บทละครโทรทัศน์ เจ้าเวหา : ฝั่งน้ำจรดฝั่งฟ้า ตอนที่ 17 หน้า 11

อุบลเดินมาหา “เดี๋ยวก่อนจ้ะช่อ" อุบลมองช่อฟ้าใกล้ชิด แล้วถอดแว่นกันแดดออก ช่อฟ้าก้มหน้าหลบ "ช่อฟ้า..." ช่อฟ้าเงยหน้าขึ้น เห็นดวงตาบวมเป่ง "ร้องไห้มาทั้งคืนเลยเหรอ" ช่อฟ้าเงียบ อุบลถอนหายใจเบาๆ "ผู้พันนาวินใช่ไหม"

"ค่ะ...เราเลิกกันแล้ว"

"ทำไมล่ะ"

"เขาบอกว่า...เขาเลือกที่จะเป็นซีล"

อุบลลูบปลอบช่อฟ้าอย่างอ่อนโยน "ดีแล้วล่ะ มันอาจจะเจ็บปวดในวันนี้ แต่มันจะดีกว่าในระยะยาว เชื่อย่าสิ"

“ค่ะ"

อุบลกอดช่อฟ้า "ดีแล้วล่ะ แบบนี้น่ะดีแล้ว...เรากันเขาอยู่กันคนละโลก"

แต่คำพูดปลอบของอุบลกลับทำ ให้ช่อฟ้าฉุกใจคิดอะไรบ้าง สายตาเธอเปลี่ยนไปเป็นสายตาของคนที่จะคิดสู้ ไม่ยอมแพ้

ที่บ้านของวันชนะ แก้วนั่งซ่อมตุ๊กตาหุ่นยนต์ตัวหนึ่งที่แขนหัก กำลังเอากาวต่อแขนให้  มีเสียงกริ่งดังขึ้น

"ค่า...รอสักครู่นะคะ ปล่อยมือไม่ได้" แก้วเอ่ยออกไป ก่อนจะเป่ากาวให้แห้งเร็วๆ แล้วปล่อยมือ แขนของตุ๊กตาหลุดผลัวะ แก้วเซ็งทำใจ แก้วรีบเดินมาที่ประตู "มาแล้วค่า" แก้วกำลังจะเปิดประตู เฉลียวใจ รีบหันกลับมา หันซ้ายหันขวา เจอสนับมืออันนึงอยู่แถวนั้น แก้วหยิบมาใส่ซ่อนมือไว้ที่หลัง มองผ่านช่องตาแมวที่ประตูออกไป เห็นไม่ชัด เสียงกริ่งดังขึ้นอีก แก้วอยู่ในสภาพเตรียมพร้อม เปิดประตูแล้วฉากออกมา มีคนก้าวเข้ามา แก้วง้างหมัด ปรากฎว่าเป็นช่อฟ้า แก้วหยุดกึก "คุณช่อฟ้า"

"สวัสดีค่ะคุณแก้ว" ช่อฟ้าเอ่ยทักทายยิ้มๆ  แต่พอเห็นสนับมือในมือแก้ว ช่อฟ้าก็อึ้ง แก้วรีบเอามือลง หัวเราะเขินๆ

ที่ร้านกาแฟ แก้วกับช่อฟ้านั่งกินกาแฟกัน  ช่อฟ้าเอาสนับมือของแก้วมาดูเล่น

"คุณหมอจะเอาจริงเหรอ ที่พูดมาเนี่ย"

"เอาจริงค่ะ ช่ออยากเป็นอย่างคุณแก้ว เป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่ง คุณวันชนะไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง ทำหน้าที่ของตัวเองได้เต็มที่"

แก้วอึ้ง ไปครู่หนึ่ง "ก่อนอื่นเลย แก้วบอกตรงๆ นะคะว่าแก้วนับถือหัวใจคุณหมอมาก อย่างแก้วเนี่ย ที่บู๊เก่งก็ไม่ใช่อะไร มันเป็นแล้วก็ชอบมาตั้งแต่เด็ก แต่สำหรับคุณหมอ คุณหมอทำเพื่อความรัก มันน่าซาบซึ้งมากเลยค่ะ"

“ผู้พันบอกช่อว่าความรักของเขาเป็นของสูงส่ง ช่อก็จะทำให้เขาเห็นว่าช่อคู่ควรสำหรับความรักของเขา"

“แต่ว่า...ของแบบนี้มันไม่ใช่วันสองวันได้นะคะ ต้องฝึกจริงๆ จังแล้วก็ต้องใช้เวลา"

“ช่อทำได้ค่ะ"

“แก้วเชื่อว่าคุณหมอทำได้ แต่ที่แก้วอยากจะบอกคุณหมอก็คือว่า...ขอแก้วพูดตรงๆ นะคะ"

"ค่ะ คุณแก้ว"