บทละครโทรทัศน์ รักเร่ ตอนที่ 11 หน้า 10
เจนนี่เจ็บใจ เลยลุกเดินมาหา “ฉันเห็นคุณดูอารมณ์ไม่ค่อยดีตั้งแต่ในที่ประชุมแล้ว BAD DAY เหรอคะ”
“คุณต้องการอะไร”
“เป็นเพื่อนคุยให้คุณ.”
“ขอโทษนะ ผมไม่มีอารมณ์” พูดจบรามิลก็เดินออกไปเลย เจนนี่ได้แต่มองตามสีหน้าผิดหวังอย่างแรง
ที่บาร์แห่งหนึ่ง ดามพ์มองเพียงเพ็ญที่สีหน้าอารมณ์ดีกว่าเคย “คงถูกใจคุณแล้วล่ะสิ..ที่ไอ้มิลมันเลิกกับเด็กวายูนนั่นซะได้”
“ถูกต้อง ในที่สุด..วายูนก็กระเด็นหลุดออกไปจากชีวิตคุณรามิลจนได้ เขาเลิกกันโดยที่ฉันไม่ต้องเหนื่อยยาก ไม่ต้องลงทุนลงแรงอะไรเลย”
ดามพ์มองเพียงเพ็ญที่ยิ้มสะใจแล้วส่ายหน้า “สะใจกับความผิดหวังของคนอื่น ผมไม่นึกเลยนะว่าคุณจะเป็นผู้หญิงที่จิตใจกระด้างขนาดนี้ น่าเสียดายนะ..การศึกษาสูงๆ มันไม่ช่วยยกระดับจิตใจอะไรให้คุณได้เลย”
เพียงเพ็ญหันขวับมาจ้องหน้าดามพ์อย่างไม่พอใจ “พูดยังงี้..เลิกคบกันไปเลยดีกว่าไป๊”
“คุณเพียงเพ็ญ ผมจะบอกอะไรให้อย่างนึงนะ ต่อให้คุณแย่งชิงตัวไอ้รามิลมันมาได้ แต่ถ้าใจมันยังอยู่กับคนอื่น คุณก็ไม่มีวันสมหวัง หรือมีความสุขได้หรอก แล้วอีกอย่างนะ..ถึงจะไม่มีวายูนแล้ว แต่ไอ้มิลมันก็ยังคุณหญิงจุลมณีอยู่นะ คุณลืมแล้วหรือไง”
เพียงเพ็ญนิ่งอึ้งไปทันที
รามิลเดินกลับมาจากบาร์ คิดถึงแต่เรื่องของเขากับวายูน รามิลกระวนกระวายจนในที่สุดก็ตัดสินใจโทรไปหาปรัชญา
“ได้ ฉันจะทำตามที่แกขอมาให้..” ปรัชญาก็กดวางสาย แล้วถอนใจกลุ้ม
วายูนยังคงนอนไม่หลับเหมือนเช่นเคย คิดถึงสิ่งที่รามิลพูดไว้
รามิลล้วงหยิบเช็คออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ส่งให้วายูน “แต่อย่างน้อย..ขอให้ผมได้รับผิดชอบกับเรื่องที่เกิดขึ้นด้วย ผมอยากให้คุณได้หมอที่ดีที่สุดสำหรับ..การ..เอาเด็กออก”
วายูน สีหน้าฮึดฮัด เจ็บใจ แล้วตัดสินใจลุกพรวดเดินออกจากห้องไปทันที
วายูนเดินมาเคาะประตูห้องนอนไฮดี้อย่างร้อนใจ เคาะอยู่สักพัก ไฮดี้จึงเปิดประตูออกมา หัวหูยุ่ง หน้าง่วงมาก เพราะหลับไปแล้ว พอไฮดี้เห็นเป็นวายูนมาเคาะก็ตกใจ “เป็นอะไรรึเปล่าวายูน”
“เปล่า แต่ฉันมีเรื่องอยากจะให้เธอช่วยหน่อยน่ะ”
“เรื่องอะไร”