๆแล้ว ฉันเป็นแค่เด็กเก็บมาเลี้ยง” นิษฐาพูดจบก็ปล่อยโฮลั่นด้วยความเสียใจน้อยใจ

นวัชสงสารจับใจ จับมือนิษฐาไว้ “พี่เชื่อว่าป๊ากับม๊า ไม่เคยคิดว่าฐาไม่ใช่ลูกแท้ๆ หรอกนะ” 

เจติยาก็เป็นห่วงเพื่อน “ใช่ แกอย่าคิดมากสิฐา  รู้ความจริงยังงี้แล้วแกรักป๊ากะม๊าน้อยลงรึเปล่าล่ะ” 

นิษฐาเบะปากส่ายหน้า

“ป๊ากับม๊าก็คิดเหมือนกับฐานั่นล่ะ” นวัชบอก

“แล้วแกรู้ได้ยังไง ว่าแกเป็นลูกเลี้ยง” เจติยาถามด้วยความสงสัย  

นิษฐากลั้นสะอื้น “ทนายความของพ่อแท้ๆของฉันติดต่อมา เค้าบอกว่าพ่อฉันอาการโคม่า ก็เลยตามหาฉันให้ไปดูใจ  ป๊าก็เลยต้องยอมเล่าความจริงให้ฟัง”

เจติยามองเพื่อนด้วยความเห็นใจ “แล้วแม่แท้ๆ แกล่ะ”

“ป๊าเล่าว่าแม่ตรอมใจตายเพราะพ่อเจ้าชู้มาก ตายวันที่คลอดฉันนั่นล่ะ  ป๊ากับม๊าไม่มีลูกเห็นว่าฉันมีศักดิ์เป็นหลาน ก็เลยรับฉันมาเลี้ยง”

เจติยายิ้งบางๆ ให้กำลังใจ “งั้นก็ไม่เห็นมีอะไรที่แกจะต้องกลุ้มใจเลยนี่ ป๊ากับม๊ารักแกเหมือนลูกในไส้ แค่นี้ก็พอแล้ว ส่วนเรื่องพ่อ แกก็แค่ทำหน้าที่ของลูกให้ดีที่สุดก็เท่านั้นเอง”

นวัชยิ้ม จับมือนิษฐาไว้ “ถ้าฐากลัวว่าชีวิตต่อไปจะไม่เหมือนเดิม ก็เลิกกลัวได้เลย เพราะทุกคนที่รักฐา รักเพราะฐาเป็นฐา ไม่ได้รักเพราะฐาเป็นลูกใครซะหน่อย”

นิษฐาพยักหน้ารับทั้งน้ำตาด้วยความซึ้งใจ

เจติยาแซว “ผู้กองเค้าไม่เปลี่ยนใจไปแต่งงานกะคนอื่นเพราะเรื่องแค่นี้หรอกย่ะ”

นิษฐาหยิกเจติยาที่ทำเป็นเรื่องตลก 

นวัชหันไปยิ้มๆกระเซ้าบอกนิษฐา “กังวลเรื่องนี้ก็ไม่บอกแต่แรก”

นิษฐาเขินหันไปตีแขนนวัชเบาๆ “เดี๋ยวเหอะผู้กอง”

นวัชและเจติยาขำๆกับท่าทางของนิษฐา 

“สบายใจขึ้นรึยัง”

นิษฐาน้ำตาคลอๆขึ้นมาอีกเมื่อถึงเรื่องที่เกิด เจติยาดึงเพื่อนมากอด ปลอบใจไว้

 

ทางด้านพิมพ์อรสวมชุดนอน เดินออกมาจากห้องน้ำ 

กสิณเข้ามาหาพิมพ์อร “เธอชอบเค้ามากเหรอพิมพ์อร”

พิมพ์อรหันไปตวาดใส่กสิณทันที “นี่ห้องนอนฉันนะกสิณ ฉันไม่ได้เรียก เธอเข้ามาทำไม”

“อย่าเพิ่งโมโหสิ ที่ฉันถาม ก็เพราะฉันช่วยเหลือเธอได้นะ”

“เค้าแต่งงานไปแล้ว แม้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะไม่คู่ควรกับเค้าเลยซักนิด แต่ฉันก็ไม่เคยคิดจะแย่งของๆใคร”


16 หน้า