บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 21 หน้า 11

ทันใดนั้นเองก็มีเสียงรถเข็นของโรงพยาบาลเข้ามา 2 เตียง มีเลือดเต็มผ้าคลุมไปหมด เห็นเลือดหยดจากมือมาตามทาง

“เขาห้ามนั่งท้ายกระบะกันก็ไม่เชื่อกัน เทกระจาดขึ้นมาก็ตายอย่างนี้” บุรุษพยาบาลบ่น มั่นกับสมุนมองศพนึกสงสัยจะเดินไปเปิดผ้าคลุมศพ แต่ต้องชะงักเพราะสยองกับสภาพเลือดที่เต็มไปหมด

ทางเดินไปห้องดับจิต บุรุษพยาบาลช่วยกันเข็นเตียงบนศพคนไข้สองเตียงมาตามทางเดิน เห็นป้ายเขียนว่าเป็นทางไปห้องดับจิต สักครู่เมื่อเห็นว่าปลอดคนก็พากันหยุด กัลป์กับองอาจที่ปลอมตัวเป็นศพภายใต้ผ้าคลุมพากันลงจากรถ “ขอบใจมากนะพี่ชาย พระคุณนี้ฉันจะไม่ลืมเลย”

“ไม่ต้องขอบใจหรอกน้อง ไอ้แสนมันเป็นศัตรูของชาวบ้านทุกคน น้องรีบไปช่วยเพื่อนของน้องเถอะ”

กัลป์พยักหน้าแล้วมองมาที่องอาจ “แยกกันตรงนี้ แล้วค่อยไปเจอกันที่จุดนัด”

ห้องพักฟื้นอัญชัน กระรอกเดินไปมาอย่างกระวนกระวาย

“แปลกจังจวนได้เวลานัดแล้ว ทำไมพี่กัลป์ยังไม่มาอีกเนี่ย”

กระรอกคิดแล้วหันไปมองอัญชันแล้วชะงัก เห็นอัญชันมีอาการหน้าซีดปากซีดเหมือนคนเป็นไข้หวัดใหญ่

“คุณอัญชัน เป็นอะไรรึเปล่าคะ”

อัญชันแข็งใจ ส่ายหน้า “แค่ปวดๆเกร็งๆท้องจ้ะ ไม่มีอะไร”

กระรอกพยักหน้าแต่นึกเป็นห่วง เพราะท่าทางอัญชันเหมือนไม่สู้ดี

ทางเดินไปห้องพักฟื้นดวงใจ องอาจรอหลบอยู่ที่ซ่อนโผล่หน้ามา มองเห็นสมุนแสนที่ยืนอยู่ องอาจคิดหาวิธีที่จะหลบเข้าไปในห้องดวงใจ พยาบาลคนหนึ่งเดินมาตามทางเดิน สมุนเห็นพยาบาลก็มองตามพยาบาลไปอย่างสนใจ องอาจฉวยโอกาสนี้รีบมุ่งหน้าไปยังห้องดวงใจ

ห้องพักฟื้นดวงใจ องอาจผลักประตูพรวดเข้ามาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งนอนดิ้นอยู่บนเตียงแบบอาการคลุ้มคลั่ง องอาจรีบเข้าไปหาทันที “ดวงใจ”

องอาจชะงักที่เห็นผู้หญิงคนหนึ่งนอนดิ้นอยู่บนเตียง เป็นพยาบาลก้อยไม่ใช่ดวงใจ พยาบาลก้อยถูกมันมือยึดติดกับเตียงและโดนมัดปากอยู่

ถนนกลับจากหนองนํ้าเมืองพล แสนนั่งหน้าเครียด ขณะที่เพลิงขับรถพากลับที่พัก

“นายครับ เมื่อตะกี้มันเกิดอะไรขึ้น”