รีเซต

บทละครโทรทัศน์ สะใภ้จ้าว ตอนที่ 10 หน้า 6

บทละครโทรทัศน์ สะใภ้จ้าว ตอนที่ 10 หน้า 6
14 ตุลาคม 2558 ( 09:49 )
10.2M
สะใภ้จ้าว ตอนที่ 10
16 หน้า

หม่อมอำพันอ้อ  หม่อมวาณีตกใจ รีบถาม “แล้วหญิงก้อยไปไหน” 
“แหม ยังไงก็ไม่ทราบค่ะ เหมือนพอกรีดร้องก้องตึกแล้วก็วิ่งหนีไปขึ้นรถขับออกไปค่ะ”
“แล้วนี่ชะลอมอะไรของใคร” นมย้อยซัก
“น้องสาวคุณศรีจิตรา เอามาฝากหม่อมหรือไงนี่คะ อิฉันไม่” 
น้อม/เจียม อดรนทนไม่ไหว พูดพร้อมทุกคำ “อิฉันไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ ใช่ไหมยะ”
จรวยชะงักมองน้อมตาเขียวหยุดพูดไป  
หม่อมอำพันมองจรวยตาขวาง “อ้อ ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ แต่รู้แจ้งแทงตลอดทุกรายละเอียด ไม่ได้อยู่ด้วยแต่แอบดูอยู่ตามรูตามเรี้ยวใช่ไหมยะ”  จรวยทำไม่รู้ไม่ชี้
 
ที่ศาลากลางสวนตำหนักใหญ่ เป็นเวลาอาหารว่าง คุณสร้อย ศรีจิตรา อุ่นเรือนนั่งกินของว่าง น้ำชากันอยู่ มาลา  วรรณานั่งห่างออกไปมาคุยอยู่ด้วย สาลินเดินหน้าหงิกมา แล้วหยุดยืนมองดูศรีจิตรานิ่ง สีหน้าเปลี่ยนเป็นสงสาร กังวล ทุกข์ใจแทน ศรีจิตราคล้ายรู้สึก แหงนมองดูสาลิน เห็นสีหน้านั้นก็แปลกใจ สาลินรีบทำสีหน้าปรกติ
คุณสร้อยทัก “อ้อ มาแล้วหรือยะ แม่คุณ  ไปมัวปลูกลูกมะพูดอยู่ที่ไหน มา มานี่ มากินของว่าง”
ศรีจิตราชวน “สาลองโสร่งนี่ซีจ๊ะ” 
สาลินกิน “อร่อยจัง พี่ศรีหรือต้นเครื่องที่นี่ทำคะ”
“ไม่ใช่หรอกจ้ะ ของคุณนมจากตำหนักเล็ก คุณนมทำเครื่องว่างส่งเข้ามาบ่อยๆ”
คุณสร้อยยิ้มแป้น ด้นกลอนสด อุ่นเรือนยิ้ม “อู๊ย จะอะไร ก็คงคุณชายรองนั่นแหละ สั่งให้คุณนมทำขนมมาสานไมตรีกับแม่ศรี”
สาลินหน้าหงิกงอ มาลา วรรณาสอด “ท่าจะจริงค่ะ / แต่ก่อนร่อนชะไรก็ไม่เคยบ่อยอย่างนี้”
“แต่สาไม่คิดว่าคนตำหนักนั้นจะมีน้ำใจอะไรถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ”
คล้ายระเบิดลง คุณสร้อยชะงักกึกตาเขียว อุ่นเรือนใจหายวาบ ศรีจิตราตกใจ มาลา วรรณาเลิกลั่ก
“ยายสา พูดอะไรลูก”
“นั่นซียะ หล่อนพูดอะไร หรือหล่อนไปรู้ ไปเห็นอะไรมา”
“รู้ซีคะ ก็สาเพิ่งไปตำหนักนั้นมา” ทุกคนมองอ้าปากค้าง “เขาพูดเองว่า เขาไม่ได้อยากได้ใคร่ดีอะไรกับ...” สาลินชะงัก “...ของฝากของเรา” สาลินไม่กล้าพูด  
ศรีจิตราจับนัยได้ สลดลง อุ่นเรือนรู้สึก แต่คุณสร้อยเล้ง “หา แกไปตำหนักโน้น ใครใช้ให้แกไป แล้วแกเอาไปให้ใคร เขาถึงตอกหน้ามายังงั้น”
สาลินรู้ว่าไม่ควรเล่าว่าคือคุณชายรอง ยังอ้ำอึ้ง “ใครก็ไม่รู้ค่ะ สาวๆ คมๆ หน้าอกใหญ่ๆ” สาลินเลี่ยงไป  
มาลา วรรณาตบเข่าฉาด “ต้องเป็นนังจรวย สะใภ้ใหญ่แน่เชียวค่ะ”
“ต๊าย มันคงโกรธมาตั้งแต่คราว คุณชายโต อย่าฟังมันนะคะ”
สาลินทำตาปริบๆ  รีบหาวกลบเกลื่อน “สาเพลียจังค่ะ อยากนอนพักจัง”

16 หน้า