บทละครโทรทัศน์ เพลิงฉิมพลี ตอนที่ 1 หน้า 2
รัญจวน แม่ครัวใหญ่ วัยกลางคน รูปร่างหน้าตาสะสวยพริ้งเพรา เดินลอยหน้ามากับกำปุ้ง ลูกมือที่แต่งตัวเลียนแบบความสวยของรัญจวน แต่จัดหนัก เว่อร์กว่าหลายเท่า
“อิสร้อยฟ้า เอ็งไม่รู้อะไร ก็อย่าไปว่าเนื้อนางมัน” รัญจวน เน้นเสียง “กระแดะ”
กำปุ้งทำท่าดัดจริต “เนื้อนางมันบ่ใช่แม่หญิงแบบพวกเรา เพราะมันเป็นลูกฝาหรั่ง”
สร้อยฟ้ากับพวกแกล้งรับลูกจากกำปุ้ง หัวเราะขึ้นทันที “อิเนื้อนาง ลูกฝาหรั่งตาน้ำข้าว หัวทอง ถูกพ่อทิ้ง”
กำปุ้งย้ำ “ลูกฝาหรั่งถูกพ่อทิ้ง”
ไม่ทันขาดคำ คำฝายโผล่เข้ามาปากระบุงใส่กำปุ้ง “พ่อเนื้อนางจะเป็นไผ มันหนักหัวกบาลพวกเอ็งนักหรือไง อิสร้อยฟ้า อิกำปุ้ง”
คำฝาย เพื่อนรุ่นพี่ที่โตมากับเนื้อนาง รี่เข้ามาสีหน้าเอาเรื่อง คนงานหญิงในปางทั้งสาวทั้งแก่พากันวิ่งมาดู
“เอ็งกล้ากับคนของข้าเหรอ อิคำฝาย”
“กล้าไม่กล้า มือฉันก็ปาไปแล้วล่ะ พี่รัญจวน”
“เนื้อนางมันพี่มันน้องแท้ๆ ของเอ็งที่ไหน ตาควาญหมื่นหล้าเก็บเด็กกำพร้าอย่างเอ็งมาเลี้ยง เพราะจะให้เป็นขี้ข้าหลานสาวตัวเองน่ะสิ”
“เป็นขี้ข้าเนื้อนางก็ดีกว่าขี้ข้าแม่ครัวอย่างพี่ ฉันไม่อยากเหมือนลูกมือขี้อิจฉา นังสลิ๊ดปิ๊ดป๊อด !!!”
กำปุ้งถาม “อิคำฝาย แกว่าใคร สลิ๊ดปิ๊ดป๊อด”
“จั๊ดง่าวขนาด ก็ด่าแกน่ะสิ” คำฝายด่าเป็นชุด “อิกำปุ้ง อิแมงมุมพิษ อิสลิ๊ดปิ๊ดป๊อด”
“อ๊าย!!! มันด่าเรา แรดค่ะคุณพี่รัญจวน” คำว่าแรดของกำปุ้งหันไปทางลูกพี่ จนรัญจวนผงะ คนงานหญิงพากันหัวเราะ
เนื้อนางปรามคำฝาย “พอแล้วพี่คำฝาย เถียงไปก็เหมือนน้ำรดหัวตอ”
“ว๊าย นังลูกฝรั่งพ่อทิ้ง มันด่าเราซ้ำค่ะ มันว่าคุณพี่เป็นหัวตอ” กำปุ้งฟ้องรัญจวน
“อิกำปุ้ง เก็บปากมอมๆ ไว้กินจิ้นดีกว่า” คำฝายด่าซ้ำ
“อิง่าวคำฝาย ข้าไม่ชอบกินจิ้นโว๊ย !!” กำปุ้งเถียงกลับ
“ไม่ชอบกินจิ้น งั้นกินเกิบกู” คำฝายแยกเขี้ยว ยกเท้า ถกผ้าซิ่น ถีบกำปุ้งโครม กำปุ้งกรี๊ด
รัญจวนคว้าคอคำฝาย คำฝายดิ้น
“มีลูกพี่ช่วยนักใช่มั้ย เนื้อนาง อิลูกฝรั่งพ่อทิ้ง” สร้อยฟ้าหมั่นไส้จะฉีกหนังสือ เนื้อนางพุ่งเข้าไปดึงคืน สร้อยฟ้ายื้อกลับ กระชากหนังสือเนื้อนางขาด
“หนังสือของฉัน” เนื้อนางร้องด้วยความเสียใจ
คำฝายหันมาเห็น “อิสร้อยฟ้า เอ็งฉีกหนังสือเนื้อนาง” คำฝายโมโห สะบัดรัญจวนกระเด็น พุ่งเข้ากระโดดถีบสร้อยฟ้าล้มลงกับพื้น กำปุ้งโดดเข้าเกาะหลัง ล็อคคอคำฝาย