บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ สะใภ้จ้าว ตอนที่ 36 หน้า 23
คุณชายรอง และสาลินกราบลง ทางด้านหนึ่งคุณสร้อย สอางค์ อุ่นเรือน หม่อมอำพัน นั่งเป็นแถวมองดูอย่างปลาบปลื้ม
อุ่นเรือนปลื้มในใจ “ลูกแม่ แม่ดีใจกว่าหนูเสียอีก”
คุณสอางค์เศร้าในใจ “ห้องหอควรจะเป็นของเรา โธ่เอ่ยเสด็จพระองค์ชายไม่น่าพระชนม์สั้นเลย”
คุณสร้อยปลงในใจ “มาแต่งานเขา ไม่เคยมีงานของเรา”
หม่อมอำพันคาดคิดในใจ “แม่สามาอยู่ที่นี่ โชคลาภมันยังแผ่ไปถึงตำหนักโน้นบ้างไหมนะ”
เสด็จทรงมองคุณชายรอง สาลิน “ป้าขอให้เธอสองคนจงมีแต่ความสุขความเจริญ”
“ยายสาแม่ส่งหนูถึงฝั่งฝันแล้ว ต่อไปหนูต้องเดินต่อเองนะลูก”
“ป้ารู้ว่าหนูจะเดินต่อไปได้อย่างงดงาม”
“คุณชายฝากยายสาด้วยนะคะ ทูนหัวของป้า”
“แม่สา ต้องแวะไปตำหนักโน้นทุกวันนะลูก”
คุณชายรอง สาลิน ยิ้มพลางยกมือไหว้รับคำ
“ไป....ออกไปกันได้แล้ว” บรรดาผู้ใหญ่ทยอยออก แล้วปิดประตูลง
คุณชายรองลุกขึ้น “ลุกขึ้นซี”
“ไม่ไหวค่ะ ฉันเป็นเหน็บ” คุณชายรองอ่อนใจดึงสาลินขึ้นสาลินเซเข้าอ้อมกอด คุณชายรองประคองสาลิน มองลึกในดวงตาดื่มด่ำ “มีอะไรก็พูดมาซีคะ ฉันไม่ได้มีเจโตปริญาณนะ”
“คนที่พูดน้อยที่สุด อาจมีความรักที่มากที่สุดก็ได้”
“ฮึ คุณจำแมรี่ คอเรลลี่มาพูด”
“ฉันพูดสิ่งที่อยู่ในใจฉันต่างหาก” คุณชายรองประคองสาลินนั่งลงบนเตียง แล้วหันไปเปิดลิ้นชักหัวเตียง ส่งกล่องของขวัญให้ “ฉันมีอะไรให้เธอ”
สาลินเบิกตากว้าง “ขอบคุณค่ะ” สาลินคาดหวังในใจ “กล่องเครื่องเพชร สมบัติต้นตระกูลแน่ๆ” สาลินฉีกกระดาษของขวัญแล้วชะงัก เมื่อเห็นว่าคือหนังสือสองเล่ม “หนังสือ” สาลินต่อว่าในใจ “อีตาบ้า ให้หนังสือ”
“หนังสือบันเทิงทศวารกับจันดาราไง ฉันบอกแล้วไงว่าถ้าเธอแต่งงานแล้ว ฉันถึงจะยอมให้อ่าน”
สาลินค้อน
วันต่อมา ที่ศาลาใหญ่หินอ่อน ศรีจิตรา คุณชายเล็กนั่งอิงแอบกัน ศรีจิตราอ่านนิทานจบลง ปิดหนังสือ “จบแล้วค่ะ”
“โชคชะตานี่มหัศจรรย์จริงนะฮะ ไม่น่าเชื่อว่าผมจะมีคุณคอยเล่านิทานให้ผมฟังไปตลอดชีวิต”
“ฉันจะเป็น “เซเฮราซาด” ของคุณค่ะ”
คุณชายเล็กเลื่อนตัวลงหนุนตักศรีจิตรา ศรีจิตราลูบผมแผ่วเบา คุณชายเล็กเอามือศรีจิตรามาจูบ บอกให้เล่านิทานอีก ศรีจิตรายิ้มอ่อนโยนแล้วเล่านิทานต่อ