บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 21 หน้า 14
ดวงตาของดวงใจเบิกโพลงเมื่อเห็นสายตาของแสนเหมือนกับวันที่แสนฆ่าพ่อแม่ตัวเอง
“แกเป็นคนชั่ว แกฆ่าพ่อแม่ฉัน ใครก็ได้ช่วยฉันที ฉันจะกลับบ้าน องอาจ พี่องอาจอยู่ที่ไหน มารับดวงใจกลับบ้าน พี่องอาจ พี่องอาจ” แสนมองดวงใจแล้วเอะใจคิด ขณะที่เพลิงมองแสนกับสิงโต
เพลิงเห็นดวงใจทำท่าจะวิ่งหนี เพลิงคว้าแขนเอาไว้ แล้วหาทางห้ามไม่ให้ดวงใจพูดมากไปกว่านี้
“เฮ้ย เลิกโวยวายซะทีนังเด็กบ้า อยากตายหรือไงวะ”
แสนคิด “อีนี่มันลูกใครวะ” แสนสั่งสิงโต “ไอ้สิงโต ไปเอาประวัติอีเด็กบ้านี่มาให้กู กูอยากรู้ว่าพ่อแม่เป็นใคร”
“ครับนาย” สิงโตเดินออกไปสวนกับดอกไม้ที่กำลังเดินเข้า “นายแสน” ดอกไม้มอง “เด็กคนนี้ใคร”
“น้องสาวไอ้องอาจ”
“นายแสนจะใช้เด็กคนนี้เป็นเหยื่อล่อไอ้คนฉายหนังขายยาให้ออกมางั้นเหรอ”
“ที่ฉันต้องการไม่ใช่หัวไอ้องอาจ แต่เป็นหัวของไอ้กัลป์ผัวเก่าของเธอต่างหาก”
ดอกไม้อึ้ง เพลิงลอบมองแสน คาดเดาไม่ออกว่าแสนมีแผนอะไร
วันใหม่ ร้านกาแฟพ่อปาน ตะเภายกนมสดมาเสิร์ฟที่โต๊ะเพลิง วางกระแทกโครม
“โอ้โห เสิร์ฟของกินให้ผัวนะแม่คุณ จะนุ่มนวลหน่อยไม่ได้หรือไง”
“ไม่ต้องพูดมาก รีบกินรีบไป ไม่อยากเห็นหน้า” ตะเภาว่าแล้วปาผ้าขี้ริ้วใส่ เพลิงคว้าไว้หมับ
“โอ้โห กิจการพัฒนา เดี๋ยวนี้มีผ้าเย็นด้วย”
“ผ้าขี้ริ้ว!”
“มิน่ากลิ่นตุๆ” ตะเภาสะบัดค้อนจะเดินหนี เพลิงดึงแขนไว้ “เดี๋ยว นั่งเป็นเพื่อนกันก่อน”
ตะเภาสะบัด แต่เพลิงไม่ปล่อย “อะไรอีกเนี่ย”
เพลิงเบาๆ “ฉันมีข่าวสำคัญจะบอก ช่วยหาที่ลับตาหน่อยได้มั้ย”
ตะเภาชะงัก เพลิงพยักหน้ากับตะเภาส่งสัญญาณให้ไปคุยบนห้อง ตะเภาส่ายหน้า เพลิงพยักหน้าอีก พ่อปานแม่แจ้ทำงานอยู่ที่แผง พ่อปานเห็นทั้งสองคนส่งซิกกันมองไปมาระหว่างเพลิงกับตะเภา สักพักก็เห็นตะเภาเดินขึ้นบ้านไป และอีกสักพักก็เห็นเพลิงตามไปอีกคน
“ นันๆ โอ้โห เฮ้ยบ้านนะโว้ย ไม่ใช่โรงแรม จะเปิดห้องก็จ่ายตังค์ก่อนสิวะ”
แม่แจ้ตีแขนเพี๊ยะ “ตาปาน จะโหวกเหวกทำไมเนี่ย เดี๋ยวใครได้ยินเข้า ลูกสาวแกจะเสียหายนะ”
“โอ้ยยย นี่ยังไม่เสียอีกเหรอนังแจ้ ฉุดเข้าไร่ก็แล้ว พามาค้างที่บ้านก็แล้ว ทั้งกอดทั้งปลํ้าทั้งจับทั้งจูบ” พ่อปานมองขึ้นบันไดไปแค้นๆ “หมดกัน ลูกสาวกู ฮึย”