บทละครโทรทัศน์ บัลลังก์เมฆ ตอนที่ 22 หน้า 17
“สงสัยยังเจ็ตแล็กอยู่ครับ ..” ปานเทพอ้อนๆ “หิวด้วย”
“โถ …ไปเข้าบ้าน เดี๋ยวแม่ทำอะไรให้กิน” ปานรุ้งเอ่ยอย่างเอ็นดู
ปานเทพกอดเอวปานรุ้งพาเดินเข้าบ้าน ปานรุ้งหันมามองทางรั้วบ้านอีกที แล้วเดินเข้าบ้านไปกับปานเทพ ปานวาดแอบมอง ปานรุ้ง เดินเข้าบ้านแล้วก็ถอนใจโล่งอก รีบปีนข้ามรั้วไปทันที ปานวาดกระโดดลงจากรั้ว แล้วหันมามองโดม ก่อนจะวิ่งเข้าบ้าน “ขอบคุณนะที่ช่วย”
“แหม ..นึกว่าเสียไหล่ให้ขี่ฟรีซะแล้ว ...Good night นะครับ...น้องวาด”
“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ใช่น้องคุณ !!”
โดมยักไหล่ไม่สนใจ “แต่ผมชอบเรียกคุณว่า น้อง...”
ปานวาดรำคาญรีบเดินหนีโดมเข้าบ้านไปทันที โดมมองตามขำๆ แล้วสตาร์ทรถออกไป ปานรุ้งเดินออกมาอีกครั้ง สวนกับโดมที่เพิ่งขี่รถออกไปอย่างเฉียดฉิว
ภายในห้องรับประทานอาหาร บ้านสมุทรเทวา ปานรุ้ง วาสุเทพ ปานเทพ ปานวาดที่มีท่าทางง่วงๆ เหมือนไม่ได้นอน รวมถึงปกรณ์นั่งร่วมโต๊ะทานอาหารเช้ากันอยู่ น้อยกับจำปีนำอาหาร ของแต่ละคนมาเสิร์ฟ
ปานรุ้งเห็นปานวาดท่าทางง่วงๆ “เมื่อคืนอ่านหนังสือดึกเหรอวาด ดูเหมือนไม่ได้นอนเลย”
ปานวาดสะดุ้งแล้วรีบตอบ “ค่ะนายแม่ พอดีวาดต้องรีบทำรายงานส่งอาจารย์พรุ่งนี้ค่ะ”
“ถ้าเรียนหนักขึ้น ก็เพลาๆกิจกรรมลงบ้างก็ดีนะ วาดก็รู้ว่าพ่อกับแม่ ไม่ค่อยชอบให้วาดไปเต้นกลางสนามให้ผู้ชายโห่ร้องอย่างนั้น”
“วาดก็อยากเพลาๆ แต่อาจารย์ที่ดูแลชมรมลีดเดอร์ท่านขอไว้”
“งั้นเดี๋ยวแม่คุยกับคณบดีเอง แม่จะให้วาดเต้นปีนี้เป็นปีสุดท้าย”
“แต่ว่า …” ปานวาดอึกอัก
“เอาตามนี้ !” ปานรุ้งตัดสินใจทันทีโดยไม่ฟัคำทัดทาน
ปกรณ์แอบยิ้มขำปานวาด ปานวาดแอบใช้เท้าเตะขาของน้องชาย “โอ๊ย !!!”
“ปกรณ์เป็นอะไรลูก ?” ปานรุ้งหันมาถาม
“เอ่อ ..ผมเคี้ยวกัดปากตัวเองน่ะครับ” ปกรณ์รีบแก้ตัว ปานวาดแอบขำปกรณ์
ปานรุ้งมองหาปรก แล้วถามน้อย “ทำไมปรกยังไม่ลงมากินข้าวอีก”
ปานเทพชะงักนิดนึง พอได้ยินชื่อปรก แล้วคิดถึงเรื่องที่ปรกพูดเมื่อคืน
“คุณปรกออกไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ” น้อยเอ่ยรายงาน
“ไปตอนไหน ฉันตื่นมาใส่บาตรตั้งแต่เช้า ไม่เห็นเลย” ปานรุ้งสงสัย
“ไปตอนที่คุณนายขึ้นห้องไปเปลี่ยนชุดน่ะค่ะ”
ปานรุ้งนิ่ง รู้สึกได้ว่าปรกอาจอยากเลี่ยงที่จะเจอปานรุ้งและปานเทพ ในขณะที่วาสุเทพมองปานรุ้งอย่างกังวลใจ