บทละครโทรทัศน์ รักเร่ ตอนที่ 13 หน้า 18
“ร้องไห้เถอะวายูน บางที คุณจะได้สบายใจขึ้นบ้าง แต่มนุษย์ทุกคนต้องมีความหวัง ไม่แน่หรอกนะบางทีวันข้างหน้า..คุณอาจได้เป็นเจ้าสาวเข้าพิธีแต่งงานอย่างถูกต้องเหมือนอย่างไฮดี้ก็ได้..ใครจะรู้..” วายูนส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธ นิโคไลไม่อยากขัดใจ ปล่อยให้วายูนร้องไห้ไปเสียให้พอ แต่ทันใดนั้น นิโคไลก็รู้สึกวายูตัวเกร็งขึ้นมาอย่างผิดปกติ “เป็นอะไรไปน่ะวายูน”
“นิโคไล..ฉัน..คิดว่า..ฉันกำลังจะคลอดแล้ว”
ไฮดี้สีหน้าตกใจมาก “อะไรนะ วายูนจะคลอด”
คาร์ลพยักหน้า “ใช่ วายูนเจ็บท้องแล้ว” ไฮดี้ทำท่าจะวิ่งออกไป คาร์ลคว้าแขนไว้ “จะไปไหน”
“ฉันจะไปเป็นเพื่อนวายูน”
“ไม่ต้อง นิโคไลเขากำลังพาวายูนไปโรงพยาบาลแล้ว เขาฝากบอกมาว่าให้เราอยู่ฉลองแต่งงานให้เสร็จเรียบร้อยก่อน แล้วค่อยตามไปทีหลัง”
ไฮดี้นิ่งคิดไปครู่ แล้วก็พยักหน้ารับอย่างจำใจ แต่ใจเป็นห่วงวายูนมาก
โรงพยาบาลเล็กๆ ที่วาเค้า บุรุษพยาบาลเข็นรถวายูนมาตามทาง วายูนเจ็บท้องมาก แต่กัดฟันไม่ยอมร้องออกมาเลย เหงื่อแตกเต็มหน้า บีบมือนิโคไลแน่น นิโคไลมองวายูนอย่างสงสารจับใจ
“นี่คงเป็นการเจ็บเตือนละมั๊งวายูน ผมเคยอ่านหนังสือมา เขาว่า..มันจะต้องเจ็บเตือนก่อน”
“ไม่..ไม่ใช่..”
“หรือว่า คุณจะคลอดก่อนกำหนด เพราะนี่อีกแค่ 2 อาทิตย์ มันก็จะถึงกำหนดคลอดอยู่แล้ว วายูน อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวหมอคงมาฉีดยาช่วยไม่ให้เจ็บน่ะ”
“อย่านิโคไล” นิโคไลชะงัก มองหน้าวายูนอย่างไม่เข้าใจ “อย่าให้หมอฉีดยากันเจ็บให้ฉันแม้แต่เข็มเดียวเลยนะ ฉันทนได้ เชื่อฉันสินิโคไล ฉันทนได้ เพราะฉันอยาก จะรู้ว่า..กว่าจะเป็นแม่คน มันจะต้องทรมานสักแค่ไหน”
“แต่..”
“บอกหมอ อย่าวางยาสลบ อย่าฉีดยา อย่าทำอะไรทั้งนั้น ฉันอยากจะคลอดลูกอย่างธรรมชาติจริงๆ นิโคไลเชื่อฉัน ฉันทนได้ เจ็บแค่นี้..มันยังเจ็บน้อยกว่า” วายูนพูดต่อไม่ออก แววตาเจ็บแค้นใจอย่างที่สุด
นิโคไลเข้าใจความหมายของวายูนแล้ว เขาก้มลงจูบหน้าผากวายูนอย่างอ่อนโยน “ตกลง ผมจะบอกหมอให้”
หมอเดินกลับเข้ามากับบุรุษพยาบาลคนเดิม หมอดูชาร์จ “คลอดก่อนกำหนดตั้ง 2 สัปดาห์ แต่ไม่เป็นไร เป็นไปได้ คุณอยากเข้าไปในห้องคลอดด้วยก็ได้นะ”
“แต่ผม..เอ้อ..ไม่ใช่สามี..”
“งั้นก็ต้องแล้วแต่คนไข้”
นิโคไลหันกลับไปถามวายูนอย่างอ่อนโยน “คุณอยากให้ผมเข้าไปเป็นเพื่อนในห้องคลอดด้วยไหม..วายูน”