บทละครโทรทัศน์ หนึ่งด้าวฟ้าเดียว ตอนที่ 27 (จบบริบูรณ์) หน้า 15
ท่านเจ้าคุณกำแหงคิดทบทวน “จะว่าไปพระองค์ท่านทรงแตกต่างจากเจ้าประคุณขุนหลวงพระองค์อื่นที่ฉันเคยพบมานัก ไม่มีพระองค์ใดโปรดให้ไพร่เข้าใกล้เลย เพราะถือเป็นการเสื่อมพระเกียรติ แต่ที่ฉันเห็น พระองค์ไม่เพียงโปรดให้ชาวบ้านเข้าเฝ้า บางครายังทรงเสด็จไปตรัสกับชาวบ้านก่อนเสียด้วยซ้ำ”
ขันทองยิ้มบางๆ “เพราะเช่นนั้น อาณาประชาราษฎร์จึงรักใคร่ในพระองค์ท่าน ขนาดเพิ่งแตกกระสานซ่านเซ็นไป ก็ยังกลับมารวมกันได้เพราะมีพระองค์ท่านเป็นศูนย์รวมจิตใจ” ท่านเจ้าคุณกำแหงยิ้มรับเห็นด้วยกับขันทอง
ขันทองนึกขึ้นได้ หน้าเจื่อนลง รู้สึกผิด
“เอ่อ มีอีกเรื่องที่กระผมอยากจะกราบขออภัยท่านเจ้าคุณ คือ กระผมกับแม่แมงเม่า”
ท่านเจ้าคุณกำแหงตัดบท “ช่างเถิดตอนที่ฉันเห็นแม่แมงเม่าอยู่ที่นี่ ฉันก็เข้าใจหมดแล้ว” ท่านเจ้าคุณกำแหงเขินๆ “เอ่อ แลฉันเองก็ตกแต่งกับแม่เป้าแล้วด้วย ฉะนั้น ฉันไม่ติดใจกระไรแล้วล่ะ”
ขันทองตกใจมาก นึกไม่ถึง “ท่านเจ้าคุณกับแม่เป้า เป็นไปได้อย่างไรขอรับ”
“พุทโธ่ ลำบากลำบนมาด้วยกันตั้งเจ็ดเดือน อยู่กันสามคน ช่วยกันเอาชีวิตรอด ถ้าฉันไม่รักแม่เป้า ก็คงรักท่านขุนรักษ์เทวาแล้วล่ะ จะแปลกใจทำกระไร” ขันทองคิดตามก็ขำเบาๆ เห็นด้วยกับท่านเจ้าคุณกำแหง
ในวัดร้าง แมงเม่ากำลังคุยกับเป้าด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส แมงเม่าตื่นเต้น
“จริงรึแม่เป้า อย่างนี้ฉันก็ต้องเรียกคุณหญิงเป้าแล้วซี” เป้าเขินอาย
“แม่ก็ล้อฉันเล่นเสียเรื่อย ท่านเจ้าคุณเพิ่งกลับเข้ารับราชการ เรือนยังไม่มีอยู่ ใครมาได้ยินว่าฉันเป็นคุณหญิง
ก็มีแต่จะหัวเราะเยาะเอาเท่านั้น”
“กะอีแค่เรือนแลสมบัติพัสถาน ท่านเจ้าคุณได้คืนศักดินาเมื่อใด อีกไม่นานก็มั่งมีเหมือนเดิม จะกลัวกระไร”
แมงเม่าฉุกคิดบางอย่าง ก่อนถามเป้า “อย่าหาว่าฉันปากมากเลยนะ แต่แม่เป้าออกเรือนกับท่านเจ้าคุณแล้ว ไม่คิดถึงท่านขุนจิตใจภักดิ์บ้างรึ” เป้าหน้าเศร้าลง
“คิดซี ฉันยังคิดถึงท่านขุนจิตอยู่เสมอ หากแต่มันไม่ใช่ความรู้สึกเช่นเดียวกับที่ฉันรู้สึกกับท่านเจ้าคุณ”
“อย่างไรรึ”
เป้าคิดทบทวน “ท่านขุนจิตมีรักแท้ต่อฉัน ฉันเองถ้ารู้ว่าท่านขุนเป็นชายแต่แรก ก็คงรักท่านตอบได้ไม่ยากนัก แต่มารู้เมื่อสายเกินไป ดังนั้นจะบอกว่า “รัก” ก็ไม่เต็มปากนัก” เป้ายิ้มแววตารักมาก “แต่กับท่านเจ้าคุณ เจ็ดเดือนที่อยู่ด้วยกัน ฉันพูดได้เต็มปากว่าฉันรักท่านเจ้าคุณมากจริงๆ”
แมงเม่ายิ้มแย้มดีใจด้วย “ฉันเข้าใจและดีใจกับแม่เป้าด้วยจ้ะ” เป้าจับมือแมงเม่าเอาไว้ “ฉันปล่อยให้แม่ซักไซ้ฉันแต่ฝ่ายเดียวมานานแล้ว เล่าเรื่องของแม่กับออกพระศรีขันทินมาให้ฉันฟังประเดี๋ยวนี้เลย”