รีเซต

บทละครโทรทัศน์ เพลิงบุญ ตอน 19 หน้า 13

บทละครโทรทัศน์ เพลิงบุญ ตอน 19 หน้า 13
Pannaput_tvs
18 สิงหาคม 2560 ( 02:01 )
10.8M
เพลิงบุญ ตอน 19
14 หน้า

ใจเริงเดินผ่านผู้คนที่เดินจงกรมออกไป  แมน พิชชี่ มาลัยวรรณ วิ่งตามมาห่างๆ  หน้าตาเลิ่กลั่ก

“เอาไงดีคะพี่ๆ วรรณอยากตามพี่เริงไปอ่ะ อยากรู้ว่าเค้าอยู่ที่ไหน”

“อยากตาม ก็ตามเลยสิคะ ไปค่ะ” พิชชี่จะลากไป

“เดี๋ยวครับ เราจะวิ่งตามกันไปแบบนี้ จนถึงบ้านคุณใจเริง...เอาอย่างนั้นเลยเหรอครับ”

“เออนั่นสิ...ไม่น่าจะไหวนะ แต่เราสามคนไม่มีรถเลยนะ” มาลัยวรรณมองเห็นว่าใจเริงกำลังเรียกแท็กซี่

“ไปแล้ว พี่เริงเรียกแท็กซี่ไปแล้วค่ะ เอาไงดีคะ เอาไงดี”

“หารถ เราต้องหารถ .. ไปเรียกแท็กซี่อีกคันค่ะ แล้วตามไปเลยค่ะ” พิชชี่จะลากไปอีก “เดี๋ยวครับ” แมนห้ามไว้อีก

พิชชี่หันขวับมาก “โอ้ยยยยย จะเดี๋ยวอะไรอีก เดี๋ยวก็ไม่ทันกันพอดี”

“ผมว่า..เราไปรถคันนั้นดีกว่าครับ” แมนหันขวับไปที่ลานจอดรถ พิชชี่กับมาลัยวรรณหันตาม ทั้งสามคน....เห็นเปรมกับหมี่กำลังเปิดประตูขึ้นรถ !!! ฟึ่บ !!!

 

รถแท็กซี่ใจเริงแล่นอยู่ข้างหน้า รถของเปรมตามมาไม่ติดมาก แต่ไม่ห่างเกินไป ใจเริงนั่งในแท็กซี่ ยิ้มกริ่มกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น เปรมขับรถตามอย่างตั้งใจ หมี่นั่งหน้าช่วยดูทาง แมน พิชชี่ มาลัยวรรณ นั่งลุ้นอยู่ข้างหลัง

“แน่ใจได้ยังไงว่าเริงจะไปบ้านใหม่” เปรมเปรย

มาลัยวรรณ/พิชชี่/แมน “ไม่แน่ใจ !!

“อ้าววววว !! แล้วให้ขับตามทำไมเนี่ย”

“ก็เผื่อฟลุคไงคะพี่เปรม น่านะคะ ถือว่าช่วยพี่พิม” มาลัยวรรณอ้อน เปรมคิดๆ แล้วก็จำใจต้องยอม...เปรมขับไปต่อ หมี่คอยบอกทาง “ซ้ายๆ เลี้ยวซ้ายข้างหน้า” รถเปรมตามรถแท็กซี่ใจเริงไม่ลดละ

 

ลานจอดรถสถานปฏิบัติธรรมเอกชน พิมนั่งอยู่ในรถ...มีเนคไทฤกษ์อยู่ในมือ...พิมคิดวุ่นวายใจ..หยิบมือถือมากดชื่อฤกษ์...โทร.ไม่โทร...โทร.ไม่โทร. ?

 

ออฟฟิศฤทธิ์ ฤกษ์กำลังทำงานในห้อง..โทรศัพท์มือถือ ดัง.. ฤกษ์ดูชื่อแล้วก็กดรับ”มีอะไร ?”

ใจเริงคุยโทรศัพท์บนรถแท็กซี่ “พี่ฤกษ์งานยุ่งมั้ยคะ ? พอดีทางหมู่บ้านบอกว่ามีเอกสารสำคัญให้พี่ฤกษ์เซ็นน่ะค่ะ พี่ฤกษ์แวะมาเซ็นได้มั้ยคะ”

ฤกษ์ดูนาฬิกา คิดๆ  “ได้ๆ เดี๋ยวพี่รีบแวะไป” ฤกษ์วางสายแล้วหันไปหยิบกุญแจรถ เดินออกจากห้องไป

ฤทธิ์กำลังเช็คงานอยู่..มองตามฤกษ์ ฤกษ์รีบเดินออกไป ไม่มองหน้าใครเลย ฤทธิ์หันมาทางแต๋ว “ฤกษ์ไปไหน”

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แต่บ่ายนี้ไม่มีนัดที่ไหนนะคะ” ฤทธิ์พยักหน้ารับรู้ แล้วก็คิด ... สังหรณ์ใจ


14 หน้า