บทละครโทรทัศน์ พิษสวาท ตอนที่ 14 หน้า 14
เชษฐามองเห็นพระอรรคก็อึ้งไปเหมือนกันเพราะเหมือนอัคนีมาก “เหมือน.. แต่ไม่ใช่พี่อัคหรอกทิพ”
อัครา อัมพวันดูการแสดงแล้วเห็นพระอรรค สองคนหันมามองหน้ากันเพราะเหมือนอัคนีมากเหลือเกิน
พระอรรคต่อสู้ฝ่าทหารอังวะจนมาถึงกลุ่มชาวบ้าน พระอรรควิ่งเข้าไปหาผู้หญิงคนหนึ่งที่หอบห่อผ้ายืนอยู่ “ข้าให้คนไปเตรียมเรือรอไว้ที่คลองนายก่ายแล้ว รีบไปเถิด!!” พระอรรคพาผู้หญิงคนนั้นบุกตะลุยฝ่าทหารพวกอังวะออกไปจนได้ พระอรรคพาทั้งคู่มาจนถึงท่าเรือ “รีบไป!! เสร็จธุระทางนี้ ข้าจึงจะตามเจ้าไป”
ผู้หญิงคนนั้นกอดลาพระอรรค ก่อนจะวิ่งออกไปกับพ่อ พระอรรคพาจันกับทหารวิ่งออกมาอีกทาง
พระอรรคไปที่มุมหนึ่ง ซึ่งเซ็ทเป็นมุมในเรือนไทย ผู้หญิงคนหนึ่งกอดห่อผ้านั่งซุกตัวอยู่ข้างตุ่มน้ำ พระอรรคเข้าไปดึงมือ “ไปกับข้า!!!” พระอรรคพาผู้หญิงคนนั้นลุกขึ้นมา เห็นว่าคือสโรชนีทิพอาภาตกใจ “คุณอุบล!!! เชษฐ์ นั่นคุณอุบล!!”
“ไม่ใช่ นั่นคนที่รำชุดเมื่อกี้ไงทิพ”
ทิพอาภาพยายามเพิ่งมองแต่ยิ่งมั่นใจว่านั่นคืออุบลกับพระอรรค
“คลองนายก่ายไปทางนี้มิใช่หรือเจ้าคะ? น้องทิพบอกว่าจะรอเราที่นั่น”
ทิพอาภาอึ้งๆ “น้องทิพ?”
“เดี๋ยวค่อยไป ตอนนี้เจ้าต้องมากับข้าทางนี้ก่อน!!!” พระอรรควิ่งพาอุบลไปรับตรวนจากจันแล้วพาวิ่งเข้าไปตามแสงสว่างที่เป็นทางยาวเหมือนอุโมงค์ สุดทางพระอรรคทิ้งตรวนลงข้างๆตัวอุบล “สมบัติเหล่านี้จำต้องมีคนดูแล เจ้าจงรักษาไว้ให้ผู้มีบุญญาธิการในวันข้างหน้า... รับปากข้าได้มั้ยว่าเจ้าจะทำหน้าที่ดูแลรักษาทรัพย์สมบัติของแผ่นดินทั้งหมดนี้ด้วยหัวใจและวิญญาณทั้งหมดของเจ้า”
“หากนี่คือความประสงค์ของคุณพระ... น้องยินดีทำหน้าที่นี้เจ้าค่ะ”
“สัญญากับข้าตรงนี้!”
อุบลพนมมือขึ้นสาบาน “ข้าขอสัญญาว่าข้าจักทำหน้าที่ดูแลทรัพย์สมบัติของแผ่นดินทั้งหมดนี้ด้วยหัวใจและวิญญาณทั้งหมดของข้า...”
“ตลอดกาล....”
อุบลพูดตาม “...ตลอดกาล” ทันใดนั้นพระอรรคใส่ตรวนเข้ากับขาของอุบล อุบลตกใจหันมาหาพระอรรค “คุณพระทำอะไรเจ้าคะ?”
พระอรรคลุกขึ้นถอยออกจากอุบล อุบลพยายามดึงตรวนออกจากข้อเท้า แต่ไม่สำเร็จ พระอรรคดึงดาบออกจากฝัก ง้างดาบ แล้วฟันคอ ฉับ! เลือดกระเซ็นไปที่พื้นหญ้า ดาบหลุดมือร่วงตกอยู่ที่พื้นข้างๆร่างของอุบลที่ล้มลงนอนบนเวที
“เจ้าสัญญาแล้วว่าวิญญาณเจ้าจักปกป้องทรัพย์แผ่นดินนี้ไว้ ขอให้วิญญาณเจ้ากระทำตามสัญญานั้นเถิด วิญญาณเจ้าจงสถิตอยู่ ณ ที่นี้ตลอดกาล!!”