บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 3 หน้า 13
แสนเดินนำสมุนออกไป ตะโพนมองตามด้วยความเกลียดชัง แสนเห็นตะเกียงนำศพอยู่บนเกวียน แสนควงคมแฝกตีเข้าไปที่ตะเกียงแตก
เช้ามืด ในห้องพักเพลิง เพลิงเข้ามาที่ห้องพัก พอปิดประตูแล้วก็กระโจนไปนอนไขว่ห้างเอกเขนกกระดิกตีนบนเตียงอย่างใช้ความคิด “แสน ราชสีห์...กัลป์ เกรียงไกร...ใช้คมแฝกเป็นอาวุธทั้งคู่...”
เพลิงนึกย่ามใจ โดยไม่รู้ว่าวันหน้าเพลิงจะได้รู้พิษสงของมัน
โรงเก็บศพ ตะโพนวางของที่เพิ่งซ่อมโลงที่แสนถีบเสร็จ เดินตรงไปที่ที่กัลป์หลบซ่อนอยู่
“เดี๋ยวไปเจอกันที่เรือนข้า” กัลป์อยู่ในหลุมหลบภัย ตะโพนเดินนำออกไป
กัลป์โผล่ออกจากปากหลุมหลบภัยที่พื้นบ้าน โดยมีตะโพนนั่งรอ พร้อมอุปกรณ์ทาแผลที่อยู่ในตะกร้าหวายเก่าๆ เตรียมทาแผลให้กัลป์ กัลป์เดินเข้ามานั่งข้างๆ ตะโพน
“เกือบไปแล้วนะเอ็ง ไหนมาดูซิโดนตรงไหนมาบ้างละ” ตะโพนดูแผลกัลป์ “โอ้โห! ไม่ใช่น้อยเลยนะเนี่ย”
ตะโพนหยิบยาทาแผลมาปฐมพยาบาลให้กัลป์ “จะเตือนเอ็งอยู่แล้วว่าอย่าประมาท ไอ้กัลป์เอ๊ย สมัยก่อนนะพวกคนดีมีวิชาตายโหงกันมาเยอะ ก็เพราะวู่วามแบบเอ็งนี่แหละ”
“ถ้าไม่ได้ลุงช่วยชีวิตไว้ ฉันคงตายไปแล้ว”
“พูดอะไรอย่างนั้น เอ็งเป็นเหมือนลูกเหมือนหลานของข้า อย่าลืมซิพ่อเอ็งกับข้าเป็นเพื่อนร่วมน้าสาบานกัน
แล้วข้าจะทนเห็นเอ็งเดือดร้อนได้ยังไง” ตะโพนจับให้พลิกตัว “ไหนๆ มาให้ข้าดูซิ โอ้โห นี่ขนาดมีของนะเอ็ง”
ตะโพนบ่นแล้วส่ายหน้าถอนใจ ก่อนจะทายาที่รอยเฆี่ยน ที่แผลกัลป์
“คนไม่ใช่แมวนะไอ้กัลป์ จะได้มีเก้าชีวิต ถึงเอ็งเคยแพ้ เคยรอดตายจากไอ้แสนมากี่หนก็ตาม แต่เอ็งอย่าคิดเชียวนะว่าหนหน้าจะรอดอีก”
“ฉันก็แค่อยากทวงความยุติธรรม ต่อให้ตายอีกกี่ครั้ง ฉันก็ไม่กลัว” ตะโพนอ่อนใจ หน้ากัลป์มุ่งมั่น
กลางวัน วันใหม่ ห้องนอนอัญชัน อัญชันนั่งเหม่ออยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง สายตากำลังมองที่กล่องดนตรีใบหนึ่ง ในกล่องนั้นเก็บของที่กัลป์ให้ไว้ อัญชันเปิดกล่องแล้วหยิบแหวนที่ถักจากดอกหญ้าขึ้นมา เสียงดนตรีเบาๆจากกล่องทำให้หวนนึกถึงความหลัง
อดีต ที่น้ำตกสวยงาม หลังจากผ่านรสจูบกัน ตอนนี้กัลป์นั่งกอดประคองอัญชันอยู่ที่ใต้ต้นไม้ กัลป์ไม่ได้สวมเสื้อ แต่อัญชันห่มหรือสวมเสื้อของกัลป์อยู่ บรรยากาศร่มรื่น อัญชันมองดูผีเสื้อหลายตัวบินว่อนอยู่แล้วน้ำตก
อย่างอิ่มเอมใจ ขณะที่กัลป์กำลังถักแหวนจากดอกหญ้าอย่างตั้งใจ อัญชันหันไปมองกัลป์ ก่อนเห็นกัลป์สวม