บทละครโทรทัศน์ รักเร่ ตอนที่ 11 หน้า 6
“เอาละๆ ผมว่าวันนี้เราคงจะพูดอะไรกันไม่รู้เรื่องแน่ แล้วผมก็กำลังจะต้องไปประชุมที่มอสโคว์เดือนนึงด้วย” รามิลล้วงหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ส่งให้วายูน วายูนรับมาดูอย่างงงๆเป็นเช็คของรามิลที่สั่งจ่ายในชื่อวายูน “แต่อย่างน้อย..ขอให้ผมได้รับผิดชอบกับเรื่องที่เกิดขึ้นด้วย ผมอยากให้คุณได้หมอที่ดีที่สุดสำหรับ..การ..เอาเด็กออก..” วายูนเริ่มตัวสั่นด้วยอารมณ์ที่คั่งแค้นอยู่ข้างในใจ “แล้วถ้าขาดเหลืออะไรอีก ก็บอกผมได้.”
วายูนหมดความอดทน ขยำเช็คที่ได้มาแล้วปาใส่รามิล แล้วชี้มือไปที่ประตู “ออกไป” รามิลพยายามจะพูดอะไรอีก แต่วายูนไม่ฟังแล้วเสียงดังขึ้น “ออกไป”
รามิลส่ายหน้าแบบว่าพูดกันไม่รู้เรื่องแน่แล้ว ได้แต่ส่ายหน้าอย่างกลุ้มใจ “แล้วผมจะมาใหม่แล้วกัน”
“ไป”
รามิลจำยอมเดินออกไป วายูนไม่ได้ปิดประตู แต่ทรุดตัวลงนั่งแล้วร้องไห้โฮออกมาตรงนั้นเลย
นิโคไลตกใจมากเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของวายูนดังแว่วมา นิโคไลวิ่งพรวดจะขึ้นบันไดไป แต่ยังไม่ทันจะขึ้นไป รามิลก็เดินลงมา นิโคไลพุ่งเข้าไปจับรามิลอัดเข้ากับกำแพง แล้วตะคอกถาม “คุณทำอะไรวายูน” รามิลส่ายหน้าเป็นเชิงว่าไม่ได้ทำ
จังหวะนั้นไฮดี้กับคาร์ลวิ่งผ่านนิโคไลกับรามิลขึ้นไปห้องชั้นบนเพื่อจะไปดูวายูน ปล่อยให้นิโคไลปะทะกับรามิลต่อไป
“ถ้าคุณไม่ได้ทำ วายูนจะร้องไห้ทำไม?! เสียแรงที่วายูนอุตส่าห์รักคุณจนหมดหัวใจ แต่คุณกลับเห็นเธอเป็นแค่ของเล่นชิ้นนึงเท่านั้น”
“ไม่จริง ผมรักวายูน”
“คนอย่างคุณ..จะรักใครเป็น นอกจากตัวเอง เพราะถ้าคุณรักวายูนจริง คุณคงไม่ทำยังงี้กับเธอหรอกคนอย่างคุณน่ะ ไม่รู้จักความรักที่แท้จริงหรอก คุณมันคนไม่มีหัวใจ” แล้วนิโคไลก็กระแทกรามิลเข้ากับกำแพงอย่างแรงด้วยความโมโหอีกครั้ง ก่อนจะผละวิ่งขึ้นไปดูวายูนอีกคน
รามิลยังยืนนิ่งอึ้งอยู่ที่เดิม คำพูดของนิโคไลแทงใจเขาจริงๆ
นิโคไลวิ่งเข้ามาในห้องพักวายูน เห็นไฮดี้กับคาร์ลกำลังประคองวายูน
ไฮดี้ซัก “เขาทำอะไรเธอวายูน? บอกฉันสิว่านักการทูตคนนั้น เขาทำอะไรเธอ”
วายูนส่ายหน้า พูดไม่ออก ร้องไห้ไม่หยุด คาร์ลเห็นเช็คของรามิลที่ถูกขยำ ตกอยู่ที่พื้น ก็ไปหยิบเอามาถามวายู “มันเกี่ยวกับเช็คใบนี้ใช่ไม๊วายูน”
“เขาเอาเงินมาให้ฉันเอาไปทำแท้ง”
นิโคไลเดินเข้ามา ได้บินที่วายูนตอบพอดี เขาเจ็บใจมาก “ผมน่าจะซัดไอ้นักการทูตคนนั้นสักเปรี้ยง ผู้ชายอะไร!ไม่มีความรับผิดชอบเลย”
“ก็นี่แหละ..คือวิธีรับผิดชอบของเขาล่ะ” วายูนหันไปมองนิโคไล “นิโคไล ฉันมีอะไรจะให้คุณช่วยทำให้หน่อย”