บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 3 หน้า 12
“โอ้ยอะไรกันนายแสน ทั้งคนทั้งผีตกใจหมด นี่ขนาดคนตายไปแล้วนายแสนยังไม่เว้นอีกหรือไง”
“ไม่ต้องพูดมาก กูรู้ว่าไอ้กัลป์มันหลบอยู่แถวนี้”
“นั่น ค้ายา ดูดยา เลยบ้ายกแก๊ง แถวนี้มีคนเป็นที่ไหนนายแสน มีแต่คนตาย เอ้า ไม่เชื่อค้นดู”
แสนเอาคมแฝกชี้หน้า “ไม่ต้องท้า ค้นแน่” แสนสั่งสมุน “เฮ้ยจัดการ”
สิงโตจำใจเดินเข้าไปเปิดโลงศพ 1โลง ขวานจำใจเดินเข้าไปเปิดโลงศพ 1โลง ทั้งสองคนเปิดฝาโลงโดยใช้ชแลงงัด ทันทีที่ฝาโลงหลุดออก แต่ละคนที่ชะโงกหน้าไปมองต่างผงะ หน้าเสีย พากันเบ้หน้า อ้วกแตกกันเป็นแถว
“ศพจริงๆ นาย”
“หือ...เหม็นฉิบหาย ดูสินาย ตาเหลือก ลิ้นห้อย หนอนเพียบเลย!”
แสนโมโห “ไม่ต้องพูด ข้าเห็นแล้ว”
“โว๊ย...ไอ้พวกนรก ไม่เกรงใจคนก็หัดเกรงใจผีบ้างสิโว้ย คนตายไปแล้วยังไปรบกวนเขาอีก”
แสนมองตะโพนด้วยสายตาแค้นเคืองในคำพูดนั้น ชี้ด้วยคมแฝกในมือ
“หยุดพูด...ไปปิดฝาโลงเดี๋ยวนี้ กูเหม็น!”
“อีกหน่อยนายแสนก็ต้องเหม็นอย่างนั้นแหละ”
“ถ้ามึงพูดอีกคาเดียว...เจอคมแฝกกูแน่”
ตะโพนพูดจบตรงเข้าไปปิดฝาโลงอย่างเดิม ตอกตะปูตรึงไว้ด้วย ปากก็บ่นเสียงดังไป ตะโพนยิ้มเยาะ
“คนอย่างนายแสนไม่มีวันพ้นมือฉันไปได้หรอก ถ้านายแสนตายเมื่อไหร่จะรู้คุณสัปเหร่ออย่างฉัน”
เข้มเห็นโลงศพอีกโลงอยู่บนรถอีแต๋น เข้มหันไปบอกแสน “ยังอยู่บนรถนั่นอีกโลงครับนาย”
ตะโพนชำเลืองมองเห็นอาการของแสน แล้วรีบวางของพูด
“โอ้ย ลืมเลย ตะกี้ลืมบอกไป อย่านะ อย่าไปเปิด ยังไม่เน่าเหมือนพวกนี้หรอก มันน่ากลัวมากเลย ตายทั้งกลม เคยดูมั้ยแม่นากพระโขนง”
แสนได้ยินตะโพนพูดไม่เชื่อ เห็นตะโพนลุกลี้ลุกลนพูดพล่ามผิดสังเกต ตรงไปที่โลงศพนั้นด้วยความโมโห ใช้เท้าถีบโลงศพร่วงหล่นลงมาข้างล่าง ข้างในไม่มีอะไรเลย แสนเห็นยิ่งทำให้โมโหหันไปหาตะโพน
“นี่มันโลงเปล่านี่ ! ไอ้ตะโพนมึงหลอกกู”
“เอาแล้ว เอาแล้ว ซวยเลยนั่นนะ นั่นมันโลงแม่ดาบหง่า เพิ่งตายเมื่อคืน เดี๋ยวโรงพยาบาลเขาจะเอาศพมาใส่แล้ว รองเพชรให้เกียรติขับรถนำมาที่วัดด้วย”
แสนมองหน้าตะโพนด้วยความโกรธ แต่ไม่อยากเจอตำรวจ หันไปสั่งลูกน้อง “กลับ !...”