บทละครโทรทัศน์ ปดิวรัดา ตอนที่ 21 หน้า 11
เสียงปืนรัวมา คนทำระเบิดเพื่อนเสือขาวมีใบไม้คาบที่ปากนั่งบนรถปิคอัพ วิ่งออกมาจากหมอก พร้อมปืนกลที่รัวมาทางศรัณย์ โชคดีศรัณย์กระโดดหลบได้ทันเลยไม่โดนกระสุนสักนัด
เสือขาวขึ้นรถปิคอัพคันนั้น แล่นฝ่าหมอกออกไป พร้อมตะโกน “มึงกับกู เจอกันคราวหน้า... คราวหน้า วันตาย ! มึงตาย กูรอด กูรอด มึงต้องตาย” เสือขาวขึ้นรถออกไป สิ้นเสียงปืนรถปิคอัพจากไปไกลแล้ว
กลุ่มตำรวจวิ่งกรูเข้าหาศรัณย์ “คุณปลัด คุณปลัด ตายหรือยังครับ”
“โธ่โว้ย ไอ้เสือขาว มันจะรีบไปไหนของมันวะ” ศรัณย์ค่อยๆคิด “มันนัดเพื่อนมา นัดมาทำไม”
ตำรวจดูตามเนื้อตัวศรัณย์ บอกเพื่อน “โห ไม่โดนสักเม็ด คุณปลัดหนังเหนียวจริงๆ”
“คาถามหาอุตม์ เอ แต่ไม่เห็นคุณปลัดท่องคาถาอะไรเลย ตกลงคุณปลัดมีคาถาไหมครับ”
ศรัณย์โวยไอ้พวกดีแต่เม้าดังลั่น “เฮ้ย ถ้าอยากใช้ปากทำงานนัก ก็เอาปากไปถามชาวบ้านแถวนี้ ไปสืบมาให้ได้ ว่าไอ้เสือขาวมันมาทำอะไรแถวนี้“
“ครับๆ” ตำรวจเห็นศรัณย์โมโหจัด เดินนำไป ศรัณย์เซ็งเดินตาม
ตำรวจแยกกันคุยกับชาวบ้าน เรื่องบ้านญาติของเสือขาวหลังนี้ ศรัณย์คุยกับชาวบ้านคนหนึ่ง
“บ้านนั้นมันไม่มีใครอยู่มานานแล้ว เจ้าของบ้านมันชื่อนังแม้น มันตายไปเมื่อปีก่อน”
“นางแม้น ชื่อป้าของเสือขาว....แต่สองสามวันนี้มีคนมาพักอยู่ น่าจะเป็นหลานของคนชื่อแม้น คุณเห็นบ้างไหม” ตำรวจอีกสองคนเดินมาสมทบฟังด้วย เพราะคนนี้ท่าทางได้เรื่องที่สุด
“เอ ถ้ามีคนมาอยู่ ก็ต้องเห็นแสงไฟมั่ง นี่ไม่เห็นเลยนะพ่อคุณ”
ตำรวจรายงาน “ชาวบ้านทางโน้นก็ไม่เห็นอะไรผิดปรกตินะครับ”
ศรัณย์บอกตำรวจ “มันระวังตัวเป็นอย่างดี เอ๊ะ แล้วนางแม้นเนี่ย ไม่มีลูกหลานเลยหรือ”
“มีจ้ะ ชื่อไอ้ชินมันเป็นเสือ โดยเขาจับได้ที่ราดรี (หมายถึงราชบุรี) เข้าเรือนจำไปแล้ว”
“เสือชิน” ศรัณย์พยายามนึก ศรัณย์เป็นคนปราบชิน “ผมเป็นคนจับมันเอง ที่แท้มันเป็นลูกพี่ลูกน้องกับเสือขาว”
ศรัณย์และตำรวจตื่นเต้นขึ้นมาทันที เข้าเค้าแล้ว
ตำรวจซัก “แล้วตอนนี้อยู่เรือนจำไหนครับ”
ศรันย์เล่า “ตอนแรกอยู่เรือนจำราชบุรี แต่ไม่นานมานี้ถูกย้ายเข้าพระนคร มันคงมาหาเสือชิน มันอาจจะเอาเสือชินเป็นพวก เพราะคนของมันตายหมด”
ศรันย์ท้วง “แต่เสือชินอยู่ในเรือนจำนะคุณปลัด มันจะเอาเป็นพวกได้ไง”
ศรัณย์คิดหนัก “หรือว่า....” ศรัณย์พยายามนึก “แย่แล้ว รีบไปเถอะคุณตำรวจ” ศรัณย์รีบออกวิ่งไป กลุ่มตำรวจรีบตาม
เสือขาว เปิ่น ทั้งสองช่วยกันขนระเบิดลงจากรถมาติดตั้งที่รั้วเรือนจำด้านนอก
“โชคดีนะ ที่พี่สอนคาถากำบังตัวให้ผม”