บทละครโทรทัศน์ บัลลังก์เมฆ ตอนที่ 31 หน้า 17
ปานเทพรีบวิ่งกลับมาดูชูนาม “พ่อ!!! พ่ออย่าทิ้งผม พ่อ!!!”
ชูนามกำลังจะหมดลม “ไป! หนีไป!!” ปานเทพร้องไห้ “หนีไป.. ไอ้ลูก..ชาย... “ ชูนามขาดใจตาย ปานเทพร้องไห้กอดพ่อ
ได้ยินเสียงคนวิ่งเข้ามาหลายคน เพราะได้ยินเสียงปืนยิงกัน ปานเทพตกใจ จำต้องวางร่างของชูนามไว้แล้วรีบวิ่งหนีออกไป
วันต่อมา ปรกพยุงปานรุ้งเข้ามาในบ้านสมุทรเทวา โดยปานรุ้งยังใส่ที่คล้องแขนเพื่อพยุงแขนที่โดนยิงไว้
ปกรณ์เห็นปานรุ้งกลับมาก็รีบวิ่งมาหาปานรุ้งทันที “นายแม่...นายแม่หายดีแล้วเหรอครับ?”
ปานรุ้งพยักหน้า “ปกรณ์มาก็ดีแล้ว...แม่มีเรื่องจะคุยด้วย” เธอกันไปบอกปรก “ปรก...พาแม่ไปที่ห้องทำงาน”
ปรกพยุงปานรุ้งไปที่ห้องทำงาน
ปกรณ์นั่งอยู่ต่อหน้าปานรุ้ง “นายแม่จะไม่ให้ผมแต่งงานกับรินทร์งั้นเหรอครับ?”
“เดี๋ยวก่อนปกรณ์...ฟังแม่พูดให้จบก่อน ที่แม่บอกว่าแม่ยังไม่ให้เรา แต่งงานกับวิรินทร์ เพราะตอนนี้ที่บ้านเรามีแต่เรื่อง ปกรณ์ก็รู้ใช่ไหม?”
ปกรณ์จ๋อยๆ “ครับ...”
“เพราะฉะนั้นพรุ่งนี้แม่จะไปคุยกับแม่ของวิรินทร์เพื่อขอให้วิรินทร์ย้ายมาอยู่ที่นี่กับปกรณ์ก่อน แล้วถ้าเรื่องในบ้านของเราดีขึ้นกว่านี้ แม่ก็จะจัดงานแต่งงานให้ปกรณ์กับวิรินทร์”
ปกรณ์ดีใจ “จริงเหรอครับนายแม่?”
“แม่เคยโกหกปกรณ์เหรอลูก?”
ปกรณ์ดีใจลุกไปกอดปานรุ้งทันที “ขอบคุณครับนายแม่...ผมรักนายแม่ที่สุดเลย!”
ปานรุ้งกอดลูบหัวปกรณ์อย่างรักใคร่ ปรกยิ้มดีใจที่ดูเหมือนทุกอย่างคลี่คลายไปในทางที่ดี
ปานรุ้งนั่งพักอยู่ที่เก้าอี้ในห้องนั่งเล่น
วาสุเทพเดินเข้ามา “ปรกเล่าให้พี่ฟังเรื่องปกรณ์แล้ว พี่ดีใจนะที่รุ้งยอมรับเด็กคนนั้น”
“เพราะรุ้งไม่อยากทำผิดเหมือนที่ผ่านๆมาอีกค่ะพี่เทพ”
“รุ้ง ...”
“รุ้งเรียนรู้แล้วค่ะว่า เพราะรุ้งบีบบังคับชีวิตลูกมากจนเกินไป รุ้งถึงต้องเสีย ลูกไปถึง 2 คน.. ต่อไปนี้อะไรที่เป็นความสุขของลูก รุ้งจะไม่ลังเลอีกแล้ว ...รุ้งเสียลูกไปอีกไม่ได้แล้วค่ะพี่เทพ”
วาสุเทพกอดปลอบปานรุ้ง ดีใจที่ในที่สุดปานรุ้งก็คิดได้