บทละครโทรทัศน์ เพลิงบุญ ตอน 19 หน้า 12
ใจเริงลอยหน้ารับอย่างไม่รู้สึกสะทกสะท้าน ... เป็นครั้งแรก ...พิมสัมผัสได้ถึงความร้ายที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้ม
ของเพื่อนรัก .. เหมือนดวงตาเพิ่งเปิดรับสิ่งที่มองข้ามมาตลอด
“วันนั้นอยากให้ไปก็ให้ไป..วันนี้ยังไม่อยากให้ไป..ก็ยังไม่ให้ไป เริงก็เอาแต่ใจตัวเองมาตั้งนานแล้ว พิมน่าจะชิน”
“แล้วที่ไปนั่งเฝ้าออฟฟิศพี่ฤกษ์เพื่อของานทำ แล้วที่เล่นละครว่าตัวเองโดนปล้ำ เพื่อจะอยู่ที่บ้านพิมต่อ ... ที่ทำไปเพราะ “เอาแต่ใจตัวเอง” หรืออยากจะ “เอา” อย่างอื่น !!”
ใจเริงชะงัก..รอยยิ้มค่อยๆหายไป มองพิม...พิมมองตอบ..แววตาของพิมเริ่มเปลี่ยนไป..นิ่ง เข้ม ทันใดนั้น..ใจเริงก็ยิ้ม พลิกสถานการณ์ ลอยหน้าลอยตา “แล้วถ้าเริงอยากได้...พิมให้เริงได้มั้ยหล่ะ” พิมชะงักกึก ใจเริงยิ้มร่า
“ไม่ต้องตอบก็ได้ ...เพราะถ้าเริงอยากได้จริงๆ ถึงพิมไม่ให้ เริงก็ต้องเอามาจนได้” ใจเริงยิ้มร่า พิมจุก..ใจเริงเผยตัวออกมาอย่างไม่เกรงใจพิมอีกต่อไป..
“ส่วนเรื่องไปนั่งเฝ้าออฟฟิศพี่ฤกษ์ กับ สร้างสถานการณ์ว่าโดนปล้ำ..เริงไม่มีอะไรต้องแก้ตัว มันเป็นความจริง” ใจเริงลอยหน้ารับ “เริงต้องทำเพื่อความอยู่รอด และวันนี้เริงก็ “รอด” แล้ว แสดงว่า..เริงทำในสิ่งที่ถูกต้อง”
พิมสะอึก...จุก...พูดไม่ออก
“จริงๆเริงก็ตั้งใจว่าจะมาเล่าให้พิมฟังเอง..แต่พิมรู้ซะก่อน..หมดสนุกเลย” ใจเริงหัวเราะ “อ้อ..แต่มีอีกเรื่อง...ที่พิมยังไม่รู้” พิมเสียงสั่นนิดๆ “เรื่องอะไรอีกหล่ะ” ใจเริงยิ้มแล้วก็ล้วงมือลงไปในกระเป๋า หยิบเนคไทของฤกษ์ออกมา พิมอึ้ง
“ของพี่ฤกษ์ .. ฝากไปคืนเค้าด้วยนะ” พิมช็อค ใจหายวาบบบบบ
พิชชี่ แมน วรรณ ส่องกันสุดฤทธิ์ “เนคไทของใครครับ ?”
“คุ้นๆ .. หรือว่า....” มาลัยวรรณเดาด้วยความหวาดหวั่น
พิมรับมามือสั่นเบาๆ .. พิมหายใจขัด ใจเต้นแรง “แล้วมันไปอยู่กับเริงได้ยังไง ?”
ใจเริงมองหน้าพิม... พิมรอคำตอบ ... แล้วใจเริงก็ตอบยิ้มๆ “มันหลงมาน่ะ สงสัยแอ๊ดคงจะหยิบผิด มันก็เลยติดมากับเสื้อผ้าของเริง เริงเพิ่งเห็นตอนจัดกระเป๋า ก็เลยเอามาคืน”
“หลง ??? ... มันแค่ “หลง” ไปใช่มั้ย” พิมใจเต้นระรัว “นอกจากเนคไท...ยังมีอะไร “หลง” ไปอยู่กับเริงอีกหรือเปล่า”
พิมกับใจเริง..มองตากัน.. ต่างคนต่างรู้ลึกๆว่าหมายถึงอะไร ... แต่ต่างคนก็ต่างเก็บงำบางส่วนไว้ ใจเริงยักไหล่
“ก็ไม่รู้สินะ ... ตอนนี้เจอแค่นี้ ถ้าเจออย่างอื่นที่มันมากกว่านี้... เริงจะรีบมาบอก .. แต่ ... ถ้าเริงอยากได้ เริงก็ไม่คืน”
ใจเริงยิ้มหวานให้พิมแล้วก็เดินจากไป พิมยืนตัวแข็ง .กำเนคไทไว้แน่น ค่อยๆหันมามองใจเริงที่เดินจากไป... พิมรู้สึกเหมือนตัวเองเริ่มมองเห็นตัวตนที่แท้จริงของใจเริงก็วันนี้ ... คำพูดของคุณแม่มยุรฉัตรแว่บเข้ามา
“เราต้องถามตัวเองก่อนว่า.. เรามองเห็นความจริงหรือยัง ? ถ้าเรายังไม่เห็น..เพราะมันมีสิ่งปิดบังสายตา...หรือเราปิดตาตัวเราเอง” พิมก้มลงมองเนคไทอีกครั้ง.... “เห็นแล้ว”